Ontdek ons Spinoff: Onze onverwachte zwangerschap
Auteur
K. L. Jenkins
Lezers
135K
Hoofdstukken
16
Eerste echo
Spin-off: Our Surprise Pregnancy
VIOLET
Zoals bij elke zwangerschap konden de jongens niet wachten om de baby op het scherm te zien. Ze wilden niet wachten tot mijn collega's tijd voor me konden maken. Dus had Tyler een afspraak voor ons gemaakt bij de dichtstbijzijnde kliniek voor een echo. En dat nog wel op Tweede Kerstdag.
Ik ben heel erg blij, maar ook zenuwachtig. Mijn laatste twee zwangerschappen waren namelijk geen pretje.
De zwangerschap van de tweeling was riskant en heel zwaar. De zwangerschap van Antalya kwam pas na een lang traject en het verlies van een ander kindje. Ik kon van geen van beide zwangerschappen genieten. Die nare gedachte had me al de hele nacht wakker gehouden.
We weten nog niet hoe lang ik al zwanger ben. Ik denk dat dit alles nog spannender en erger laat voelen. Maar ik vermoed dat ik al best ver ben. Mijn laatste ongesteldheid was immers meer dan twintig weken geleden.
Misschien heb ik wel wat signalen genegeerd. Ik was af en toe een beetje misselijk en voelde me heel vaak moe. Maar de kans was zo klein dat een van de jongens een kind kon verwekken. Daarom dacht ik dat ik gewoon ouder werd.
Bovendien werd ik na de geboorte van Antalya nooit meer echt ongesteld. Dat verbaasde me, want ik gebruikte geen anticonceptie meer. Maar ik dacht dat God misschien had besloten dat we genoeg kinderen hadden.
Begrijp me niet verkeerd. Ik heb er de afgelopen twaalf jaar vaak aan gedacht om voor nog een baby te gaan. We hebben nog ingevroren embryo's die we niet weg kunnen doen. Maar ik liep altijd weer vast op dezelfde moeilijke keuze.
Als God wilde dat ik nog een kind kreeg, dan zou dat wel gebeuren.
De receptioniste kijkt ons vieren raar aan als we binnenlopen. Ze kijkt vooral vreemd als ze vertelt over alle extra's die we kunnen kiezen, afhankelijk van hoe lang ik zwanger ben. Tyler en Zach hadden samen besloten om eerst te kijken hoe ver ik was. Daarna zouden we pas kiezen of we de speciale 4D-echo wilden doen. Laten we eerlijk zijn. Ze gaan daar sowieso voor kiezen.
We hoeven niet lang te wachten, maar de spanning is om te snijden bij ons vieren. De jongens raken me allemaal ergens aan. Tyler houdt mijn hand vast, Zach houdt mijn been vast en Callum reikt achter Tyler langs om mijn schouder vast te pakken.
Het lijkt wel alsof ik hun rustpunt ben. Op dit moment wilde ik maar dat het niet zo was, want mensen staren naar ons. Ja, ik weet het. Ik moet ze gewoon laten kijken. Maar shit, na al die tijd ben ik er nog steeds niet aan gewend. We trekken altijd de aandacht als we met ons vieren op pad zijn.
„Meneer en mevrouw Henderson, komen jullie maar?“ Een jonge vrouw stapt de gang in om ons te begroeten. Ze kijkt met blije en enthousiaste ogen de wachtruimte in.
Ik ken dat gevoel. Het gevoel dat je een echo gaat maken bij een aanstaande moeder...
Ik sta op en de jongens volgen me. Tyler laat mijn hand geen moment los. Opnieuw staren er mensen naar ons. Dat maakt me zenuwachtig, maar de blijdschap over wat er gaat gebeuren is sterker.
„Leuk om jullie te ontmoeten. Komen jullie maar mee. Mijn naam is Natalie,“ zegt ze vriendelijk terwijl we door de gang lopen en haar kamer binnengaan.
Het ziet er hier gezellig uit, heel anders dan onze bank thuis of de vruchtbaarheidskliniek. Ik besef dat dit de eerste keer voor ons is. We hebben dit nog nooit samen kunnen doen. Ik kijk de kamer rond en zie een bank aan de ene kant en een bed in het midden. Het echoapparaat staat links van het bed. Aan de muur hangt een groot scherm waarop we kunnen meekijken.
„Gaan jullie maar zitten. En mevrouw Henderson, komt u maar lekker liggen. Ik zet even de gegevens in de computer die u op het formulier heeft ingevuld, en dan beginnen we,“ stelt ze voor.
Ik fluister dat het goed is. Ineens voel ik me verlegen, nu we gaan ontdekken hoe lang ik al zwanger ben van dit wonderkindje dat er eigenlijk niet zou moeten zijn.
„Kloppen al uw gegevens op het scherm?“ vraagt Natalie aan mij terwijl ik wat op het bed schuif om comfortabel te liggen.
Ik knik om te bevestigen, dus gaat ze verder.
„Op basis van de zwangerschapsduur bepalen we zometeen wat we precies kunnen zien. Is dit uw eerste?“ vraagt ze, terwijl ze de echogel op mijn buik spuit.
De lach van Zach leidt me af en ik kijk zijn kant op. De anderen glimlachen stilletjes. Ze vinden haar vraag duidelijk grappig, omdat ze er zo enorm naast zit.
„Nee, dit wordt mijn zevende,“ vertel ik haar om de ongemakkelijke sfeer te doorbreken. Hierdoor begint ze alleen maar te blozen. Ze beseft hoe erg ze zich vergist heeft. Ze perst haar lippen op elkaar, knikt dan en zet weer een professioneel gezicht op.
„Dat zijn veel kinderen. U zult het wel druk hebben.“
„Onze jongste is dertien. We dachten dat we de slapeloze nachten en luiers wel achter de rug hadden, maar God heeft ons gezegend met nog eentje.“ Zach glimlacht trots.
Natalie zegt niets terwijl ze met het apparaatje over mijn buik glijdt. In het begin is er niets te zien op het grote scherm, omdat ze dat nog niet heeft aangezet. Ik wou dat ze dat wel had gedaan. Ik wou dat ik kon zien wat zij zag en zelf mijn zwangerschap kon beoordelen. Maar ik heb hier niet de leiding. Ik ben voor één keer de patiënt.
„Geweldig, er is zeker een levende baby te zien. Kijk maar mee,“ zegt Natalie. Ze pakt een afstandsbediening om het grote scherm aan te zetten.
Het scherm springt aan en ik zie een beeld van mijn baarmoeder. Twee ronde cirkels begroeten ons, met in elke cirkel een baby. Twee, het zijn er twee. Weer een tweeling?
„Een tweeling?“ mompel ik hardop. De angst giert door mijn lijf bij de gedachte om weer zo'n zware zwangerschap als die van Asher en Atticus mee te maken.
Ik grijp het bed stevig vast en maak me grote zorgen. Een golf van misselijkheid zorgt ervoor dat ik bijna weer moet overgeven.
„Ja, ik zou zeggen twee-eiig. Ze hebben allebei hun eigen vruchtzak en placenta. Gefeliciteerd,“ zegt Natalie met een glimlach.
Maar dat had ik zelf al gezien. Ik had de scheiding tussen de baby's al opgemerkt. Ze hebben allebei een gezonde vruchtzak en een goede placenta. Dat wordt alleen maar bevestigd als ze de bloedstroom van de navelstreng meet. Daarna meet ze de grootte van elke baby afzonderlijk op.
Baby B zit verstopt achter een van mijn ribben. Hierdoor is het moeilijker om hem goed op te meten. Ze lijkt moeite te hebben met de hoek waarin de baby ligt, dus ik weet meteen wat er gaat komen.
Ze vraagt me om te verliggen en op mijn zij te rollen. Zo hoopt ze dat de baby beweegt en achter mijn rib vandaan komt, zodat ze een beter beeld krijgt. Dan blijkt uit de metingen dat Baby B een paar dagen kleiner is. Gezien de omstandigheden is dat niets om je zorgen over te maken.
„Is alles in orde?“ vraagt Zach, waarschijnlijk vanwege de gespannen stilte.
„Niets om u zorgen over te maken bij een twee-eiige tweeling,“ mompelt Natalie. Ze is te diep verzonken in haar werk om de vraag uitgebreid te beantwoorden.
„Willen jullie het geslacht weten en de 4D-echo proberen?“ vraagt ze aan ons.
„Heel graag,“ stemt Zach in. Hij neemt door zijn enthousiasme gretig het woord voor iedereen.
Lachend kijken we allemaal naar het scherm terwijl ze overschakelt naar het 4D-beeld. Alles verandert van plat naar ruimtelijk en ik zie meteen de gezichtjes van mijn baby's. Ze zien er zo anders uit dan de andere kinderen, maar hebben toch ook vergelijkbare trekjes.
Dat roept de onvermijdelijke vraag op van wie deze kinderen zijn. Door mijn gedachten kijk ik vol verwondering naar elk van hen. De negatieve zaadtesten van Zach en Tyler betekenen natuurlijk dat de baby's niet van hen kunnen zijn. Maar aan de andere kant was het zaad van Callum ook zo zwak, dat we een vruchtbaarheidsbehandeling nodig hadden om Antalya te krijgen.
De kansen zijn op een gekke manier precies gelijk...
„Nou, dat is nog eens wat... of niet?“ Door de stem van Zach kijk ik eerst naar hem en dan weer naar het scherm om mijn kinderen nog eens goed te bekijken.
Wauw, nog twee kleine schatjes.
„Ik had niet verwacht dat het er twee zouden zijn. Ik was net een beetje gewend aan het idee van één,“ mompel ik, hoewel ik blij en gelukkig ben.
„Nou ja, we hoeven ons in ieder geval geen zorgen te maken dat ze niemand hebben om mee te spelen...“ voegt Callum er sluw aan toe.
We kijken allemaal verwachtingsvol naar Tyler. We willen dat hij bevestigt dat hij, net als wij drieën, deze baby's ook een wonder vindt.
„Ik denk dat het deze keer zwaarder zal zijn. We zijn niet jong meer, maar het zal er niet minder leuk om zijn. En je hebt gelijk, Callum. We hoeven niet bang te zijn dat ze eenzaam zullen zijn. Ze hebben altijd elkaar,“ merkt hij op.
„Dus geen hersteloperatie dan. Is dat wat je zegt?“ grapt Zach.
„Laten we eerst maar eens kijken hoe we het met deze twee redden, Zach,“ lach ik. Ik weet niet zeker of ik er nog meer wil.
Ik dacht dat we op het punt waren gekomen dat bijna al onze kinderen groot waren. Dat zou meer tijd voor onszelf betekenen.
Maar God had andere plannen.
