Voorbestemd voor de maffiabaas
Auteur
Lezers
766K
Hoofdstukken
51
Hoofdstuk Eén
Irene
„Tafel vier wil bestellen, Irene. Irene!“ Daisy, de manager van restaurant The Clear Lily, probeerde de aandacht van Irene te trekken, maar dat lukte niet. „Irene! Tafel vier!“
„Eh, ja. Sorry, Daisy, ik was even afgeleid. Tafel vier, zei je?“ Irene schudde haar hoofd om weer helder te kunnen denken en begon naar de wachtende klanten te lopen.
Nadat de laatste klanten van de avond weg waren, liet ze zich zwaar in een van de stoelen in de ruimte vallen. Het was een erg drukke dienst geweest, waarbij alle tafels vol waren en twee collega's zich hadden ziekgemeld. Haar voeten deden pijn van al het rondrennen.
Daisy liep naar Irene toe. „Is alles goed?“ vroeg Daisy. „Je leek er vandaag niet helemaal bij te zijn.“
„Alles is goed. Het gaat goed met me. Ik heb vannacht gewoon niet goed geslapen, dat is alles.“
„Ga naar huis, Irene,“ zei Daisy met een vriendelijke blik in haar ogen. „Je hebt hard genoeg gewerkt voor vandaag.“
„Maar er is nog zoveel te doen. Ik laat je echt niet alleen opruimen,“ protesteerde Irene.
Er moest nog veel worden schoongemaakt. De afwas moest nog worden gedaan, de tafels moesten weer worden gedekt voor de dienst van morgen en de vloeren moesten nog worden gedweild.
Er was dus nog veel te doen voordat iedereen naar huis kon gaan.
„Nee hoor, wij regelen het wel. Het komt wel goed. In al die jaren dat je hier werkt, heb je je nog nooit ziek gemeld of een vrije dag genomen.
„Ga naar huis, dat is een bevel,“ zei Daisy, terwijl ze de jas en tas van Irene pakte, in haar handen duwde en haar zachtjes naar de deur leidde.
„Oké dan,“ zei Irene. „Als je er echt op staat.“
Nadat ze haar vijftien jaar oude auto voor haar flatgebouw had geparkeerd, staarde ze door de voorruit en verdwaalde in haar gedachten. Ze werkte nu al zeven jaar in het restaurant, maar ze was moe.
Ze was deze saaie baan zat... ze kon wel wat beters doen dan alleen tafels bedienen. Ze was het ook zat om zich zorgen te maken of ze het einde van de maand wel zou halen, aangezien het altijd een zware strijd leek te zijn.
Ze was in de avonden gaan werken toen ze zestien was. Ze had erg hard moeten werken om goede cijfers op school te halen, terwijl ze tegelijkertijd in het restaurant werkte.
Haar ouders waren omgekomen bij een auto-ongeluk, slechts een paar weken voordat ze zestien werd. Omdat er geen familie in de buurt was om haar op te vangen, had ze in een pleeggezin gewoond totdat ze oud genoeg was om voor zichzelf te zorgen.
Ze had moeten werken om haar studie te kunnen betalen. Haar ouders hadden een beetje geld voor haar achtergelaten, maar nog steeds niet genoeg om de volle vier jaar te betalen. Op de een of andere manier was het haar toch gelukt.
Ze was twee jaar geleden afgestudeerd, maar werkte nog steeds in het restaurant. Ze zocht naar een baan die beter bij haar diploma paste, maar banen die haar interesseerden waren schaars, en het werk in het restaurant leverde niet genoeg op om de rekeningen te betalen.
Ze kon niet slapen; zodra ze haar ogen sloot, zag ze de rekeningen voor zich verschijnen. Het hield haar bijna elke nacht wakker. Geklop op haar raam haalde haar uit haar gedachten.
„Irene, wat doe je daar? Het is drie uur in de nacht!“ riep haar huisgenoot.
Luca en Irene deelden deze kleine flat met twee slaapkamers al sinds hun tweede jaar op de universiteit.
Ze waren in het eerste jaar allebei uitgekeken geraakt op hun studentenkamers. Ze hielden niet van de luide, dronken feesten die werden gegeven en de rommel die nooit werd opgeruimd, dus besloten ze samen een goedkope flat in de buurt te delen.
Irene pakte haar sleutels en haar tas en opende haar deur om naar buiten te gaan. Luca hield de deur voor haar open terwijl ze uitstapte.
„Ik kan beter aan jou vragen wat jij hier doet,“ zei Irene, terwijl ze haar auto op slot deed en naar de voordeur van hun flatgebouw liep. „Ik dacht dat je vroeg zou gaan slapen?“
„Ja, ik weet het,“ zei Luca met een ondeugende blik in zijn ogen en hij haalde zijn schouders op. „Ik kwam een leuk meisje tegen in de bar waar ik met vrienden had afgesproken en, je weet wel, van het een kwam het ander. Je weet hoe dat gaat.“
Ze begonnen de trap op te lopen, en hij begon haar in haar zij te kriebelen.
„Mijn hemel, jij versierder,“ glimlachte Irene terwijl ze de trap op rende, proberend te ontsnappen aan zijn kriebelende vingers.
„Vorige week beloofde je me dat je het rustiger aan zou doen met de meiden. Wat is er met die belofte gebeurd?“ Ze zette haar handen in haar zij, alsof ze boos was. Ze wist eigenlijk al dat hij zijn belofte niet lang kon volhouden.
„Je kent me, het is als een verslaving,“ zei Luca, terwijl hij de deur van het slot haalde en voor Irene opende. „Ik kan er niets aan doen. Als ik een leuk meisje zie, moet ik gewoon met haar praten. Anders kan ik niet meer normaal functioneren.
„Ik zou mezelf niet zijn als ik stopte met het zien van meiden. En als ik jou niet kan hebben, moet ik wel andere meiden zien voor wat liefde en aandacht. Je weet toch dat een man niet zonder kan.“
Luca vond het leuk om haar ermee te plagen. Ze wisten allebei dat hun relatie puur op vriendschap was gebaseerd. Er een romantische relatie van maken zou ongemakkelijk zijn.
Irene begon naar haar slaapkamerdeur te lopen en keek met een glimlach over haar schouder. „Ik denk dat ik ga slapen en probeer te vergeten dat je dat zei. Ik zie je morgenochtend wel.“
„Slaap lekker, Irene,“ zei Luca. Hij liep naar zijn eigen slaapkamerdeur, draaide zich ervoor om, en keek haar oprecht aan terwijl hij verder sprak. „Ik hoop echt dat je vannacht goed slaapt.“
„Slaap lekker, Luca.“
De volgende dag probeerde ze zichzelf uit bed te slepen. Gisteravond was niet anders geweest dan alle andere nachten. Hard werken, laat werken.
Proberen te slapen, maar in plaats daarvan wakker blijven, denkend aan de rekeningen die zich opstapelden totdat haar ogen zo zwaar waren dat ze ze niet meer open kon houden.
Terwijl ze naar de keuken sjokte om een pot sterke koffie en een broodje te maken, besefte ze dat Luca al weg was. Ze klapte haar laptop open — een extra uitgave waarvoor ze had moeten sparen. Ze had hem nodig gehad voor haar verslagen op de universiteit.
Ze begon te zoeken naar vacatures die haar interesseerden. Na dertig minuten zoeken gaf ze het op, legde haar laptop aan de kant, zette wat muziek op en liep naar de douche.
Toen ze klaar was met douchen en hun kleine woonkamer inliep, zag ze dat Luca weer terug was, met iemand aan de telefoon.
„Ja, ik weet het,“ zei Luca tegen de persoon aan de telefoon.
Irene liet zich op de bank vallen. Ze begon een spelletje te spelen op haar telefoon.
„Nou, misschien ken ik wel iemand die perfect is voor die baan. Ik zal haar vragen wat ze ervan vindt en dan kom ik erop terug, oké?“
Hij bleef praten met de persoon aan de telefoon, maar keek met een enthousiaste glimlach naar Irene, proberend haar aandacht te trekken door met zijn hand voor haar gezicht te zwaaien.
„Ja, natuurlijk, ik bel je als ik meer weet. Ja, ik bel je zo snel mogelijk. Doei, Jordyn.“
Hij ging in de stoel naast de bank zitten en keek naar Irene. „Ik heb misschien de perfecte baan voor Joanna gevonden. Mijn zus belde net en vertelde me dat ze een verpleegster zoeken op de plek waar zij werkt.
„Jordyn werkt als verpleegster in een kliniek in Redwater Creek, in de bossen aan de voet van West Shaw Heights, ongeveer drie uur hiervandaan. Er woont daar een hele gemeenschap.
„Het is erg afgesloten van de rest van de wereld. Joanna is altijd wel in voor een avontuur — dit is misschien wel echt iets voor haar.“
Joanna was een gezamenlijke vriendin die ze allebei hadden leren kennen op de universiteit. Net als Irene was ze op zoek naar een baan, maar in deze stad was het erg moeilijk om werk te vinden als verpleegster.
Luca had gelijk toen hij zei dat ze van avontuur hield. Tijdens hun lunchpauzes kon ze niet stoppen met praten over de landen waarheen ze wilde reizen zodra ze genoeg geld had en van school af was.
Na haar afstuderen was ze naar China gereisd, en ze praatte hen er nog steeds de oren van het hoofd over.
„Nou, die baan zou wel eens precies in haar straatje kunnen passen,“ zei Irene tegen Luca. „Ze verdient het echt om een leuke baan te vinden, weet je. Waarom bel je haar niet even om haar erover te vertellen?“
Irene was oprecht blij voor haar vriendin. „Hebben ze daar ook geen baan voor mij?“
„Je hebt gelijk. Ik bel haar wel nadat jij naar je werk bent vertrokken. Je vertrekt over een halfuur, toch?“ vroeg Luca vriendelijk. „Ik denk echter niet dat ze nog meer banen vrij hebben.“
Hij is echt een goede vriend, die aan alles denkt, dacht ze bij zichzelf. Hij zorgde er altijd voor dat ze goed voor zichzelf zorgde, en gaf echt om haar.
