De weerwolvenuniversiteit
Auteur
Brittany Carter
Lezers
7,3M
Hoofdstukken
84
Savannah Harper is serieus pissed. Niet alleen dwingt haar grootmoeder haar om naar een universiteit te gaan waarvan ze nog nooit heeft gehoord, maar ze moet ook verhuizen naar Podunk, Louisiana en haar vriend achterlaten. Ze dacht dat het niet veel erger kon worden... totdat ze op de universiteit aankomt en de echte reden ontdekt waarom ze erheen is gestuurd. Nu moet ze omgaan met weerwolven, soulmates en Alphas, om nog maar te zwijgen van al die verdomde oorlogen!
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Proloog
ZES MAANDEN EERDER
Trent tilde me op en droeg me naar het zwembad van mijn oma. Ik gilde het uit toen we in het koele water plonsden en naar de bodem zakten.
Als eerste kwam ik boven, schudde mijn haar uit en hapte naar adem.
Trent sloeg zijn armen om me heen en trok me naar de rand van het zwembad. Hij kuste mijn nek, waardoor mijn huid tintelde.
'Heb je al iets gehoord van de universiteiten waar je je hebt aangemeld?'
Dit maakte me ongemakkelijk. Ik legde mijn armen op de rand van het zwembad en staarde naar de grond. 'Nee. Jij wel?'
Trent streek met zijn vingers door zijn lichtbruine haar en keek me aan met zijn grote bruine ogen. 'Ja, ik hoorde vorige week van LSU. Ik ben aangenomen.'
Hij gaf me een speels duwtje tegen mijn schouder en glimlachte, waarbij het kuiltje in zijn kin zichtbaar werd. 'Maak je geen zorgen. Je hoort snel iets, en dan kunnen we beslissen waar we naartoe gaan.'
Ik wist dat ik mijn leven niet om een jongen moest plannen, maar ik hield van Trent. Hij was mijn steun en toeverlaat, mijn beste vriend, en alles wat een meisje in een jongen zou kunnen wensen.
'Ik weet het,' zei ik, maar ik meende er geen woord van.
Ik wist het niet. Ik snapte niet waarom geen enkele universiteit, zelfs de kleine niet, me nog had geantwoord. Mijn cijfers waren dik in orde, en ik deed veel buitenschoolse activiteiten. Het sloeg nergens op.
De glazen schuifdeuren gingen open en mijn oma kwam naar buiten. Ze had me opgevoed sinds ik drie was, nadat mijn ouders waren overleden, en ik hield van haar als van een moeder.
Zelfs van een afstand kon ik zien dat ze er bezorgd uitzag. 'Savannah,' riep ze naar me. 'Kom binnen, ik moet je iets vertellen. Trent, ga nu naar huis. Je kunt morgen terugkomen.'
Trent wierp me een blik toe maar klom eruit en rende twee huizen verderop naar zijn huis. Ik klauterde uit het zwembad en griste mijn handdoek mee.
'Wat is er aan de hand, oma?' vroeg ik, terwijl ik mijn haar droogwreef met mijn grote handdoek.
Haar witte haar zat in de war, wat ongewoon voor haar was, en ze fronste, wat me de stuipen op het lijf joeg. 'Is er iemand dood?'
Ze schudde haar hoofd. 'Kom binnen, lieverd.'
Oma liep naar de eettafel waar ze papieren had uitgespreid. Een bekende houten doos stond in het midden. Ze ging me een brief geven. Niet zomaar een brief, maar eentje die mijn moeder voor me had achtergelaten.
Oma had me nooit precies verteld wat er met mijn ouders was gebeurd, alleen dat ze waren vermoord, maar het was vreemd dat mijn moeder deze brieven had geschreven. Het leek alsof ze het had zien aankomen. Alsof ze wist dat ze het loodje zou leggen.
Oma gaf me altijd dezelfde vage antwoorden van 'ze had een voorgevoel' of 'voor het geval dat.'
Ik begon te huilen voordat ik ging zitten. Oma bleef kalm, zoals altijd, en schoof een envelop over de tafel naar me toe.
Met trillende handen opende ik de brief en keek naar het nette handschrift van mijn moeder. Helaas herinnerde ik me niet veel van mijn ouders, slechts een vaag beeld hier en daar.
Maar ik kende haar handschrift. Omdat ze me voor elke belangrijke gebeurtenis een brief had geschreven. Mijn eerste verliefdheid. Afstuderen van de basisschool. Mijn eerste beha. Mijn menstruatie. Ze schreef over alles.
Ik dacht dat dit voor mijn middelbare schooldiploma of universiteit was. Hoe dan ook, ik was benieuwd wat mama voor me had geschreven.
'Lieve Savannah,
Ik kan niet geloven dat deze dag is aangebroken. Ik wou dat ik er bij kon zijn. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe lang je donkere haar nu is, of dat je hazelnootkleurige ogen nog steeds groot worden als je chocolade ziet.
Je studeert binnenkort af, en ik weet dat je waarschijnlijk veel dromen voor jezelf hebt, en het doet me pijn om deze brief te schrijven. Je vader en ik willen dat je begrijpt dat alles wat we doen voor jouw veiligheid is, en voor het beste.
We hebben je al ingeschreven voor Werewolf University in Zuid-Louisiana. Daar hebben je vader en ik elkaar ontmoet. Daar ga jij naartoe.
Je zult je daar thuis voelen, en alles zal duidelijk worden. We houden zoveel van je, Savannah. Vergeet dat nooit. Ga vrienden maken, en vertrouw op je gevoel, dat zal je altijd helpen.
We houden van je - voor altijd en eeuwig.
Mama en papa.'
Mijn vingers voelden verdoofd terwijl ik de brief opnieuw las. Ik knipperde met mijn ogen, in een poging de brief voor me te begrijpen. Werewolf University?
Wat voor vreemde universiteit was dat? Wie noemde een universiteit naar een bovennatuurlijk dier?
Ik liet de brief op tafel vallen en keek boos naar mijn oma. 'Heb jij dit gelezen?'
Ze schudde haar hoofd. 'Ik lees ze niet, Savannah. Dat weet je.'
Ik voelde woede in mijn maag en hete tranen rolden over mijn gespannen gezicht. Ik veegde mijn donkere haar weg van mijn natte wangen en slikte de brok in mijn keel weg.
'Ik ga niet naar een of andere stomme hondenuniversiteit, oma. Ze kunnen me niet dwingen. Ze zijn er niet. Ik wil met Trent gaan. Ik hou van hem.'
Oma keek weg met een frons op haar gezicht. 'Lieverd, ik wou dat ik het kon veranderen, maar ik heb hen beloofd dat ik ervoor zou zorgen dat je de brieven zou volgen. Het is al beslist.'
Ik stond op, mijn stoel viel achterover. 'Dus je wist wel van de universiteit. Al die keren dat ik met je praatte over naar LSU gaan of buiten de staat. Je zei niets. Je liet me denken dat ik een keuze had, en die heb ik niet.'
Oma sloeg haar armen over haar buik. 'Het spijt me-'
'En hoe is het al beslist? Ik heb me daar niet eens aangemeld. Geen van de universiteiten waar ik me heb aangemeld heeft geantwoord. Ik kan dit niet geloven.'
Oma stond langzaam op, waarbij ze de tafel gebruikte om overeind te komen. 'Het spijt me, Savannah, maar je moet gaan. Het was hun laatste wens.'
Natuurlijk was het hun laatste wens om mijn leven te verpesten.
Ze kenden Trent niet. Ze wisten niet wat naar deze universiteit gaan me zou kosten. We zouden het laten werken. Dat wist ik zeker.
Werewolf University zou mijn liefde voor Trent niet veranderen, en het zou mijn leven niet verpesten, want ik ging niet.
