De weerwolfkronieken Book 2
Auteur
Veronica
Lezers
17,3K
Hoofdstukken
30
In een wereld waar bovennatuurlijke wezens in een fragiel evenwicht samenleven, worden Ekon en Bambi, leiders van een weerwolvenroedel, meegesleurd in een wervelwind van politieke intriges en duistere magie. Na een terroristische aanslag in Detroit moeten ze zich een weg banen door een verraderlijk landschap van bondgenootschappen en vijandschappen om hun soort te beschermen. Terwijl ze hulp zoeken bij het Bovennatuurlijke Parlement, worden ze geconfronteerd met verraad, eeuwenoude vloeken en een machtige heks genaamd Devina die dreigt hun wereld op zijn kop te zetten. Zullen ze de kracht vinden om hun verdeelde gemeenschap te verenigen en de dreigende duisternis het hoofd te bieden?
Hoog Alarm 🌶
Devina
Het gegil sneed door de nacht.
Oorverdovend en angstaanjagend klonk het.
Vrouwen in witte jurken dansten wild rond een groot vuur. Hun gewaden leken spookachtig in het schijnsel van de vlammen tegen de donkere nacht.
De lucht hing zwaar in het Amazonegebied, terwijl de vrouwen van de Boa Morte Coven een offer brachten aan hun voorouders.
Het verleden was machtig.
Het was het enige dat ware kracht bezat.
Net zoals het universum begon als een nietig stukje ruimte-energie, zo ook hun magie.
Maar de tijd had haar verzwakt.
Dwazen hadden de sterke magie van weleer verwaterd. Dit verzwakte toekomstige generaties. Ze moesten leven van de laatste restjes kracht die ooit hele landen in hun greep hielden.
Maar vanavond keerde die kracht terug.
En hun volk werd weer sterk en machtig.
„Vanavond wordt onze toekomst herboren!“
Bambi
„Goedemorgen,“ fluisterde hij met een diepe, warme stem.
Ik glimlachte slaperig terug. „Goedemorgen.“
„Heb je lekker geslapen?“ vroeg hij, terwijl hij zachtjes door mijn haar streek.
„Als een roos. Maar je hebt me wel uitgeput,“ antwoordde ik plagend.
Hij grijnsde ondeugend. „Beter dan een slaappil, toch?“
Daar kon ik hem geen ongelijk in geven. Elke nacht voelde ons samenzijn intenser aan, en telkens ontdekte ik nieuwe vormen van genot. Sinds Ekon en ik onze relatie naar een nieuw niveau hadden getild, leek mijn partner onverzadigbaar. Begrijp me niet verkeerd - de seks was geweldig! Werkelijk fantastisch! Maar Ekon wilde het zo vaak, het was bijna alsof hij er niet genoeg van kon krijgen. Hij verlangde ernaar op elk moment van de dag, ongeacht hoe we ons voelden.
Als ik hem niet zo goed kende, zou ik me zorgen maken. Maar voor mij was dit zijn eerste echte intieme relatie. Seks was zijn manier om deze nieuwe gevoelens te verkennen. Hij wilde me steeds op nieuwe manieren laten genieten. Het was heerlijk, maar soms voelde ik me schuldig dat ik niet genoeg voor hem deed, ook al verzekerde hij me van het tegendeel.
„Heb je trek?“ vroeg hij.
„Ik rammel,“ gaapte ik.
„Wat dacht je van een omelet?“
„Wauw, je kunt gedachten lezen. Of in ieder geval mijn maag,“ lachte ik.
Ekon glimlachte warm. „Mooi! Want het staat beneden al voor je klaar.“
„Ach, wat lief,“ fluisterde ik, terwijl ik zijn gezicht dichterbij trok voor een zachte kus. „Je bent een schat.“
Ik gaapte opnieuw. „Ik zou wel de hele dag in bed kunnen blijven! Ik wil me niet bewegen.“
„Ik doe wat jij wilt, mijn luna,“ glimlachte Ekon.
Plotseling tilde mijn partner me op in zijn sterke armen en droeg me naar beneden, waar een chique gedekte tafel op ons wachtte.
„Wat een service!“ lachte ik, terwijl hij me voorzichtig in mijn stoel zette. De geur van fetakaas en gebakken uien prikkelde mijn neus.
„Alleen het beste voor jou, lieverd.“ Ekon kuste mijn wang teder.
Terwijl ik genoot van de smeuïge omelet, bedacht ik hoe zachtaardig deze stoere oude krijger was geworden. Ontbijt in het oude roedelhuis bestond uit saaie havermout en snel gebakken spek. Nu was het elke ochtend omelet, of Eggs Benedict, of verse bagels met zalm. Ekon genoot ervan om me te zien smullen van deze speciale behandeling, wat ontzettend lief was, maar soms een tikkeltje overdreven.
Zijn gedrag schommelde soms tussen romantische zorg en overdreven aandacht. Het leek alsof hij dacht dat hij me als een prinses moest behandelen om me gelukkig en bij hem te houden.
„Verdomme!“ riep Ekon uit terwijl hij de grote tv aan de muur van de eetkamer aanzette.
Ik keek op van mijn warme ontbijt.
Een luchtbeeld toonde een besneeuwde stad met drie blokken vol medisch personeel, die zich haastten om gewonde mensen op straat te helpen.
Onderaan het scherm stond in grote letters: „DETROIT: VERRASSINGSAANVAL DOODT 45 EN VERWONDT 234“
De geschokte nieuwslezer zei:
„De FBI tast in het duister over wie verantwoordelijk is voor de aanslag van gisteravond. De politie van Detroit vermoedt lokale bendes vanwege de chaotische aard, maar heeft nog onvoldoende bewijs.
„Overlevenden melden dat de aanvallers agressieve honden gebruikten om voorbijgangers aan te vallen. Artsen hebben dit nog niet bevestigd. We gaan nu dieper in op de slachtoffers van deze tragische-“
Ekon zette de tv uit en keek me met ontzetting aan.
We wisten allebei wie achter deze slachting zat.
Matthias.
Onze beklemmende stilte werd doorbroken door het schelle gerinkel van Ekon's telefoon.
Hij haalde het toestel uit de zak van zijn blauwe badjas en liet me het scherm zien.
Het was alfakoning Dmitri.
Ekon
„Zijne Excellentie zal u zo ontvangen, Alfa Ekon,“ zei een beleefde wachter.
Bambi en ik stonden samen voor de grote houten deuren van de troonzaal van koning Dmitri.
De lucht in het oude paleis was warm en benauwd.
We hoorden de stenen muren kraken terwijl ze zich in de besneeuwde grond zetten.
Mijn partner hield mijn arm stevig vast terwijl we rustig wachtten om binnen te gaan.
Er zijn momenten waarop blind zijn voordelig is.
Een bezoek aan koning Dmitri's kasteel was altijd een van die momenten.
Voordat ik mijn zicht verloor, maakte het binnenkomen van dit vreemde oude gebouw me altijd bang.
Het was nooit voor leuke dingen zoals feesten, maar voor oorlog, problemen en ellende. Ik was niet meer gevraagd hier te komen sinds de grote oorlog.
'Gaat het?' vroeg Bambi zachtjes.
'We zullen zien,' zei ik met een zucht.
KRAK!
De oude deurscharnieren maakten een luid geluid toen ze opengingen.
'Koning Dmitri zal u nu ontvangen,' zei de deftige wachter.
'Sta daar niet te dralen, Alfa, schiet op!' riep koning Dmitri van de andere kant van de zaal.
Bambi en ik haastten ons om plaats te nemen.
Toen we de tafel naderden, begroetten twee bekende stemmen ons kort.
'Goedemorgen, Alfa Ekon.'
'Hallo, Alfa.'
Het waren mijn nieuwe vrienden, Alfa Leonardo Salvatore en Alfa Hunter Blackwood (die mensen nog steeds 'Kutsnuiver' noemden, ondanks zijn goede daden).
Het voelde enigszins geruststellend om deze twee voormalige vijanden bij me te hebben toen ik de grote troonzaal betrad.
Maar hoewel ze hadden geholpen Matthias en Devina onlangs te verslaan, was ik nog steeds niet zeker of ik onze nieuwe alliantie volledig kon vertrouwen.
Sterker nog, het feit dat ze met ons wilden samenwerken, maakte me zowel zekerder als twijfelachtiger.
'Sorry dat we je hebben laten wachten, Alfa, maar we hebben net met de president gesproken,' zei koning Dmitri op ernstige toon.
'Van de Verenigde Staten?' vroeg Bambi onschuldig. Deze wereld was nog nieuw voor haar.
'Ja,' zei de oude koning geërgerd. 'Dit is niet goed voor ons, Ekon. Helemaal niet. Ze geven ons de schuld van de aanvallen in Detroit.'
'Maar Uwe Majesteit, Luna Bambi en ik hebben het nieuws gezien. Het was duidelijk het werk van de Rogues.'
'Verdomme, Alfa! Denk je dat we dat niet allemaal weten?!' bulderde de koning.
'Je weet hoe Amerikaanse functionarissen zijn. Het kan ze niet schelen wie het gedaan heeft. De CIA heeft ontdekt dat weerwolven de aanval hebben gepleegd en nu probeert de hele overheid het geheim te houden voor het publiek.'
Leonardo voegde zijn juridische inzichten toe:
'De regels in de Lupine Compromissen van 1804 beschouwen weerwolven als één grote groep, niet als afzonderlijke roedels. Als slechts één van ons de overeenkomst schendt, kan de overheid ons land afnemen en ons straffen, ons zelfs verbannen of doden.'
'Met al die gekke ideeën die mensen online delen, is het verrassend dat ze ons überhaupt een kans geven om deze puinhoop op te lossen,' zei Hunter.
God. Al dit juridische gepraat gaf me zin in een drankje.
Ik had al weken geen alcohol meer gedronken.
Wat een grote prestatie was, aangezien ik vroeger elke dag veel dronk.
Bambi had erop aangedrongen dat ik zou stoppen.
Ze zei dat het me minder wolf maakte.
Ik hield er niet van als iemand me vertelde wat ik moest doen.
Maar door alles heen had ze laten zien dat ze om mijn welzijn gaf.
Dus ik bleef vechten tegen de drang om te drinken en concentreerde me op het probleem waar we het over hadden.
'Wat willen ze dat we doen?' vroeg ik.
'De wolven die de aanval hebben gepleegd binnen een week vinden en stilletjes doden,' zei koning Dmitri ernstig. 'Als we dat niet voor elkaar krijgen, zal de FBI zelf op wolven gaan jagen.'
'Daarom heb ik jullie allemaal hier bijeengeroepen,' legde de koning uit.
'Hebben we een plan?' vroeg ik.
'Zoals jullie weten, komt het Bovennatuurlijke Parlement bijeen. Aangezien jullie het zo goed hebben gedaan bij het stoppen van Matthias, dacht ik dat jullie misschien de groep konden vragen om ons te helpen de Rogues snel te vinden en te vangen.'
'Denk je echt dat die stelletje chique types Amerikaanse weerwolven gaan helpen?' bracht Hunter in.
'Het duurt tien jaar voordat dat parlement besluit of ze melk in hun koffie willen, laat staan een groep slechteriken opjagen. En sinds de grote oorlog zijn weerwolven niet erg populair onder magische wezens.'
'Ik haat het om het te zeggen, maar je hebt een goed punt,' zei Leonardo peinzend, 'als veel magische wezens zich aan menselijke overheidsregels moesten houden, zou dat problemen kunnen veroorzaken voor alle bovennatuurlijke wezens. We zouden dit idee kunnen gebruiken om hulp te krijgen.'
'Als jullie twee je roedels willen achterlaten en naar Oostenrijk willen gaan, is dat jullie keuze,' zei ik, 'maar ik ga de Jedrek Roedel niet zonder bescherming achterlaten. We hebben Matthias eerder verslagen, en we kunnen het weer doen.'
'Als ik het me goed herinner, Alfa Ekon, had je toen wat hulp,' kaatste Bambi terug. Ik voelde haar en de andere Alfa's me strak aankijken.
Ze had gelijk.
Ik had het niet zonder hulp van de andere roedels kunnen doen. Maar ik voelde me nog steeds niet prettig bij het idee om mijn wolven achter te laten terwijl er gevaar zo dichtbij was.
'Alfa Ekon,' Bambi stond op om tegen me te praten, 'koning Dmitri is slim bezig. Op dit moment is wat het beste is voor alle weerwolven ook het beste voor onze roedel. De enige manier waarop we Matthias snel kunnen stoppen, is door hulp te krijgen waar we maar kunnen.'
De kamer was stil terwijl ze wachtten op mijn antwoord.
Ik wilde dat ik had kunnen tegenspreken.
Maar ze had gelijk.
En ook al was ik niet zeker of ik Leonardo en Hunter volledig kon vertrouwen, ik moest Bambi vertrouwen.
Zij, meer dan wie ook, gaf om wat het beste was voor de roedel.
'Oké,' zuchtte ik, 'ik ga mee met deze groep. Maar alleen als Luna Bambi er ook deel van uitmaakt.'
Leonardo lachte, 'Natuurlijk. Het lijkt erop dat ze al goed is in het overtuigen van mensen.'
'Goed, het is besloten. Heren... en gerespecteerde Luna... maak je klaar om te vertrekken. Jullie gaan morgen naar Oostenrijk,' zei Dmitri.
Bambi leunde over en kuste mijn wang.
Jezus Christus. Waar heb ik me nu weer in laten luizen?
Nu had ik echt een borrel nodig.
