Double Take
Auteur
Taz Zobell
Lezers
161K
Hoofdstukken
30
Lucas heeft zorgvuldig gewerkt aan zijn imago als rebel, degene van wie niemand veel verwacht, en hij is van plan dat zo te houden. Wanneer zijn tweelingbroer ermee instemt om Rina bijles te geven, neemt Lucas zijn plaats in en doet hij zich voor als iemand die hij niet is. Het zou simpel moeten zijn: een kleine gunst en een bewaard geheim.
Maar Rina is anders dan wie hij ook heeft ontmoet. Ze kijkt door zijn houding en zijn muren heen, rechtstreeks naar de delen van zichzelf die hij verborgen houdt. Terwijl hun band groeit tijdens late avonden en stille momenten, raakt Lucas gevangen tussen de waarheid en de rol die hij speelt. Want hoe meer hij doet alsof, hoe moeilijker het wordt om te negeren wat echt is — en wat alles zou kunnen veranderen.
Andy's Plan
LUCAS
Als ik niet was geboren met exact dezelfde verdomde chromosomen als mijn hersenloze broer, zou ik nu gelukkig zijn. Dan was ik nog steeds op de weg die ik voor mijn toekomst wil inslaan.
In plaats daarvan zit ik hier met een leeg gevoel vanbinnen. Ik staar naar een steen met drie punten die me vroeger zoveel plezier bracht, maar nu wil ik hem het liefst aan gruzelementen slaan.
Dat zou niet alleen tragisch zijn en een stukje geschiedenis verpesten, maar het zou ook al mijn toekomstplannen door de wc spoelen. Dan belandde ik waarschijnlijk in de gevangenis. Dat zou in elk geval wel het slechte imago bevestigen dat iedereen van me heeft. Om de een of andere reden heb ik dat imago zelf willen creëren. Maar nu begin ik me af te vragen waarom. Zij laat me over alles nadenken.
Het begon aan het begin van ons laatste jaar op de middelbare school. Mijn andere helft heeft een enorm geheim dat alleen ik ken. Helaas voor mij kent hij ook een geheim over mij dat alleen híj weet.
Maar het geheim van mijn broer is te groot om met iemand anders te delen. Zelfs onze ouders weten er niets van. Hetzelfde DNA hebben heeft een paar voordelen. Hij kan bijvoorbeeld nooit lang iets voor me verbergen. Helaas werkt dat beide kanten op, wat voor mij behoorlijk balen is.
Ik zit in mijn kamer, waar alles zwart of rood is. Dat zijn mijn twee favoriete kleuren. Mijn stiefmoeder Vanessa, of stief-Vanessa zoals ik haar noem, is interieurontwerpster. Ze moet altijd van alles het beste en duurste hebben.
Ik ben momenteel aan het tekenen in mijn schetsboek. Ik leun achterover tegen mijn zijden kussen en probeer niet onderuit te glijden, zoals me wel vaker overkomt. Plotseling stormt Andy de kamer binnen. Andy is echt het braafste jongetje van de klas. Hij verstoort niet alleen mijn muziek, maar ook mijn concentratie.
Ik laat mijn schetsblok vallen, draai me naar hem toe en grom: „Andrew, hoe vaak heb ik je al gezegd dat je eerst moet kloppen?“
„Sorry, Anderson, maar dit is belangrijk!“ zegt mijn eeneiige tweelingbroer buiten adem. Het klinkt alsof hij heeft gerend.
„Ten eerste heb ik je gezegd dat je me niet bij die achterlijke naam moet noemen.“ Ik kom overeind van mijn zwarte kussen en leg mijn schetsblok opzij. Ik geef hem mijn volledige aandacht. „En waarom ben je zo in paniek?“
Hij loopt naar me toe en gaat op mijn rode bureaustoel zitten, recht tegenover me. „Herinner je je dat meisje over wie ik je vertelde? Diegene die me de laatste tijd zoveel aankijkt? Waarvan ik dacht dat ze misschien verliefd op me was?“
„Sally… Sammy… zoiets?“ gok ik, terwijl ik in mijn geheugen graaf.
Hij kijkt me vol onbegrip aan. „Je had in ieder geval de eerste letter goed. Het is Rina, maar ja, die dus. Nou, haar moeder heeft net contact opgenomen met mam. Ze wil dat ik haar bijles geef. Ik geloof dat ze het vorig jaar niet zo goed heeft gedaan op haar eindtoetsen. Haar moeder dwingt haar nu om bijles te nemen.“
Ik rol met mijn ogen, strengel mijn vingers in elkaar en leg ze in mijn nek. Ik leg mijn benen op bed en ga weer liggen. „En wat heeft dat met mij te maken?“
„Nou, let op. Ze willen de beste leerling van de school. De school heeft een geheimhoudingsverklaring getekend, zodat niet iedereen weet dat jij dat bent, Lucas. Maar jij bent nog steeds de slimste en niet ik.“
Dat trekt mijn aandacht en ik spring direct op van het bed. „Hé! Ik moet nog maar één jaar. Verpest het nu niet voor me, Andy… alsjeblieft!“
Ik zie hoe hij zijn handen in de lucht steekt om zich over te geven. „Hé, rustig maar, Lucas. Ik was niet van plan om iemand iets te vertellen. Ik zeg niet dat ik begrijp waarom je liever hebt dat mensen je als een domme klootzak zien in plaats van een slimme, goede jongen. Maar ik zal je geheim echt niet verklappen.“
„Ik wil alleen dat jij in mijn plaats gaat en Rina bijles geeft. Ze heeft je echt nodig!“
Ik kijk hem woedend aan en reageer: „Je maakt een grapje, toch? Ik wil mijn tijd niet verdoen door een van jouw stalkers bijles te geven.“
Nu is het zijn beurt om me boos aan te kijken. „Ze is geen stalker. Zoiets zou ik je niet aandoen. Ze zeiden dat ze me zouden betalen. Bovendien is ze best schattig, Lucas. Je zult het wel zien.“
„En hoe weet jij nou of ze schattig is of niet, Andy? Jij bent niet echt degene naar wie ik toe zou gaan voor advies over meisjes.“
Gekwetst staat Andy op, waardoor hij mijn stoel door de kamer schopt. „Hé! Alleen omdat ik gay ben, betekent dat niet dat ik niet weet wie er knap is en wie niet!“ fluister-schreeuwt hij beledigd.
Ik ga weer op mijn bed zitten en vraag: „En wat als ik een woord moet zeggen met een 'r' in het midden? Je weet wel, zoals in haar naam bijvoorbeeld? Je weet dat ik een spraakgebrek heb en jij niet. Hoewel het meer als een accent klinkt, zal ze absoluut doorhebben dat ik jou niet ben.“
Andy loopt naar me toe en gaat naast me zitten. Hij legt zijn hand op mijn schouder, omdat hij weet dat praten over mijn spraakgebrek niet makkelijk voor me is. Ik kijk naar de grond.
„Wees niet zo streng voor jezelf. Als je je concentreert, hoor je er bijna niets van. En zelfs als dat niet lukt, valt het niet zo erg op. Zeker niet als ze nog niet veel tijd met ons heeft doorgebracht. Zolang je het woord 'wereld' niet zegt, komt het wel goed. Wat haar naam betreft, noem haar gewoon 'S' of zoiets. Dat is toch een schattige bijnaam.“
Ik vraag: „En wat als Gazel erachter komt en de boel verpest? Je weet dat ze achter dat nieuwe meisje aan zal gaan.“
„Zei je niet dat je het uit wilde maken met Gazel?“
Ik rol met mijn ogen en zucht diep. „Ik wil van haar af. We hadden nooit echt iets samen, maar ja, dat is niet zo makkelijk. Ze is een beetje gek.“
Hij kijkt me verward aan en vraagt: „Waarom ben je dan de hele zomer bij haar gebleven?“
Er verschijnt een grote grijns op mijn gezicht. „Omdat ze gek is. En mijn oh zo onschuldige broer, weet jij wat gekke meiden allemaal wel niet willen doen?“
Hij trekt een vies gezicht en doet alsof hij moet overgeven. Dan staat hij op en loopt naar de deur, wat me aan het lachen maakt. „Oké, ik ga nu weg. Je hebt me echt kotsmisselijk gemaakt!“
Andy draait zich weer naar me toe en stelt voor: „Wat als ik het voor jou uitmaak met Gekke Gazel? En dat jij dan in ruil daarvoor Rina bijles geeft?“
Ik zucht en schud langzaam mijn hoofd terwijl ik erover nadenk. „En weten papa en mama van dit kleine wisselplannetje van je? Want je weet hoe erg ze het haten als we van plek ruilen.“
„Ik heb het eerst aan hen voorgelegd. Ze zijn het ermee eens dat jij haar beter bijles kunt geven in plaats van ik. Zeker met mijn American football-schema en zo.“
Ik schud mijn hoofd en antwoord met lichte tegenzin: „Prima. Maar alleen om het te proberen. Je moet meteen weer terugwisselen als ik erom vraag. Vooral omdat jij het hopelijk maar één keer hoeft uit te maken met Gazel. Wat me eraan herinnert: zorg ervoor dat je het ook écht uitmaakt. Ik wil niet dat ze terugkomt. Die gekke meiden komen namelijk altijd terug. Ik ben allang blij dat we niet naar dezelfde school gaan. Veel plezier daarmee, klein broertje.“
Terwijl Andy de deur opent, gromt hij en zegt: „Ik heb er nu al zin in.“
Dan trekt hij de deur dicht en laat me alleen. Zo kan ik mijn rust weer oppakken voordat morgen de eerste schooldag begint.
