De voorspellingserie Book 2
Auteur
H. Knight
Lezers
19.7K
Hoofdstukken
35
Na de dood van Estella Groves moeder verstoot haar boosaardige vader Philip haar uit de Green Grove Pack. Ze heeft altijd geloofd dat ze bestemd was om alleen door het leven te gaan, dus wanneer ze de knappe en machtige Alfa Angelo ontmoet, is ze geschokt wanneer haar wolf fluistert: “Gezel.” Maar al snel beseft ze dat ze niet kan ontsnappen aan wat Godin Maan heeft voorbestemd, en het feit dat Angelo haar gedachten kan lezen, maakt hun band onmiskenbaar. Samen moeten ze de verreikende vernietigingsplannen van de machtsbeluste Philip stoppen en een grotere missie vervullen — als ze hun vurige temperament (en hartstocht) maar lang genoeg in bedwang kunnen houden.
Hoofdstuk 1.
Boek 1:Red Wolf
UNKNOWN
. . . . . . . . Zij is de Wolvenloze, en zij zal veranderen in de Rode Wolf.
De wolf en haar mens zullen pas later in het leven samensmelten, nadat ze haar ware wederhelft heeft gevonden. Ze zal uniek zijn in haar soort en over talenten beschikken die andere wolven niet hebben.
Haar wolf zal een vacht hebben rood als vuur, anders dan alle anderen, en zal een buitengewone genezingskracht bezitten. Haar menselijke kant zal leugens kunnen doorprikken als een mes door boter.
De Rode Wolf en haar partner zullen hun soort leiden met vaste hand, en samen zullen ze krachtiger zijn dan ooit.
ELLA
Mijn auto staat stil voor het grote rode bord aan de oude Highway 41. In koeienletters staat er Red Wolf op. Dit is waar ik vandaan kom.
De oude Highway 41 is de enige weg in en uit, dus iedereen weet wanneer er iemand aankomt of vertrekt.
Daarom sta ik hier te dralen. Als ik doorrijdt, zal het nieuws zich als een lopend vuurtje verspreiden dat ik terug ben, en dan wordt het allemaal echt.
Ik had nooit gedacht dat ik nog eens terug zou komen.
Red Wolf is altijd een klein gat geweest. Iedereen kent elkaar, en er gebeurt niks zonder dat het de ronde doet.
Waarom zijn er dan zoveel geheimen in dit dorp?
Ik ben hier niet geboren, maar wel opgegroeid. Ik weet niet meer precies hoe ik jaren geleden in dit gehucht belandde, maar ik was acht toen ik bij mijn tante en oom ging wonen.
De herinnering is wazig... De ene dag woonde ik in een klein flatje met mijn moeder. De volgende dag bracht ze me naar het huis van mijn tante en oom, waar ik mijn eigen kamer kreeg.
Timothy en Genevieve Wolf verwelkomden me met open armen en voedden me op alsof ik hun eigen kind was.
Ik herinner me dat ik de eerste jaren niet bepaald makkelijk was. De herinneringen aan die tijd zijn nog steeds vaag, maar ik denk dat het komt omdat ik van slag was dat mijn moeder er ineens niet meer was.
Het enige wat ik wist, was dat mijn moeder me bij hen had achtergelaten en toen was verdwenen. Tegen de tijd dat ik tien was, wist ik dat ze niet meer terug zou komen.
Wat mijn vader betreft, hij was in geen velden of wegen te bekennen. Hij was al vermist sinds voor mijn geboorte.
Ik heb mijn tante en oom nooit echt gevraagd hoe of waarom ik bij hen was in plaats van bij mijn moeder, en zij hebben me er nooit veel over verteld.
Ik dacht dat ze het gewoon niet wisten. Ik dacht dat ze het me zouden vertellen als ze iets wisten.
Maar nu weet ik niet zeker of ik dat nog geloof.
De dingen zijn veranderd. Ik ben veranderd. En ik ben teruggekomen om antwoorden te vinden.
Ik zit hier nu, in de auto, en probeer moed te verzamelen, want dit zal niet makkelijk worden. Ze zijn meer dan alleen mijn tante en oom. Toen ik twaalf was, hebben ze me officieel geadopteerd, en werd ik een Wolf.
Ze vertelden me toen dat ze nooit zouden proberen mijn ouders te vervangen, maar dat ze wilden dat ik wist dat ze me nooit in de steek zouden laten.
Ik heb er geen spijt van dat ik een Wolf ben geworden. Een Wolf zijn is bijzonder, en hoewel ik nooit begreep waarom de mensen in het dorp ons zo respecteerden, kan ik niet zeggen dat ik het niet leuk vond.
Het hele dorp behandelde mijn tante en oom als leiders, en dat betekende dat niemand het in zijn hoofd haalde me lastig te vallen toen ik opgroeide.
Op de middelbare school fluisterden de andere leerlingen over me, en elke keer als ik vroeg waar ze het over hadden, draaiden ze eromheen.
Maar hoewel ik dit allemaal niet begreep, was het normaal leven voor mij. Pas later, toen ik naar de universiteit ging, besefte ik dat niet elk dorp is zoals Red Wolf. Dat de mensen hier... anders zijn.
Na de middelbare school ging ik studeren aan de Universiteit van Miami, en vanaf het moment dat ik in Florida aankwam, stond ik met mijn ogen te knipperen.
Ik besefte al snel dat de rest van de wereld veel groter en gekker is dan het kleine Red Wolf. Het werkt heel anders, de meeste mensen hebben lak aan wie of wat dan ook.
Maar door dit alles heen - door al mijn twijfels, moeilijke tijden en veranderingen - steunden mijn tante en oom me, en ze zaten op de eerste rij toen ik twee jaar geleden afstudeerde.
Ik weet niet waarom ik Red Wolf nooit heb bezocht nadat ik vertrok voor mijn studie. Ik denk dat ik, nadat ik had gezien hoe de rest van de wereld was, besefte hoe anders het was. Hoe ongewoon.
Misschien schaamde ik me? Ik weet het niet zeker. Maar ik bleef weg. Ik bleef tijdens de vakanties op de campus terwijl al mijn vrienden naar huis gingen om hun familie te zien.
Tot nu.
Ik weet niet precies waarom, maar de vragen over de verdwijning van mijn moeder spoken weer door mijn hoofd op een manier die ik al lang niet meer heb gevoeld.
Het is eigenlijk onzin. Het is duidelijk dat ze me gewoon niet wilde en me heeft achtergelaten. Ze is waarschijnlijk inmiddels dood.
Maar ik kan me niet aan een ongemakkelijk gevoel onttrekken...
Als er al niets anders is, denk ik dat het tijd is dat ik thuiskom. Ik ben lang genoeg weggeweest, en na alles wat mijn tante en oom voor me hebben gedaan, alle liefde en steun die ze me hebben gegeven, verdienen ze het om me te zien.
En wie weet, misschien kom ik er zelfs achter waarom iedereen hen, en mij, hier zo anders behandelt.
Ik haal diep adem, start de auto, en rijd terug de snelweg op.
