Vluchten voor de partnerband boek 1: Ella
Auteur
Eleanor Moon
Lezers
653K
Hoofdstukken
42
“Ik, Connor, alfa van de roedel, wijs je af.”
Die woorden verwoesten Ella's wereld op de avond dat ze ontdekt dat hij haar voorbestemde partner is. Afgewezen. Gebroken. Op de vlucht voor haar leven. Maar het lot is nog niet klaar met haar, en wanneer de oorlog uitbreekt, is Ella misschien wel de enige kracht die niemand zich kan veroorloven te verliezen.
Hoofdstuk 1: De Jarige
ELLA
Het is maar een droom, Ella. Doe je ogen open.
De stem van mijn wolf trekt me uit de duisternis. Haar stem is scherp en snel. Ik word plotseling wakker. Mijn hart bonkt hard tegen mijn borst. Zweet druppelt op mijn huid.
We waren aan het rennen – alweer.
De nachtmerrie trekt aan me. Hij wil dat ik mijn ogen sluit en zie wie ons achtervolgt. De woorden van mijn wolf galmen nog na in mijn hoofd.
Vanavond word ik achttien – en dromen achtervolgen je niet zomaar.
Ik dwing mezelf om langzaam te ademen en probeer te kalmeren.
"Goedemorgen, jarige!" roept Cecile, terwijl ze op mijn bed springt. Ze trekt me in een stevige knuffel die alle lucht uit mijn longen perst.
"Ahhh, Cecile, ik kan niet ademen!" roep ik, terwijl ik haar van me af probeer te duwen.
"Waarom ben je zo chagrijnig?" lacht ze. Ze omhelst me nog steviger. "Het is je verjaardag. Je krijgt vandaag je wolf. Ik moest de eerste zijn om je te feliciteren!"
Ik kan niet anders dan glimlachen. Ceciles energie is wild en sterk. Ik kan er geen nee tegen zeggen. "Ga van me af, gek," zeg ik. Ik geef haar een speelse duw waardoor ze van het bed valt.
Ze raakt de grond en slaakt een luide kreet. "Onbeleefd," zegt ze. Ze werpt me een nep boze blik toe voordat ze overeind springt. Dan draait ze zich naar de kast en gooit haar lange haar over haar schouder.
"Hier, je mag mijn spijkerrokje lenen dat je zo mooi vindt." Ze grijnst en gooit het naar me toe.
Ik vang het snel op voordat het mijn gezicht raakt. "Is dit je verjaardagscadeau voor mij?" vraag ik plagend.
Ze lacht. "Ik geef je mijn favoriete rokje niet, El. Mama heeft een verrassing voor je. Schiet nou maar op!"
Ik schud mijn hoofd en kijk haar na. Cecile is mijn nicht en beste vriendin. Ze is mijn complete tegenpool. Ze is lang en blond. Ze is atletisch. Ze heeft heldere blauwe ogen en het soort gemakkelijke zelfvertrouwen dat iedereen naar haar doet kijken.
Het rokje laat haar lichaam goed uitkomen – ik heb niet zo'n lichaam – maar ze deelt altijd haar kleren met me.
Mijn ouders werden tien jaar geleden gedood, tijdens het beschermen van onze roedel tegen een aanval van rogues. Mijn broer en ik moesten bij oom John en tante Trudy intrekken. Trudy was toen in verwachting van een tweeling.
Cecile was enig kind voordat wij kwamen. Mijn oom en tante vinden het heerlijk om een vol huis te hebben, maar ik weet dat het niet makkelijk voor ze is geweest. Tante Trudy is altijd druk met koken, schoonmaken en achter de tweeling en Jake aanrennen.
Ik kijk door onze kast en trek mijn favoriete witte topje eruit om bij het rokje te dragen. Dan draai ik me om om te kijken hoe ik eruitzie in de spiegel.
Mijn ogen gaan naar de foto die in de hoek van de lijst hangt – mijn ouders, glimlachend. Mijn vaders arm ligt om mijn moeders schouder. De vertrouwde pijn in mijn borst wakkert aan.
Jake, mijn kleine broertje, groeit uit tot een lange, knappe versie van onze vader. Hij heeft hetzelfde blonde haar en heldergroene ogen, en dezelfde lange, donkere wimpers.
Wat mij betreft; ik ben de vreemde eend in de bijt. Ik heb mijn vaders groene ogen, maar mijn golvende bruine haar is een uitzondering in een familie van blondines. Ik vind mijn lange haar mooi. Maar het zit meestal in een hoge knot om mijn vette fastfood-baan te overleven. Ik vind het niet erg. We hebben het geld nodig.
Oom John verdient niet veel als timmerman. Hij stopte met zijn werk als krijger nadat mijn ouders stierven. De aanvallen van rogues werden steeds erger en tante Trudy smeekte hem om te stoppen met werken bij het roedelhuis. Ze kon de gedachte niet verdragen om hem ook te verliezen.
De zoete, warme geur van pannenkoeken stijgt de trap op en doorbreekt mijn gedachten. Mijn maag knort.
Ik volg de geur naar beneden en pak de laatste pannenkoek van het bord. Ik kijk naar Jake. Voor één keer is hij niet chagrijnig. Hij glimlacht zelfs naar me terwijl de tweeling een rommelige versie van het verjaardagslied zingt.
Ik ga naast hem zitten en duw hem zachtjes met mijn schouder. "Ik ga vandaag naar het graf van mama en papa. Wil je mee?"
Zijn glimlach verdwijnt. "Dat kan niet, Ella. Ik ben al laat voor mijn dienst bij de garage."
Ik probeer hem een vriendelijke glimlach te geven. "Mag je al dingen repareren, of nog steeds alleen schoonmaken?"
Hij kijkt weg. "Nog steeds schoonmaken." De manier waarop zijn schouders verstijven zegt me genoeg. Jake haat het om tussen mensen te leven. "Ik moet gaan," zegt hij zacht, en schuift zijn stoel naar achteren voordat ik nog iets kan zeggen.
Ik zucht en kijk hem na.
Jake herinnert zich onze ouders nauwelijks. Hij was pas vijf toen de aanval plaatsvond. Maar ik herinner me elk detail. De rogues die het roedelterrein overspoelden. De chaos. Mijn moeder die me naar tante Trudy duwde. Ze had nauwelijks tijd om ons gedag te kussen voordat ze het slagveld op rende.
De meeste van mijn nachtmerries gaan over rogues die terugkomen om de rest van mijn familie te vermoorden, terwijl ik schreeuw om mijn moeder om ons te redden. Smekend dat mijn ouders terugkomen, dat ze thuiskomen. Alleen om wakker te worden met de harde waarheid dat ze dat nooit zullen doen.
Tante Trudy klopt op mijn hand. "Maak je geen zorgen om Jake. Het komt wel goed met hem, lieverd." Haar gezicht klaart bijna meteen op. "Kom, ik wil je je jurk voor de ceremonie laten zien."
Ik volg haar naar de woonkamer en voel een plotselinge opwinding in mijn buik. Traditiegetrouw draag ik een witte jurk voor de ceremonie. Ik heb het niet ter sprake gebracht— ik wist dat we ons niets nieuws konden veroorloven —maar het lijkt erop dat tante Trudy het niet is vergeten.
"Verrassing!" roept Cecile. Ze springt tevoorschijn vanachter de deuropening. Ze houdt een kanten jurk omhoog die me de adem beneemt.
Ik stap dichterbij. Mijn ogen worden groot. "Is dat... mama's trouwjurk? Maar hoe..." Mijn stem breekt.
"Ik heb hem voor je bewaard," zegt tante Trudy zacht. Een stille trots schijnt in haar ogen.
Ze moet er in het geheim uren aan hebben gewerkt om hem op maat te maken.
Mijn keel wordt dik terwijl ik het delicate bovenstuk met trillende vingers aanraak. "Hij is prachtig," fluister ik. "Heel erg bedankt."
Tante Trudy trekt me in een warme omhelzing. "Je moeder zou gewild hebben dat je hem draagt."
Cecile voegt zich meteen bij ons. Haar opwinding is niet te houden. "Ga douchen. Ik doe je make-up, en we maken foto's voor de ceremonie!"
Ik lach door mijn tranen heen. Verdriet en opwinding vermengen zich met elkaar. Vanavond ontmoet ik eindelijk mijn wolf.
Ze is altijd een stille aanwezigheid geweest in mijn achterhoofd. Een troostende stem tijdens de eenzame nachten. Ik kan niet wachten om haar vrij te laten en onder de volle maan te rennen.
Nadat er meer cadeaus zijn uitgepakt en het gelach is weggeëbd, glip ik in mijn moeders jurk en maak me klaar om het graf van mijn ouders te bezoeken.
De stof valt om me heen als een omhelzing die ik al jaren mis. Het is alsof ze hier is, en me begeleidt naar dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven.
Cecile laat me niet alleen gaan. Ze houdt mijn hand vast terwijl ik zachtjes huil voor hun grafsteen.
Ik fluister tussen de tranen door dat ik wou dat ze vandaag hier waren om me te zien. Mijn borst voelt zwaar van het gemis naar een leven dat we nooit hebben kunnen leiden.
Het enige goede dat ik heb, is de wetenschap dat ze samen zijn gegaan. Geen van beiden zou het leven zonder de ander hebben overleefd.
"Ella," zegt Cecile zacht. Haar stem is serieuzer dan normaal. "Ga je bij ons weg als je je partner vindt?"
Ik ontmoet haar blik. Ik weet niet zeker hoe ik moet antwoorden. Mijn partner vinden zal alles veranderen. Het kan vanavond gebeuren of pas over jaren. Maar de band zal zeker ontstaan.
Ik droom van de liefde die mijn ouders deelden. Die was stabiel en sterk. Maar de gedachte om mijn familie te verlaten maakt me bang.
"Ik weet het niet, Cecile. Je weet dat ik naar de kunstacademie wil. Ik heb elke fooi van het restaurant gespaard." Ik probeer zelfverzekerd te klinken, maar ik heb geen idee hoe ik het moet betalen. "Ik denk dat we moeten afwachten wat er gebeurt."
Cecile slaat haar armen om me heen. "Ik hoop dat onze partners beste vrienden worden. Ik kan de gedachte niet verdragen dat je naar een andere roedel verhuist."
Ik forceer een kleine glimlach. "Ik hoop het ook." Cecile betekent alles voor me. Zelfs met mijn geldproblemen kan ik me niet voorstellen ergens anders te zijn.
Als we thuiskomen, staat oom John al in de gang te wachten. Zijn ogen lichten op van trots, herinnering en droevige vreugde. Zijn gezicht wordt zachter. "Je lijkt precies op je moeder, lieverd."
Tranen prikken in mijn ogen, en ik sla snel mijn armen om hem heen. Zijn omhelzing is warm. Hij geeft me een gevoel van veiligheid dat ik bij niemand anders vind.
Hij trekt zich net genoeg terug om in mijn ogen te kijken. Zijn handen liggen stevig op mijn schouders. "Ze zou zo trots op je zijn. Je vader ook." Zijn lippen krullen op in een kleine, droevige glimlach.
Ik haal diep adem en probeer mezelf te stabiliseren.
Oom John knippert zijn tranen weg en kucht. "Ben je er klaar voor?" vraagt hij. Zijn ogen zoeken de mijne.
Ik haak mijn arm door de zijne. "Ik denk het wel. Misschien een beetje zenuwachtig," geef ik toe.
Hij leidt me naar de tuin. "Dat is normaal, lieverd. Je moeder was ook zenuwachtig, weet je."
"Echt?" Ik glimlach en laat een kleine lach ontsnappen.
"Ja, lieverd, maar ze werd een van de beste krijgers die ik ooit heb gekend. Haar wolf was bijzonder. Ik weet zeker dat die van jou dat ook zal zijn."
Ik knik en kijk weg. Ik weet niet zeker of ik ooit zo sterk zal zijn als mijn ouders. Ik haal diep adem en knipper mijn tranen weg, voordat we de verfrissende nachtlucht in stappen.
De tuin is gehuld in een zacht maanlicht. Mijn familie staat in een brede cirkel rond het ceremoniële vuur. Hun zachte stemmen vallen stil als oom John en ik dichterbij komen. Hun aandacht verschuift volledig naar mij.
Hij stopt net voor de cirkel en draait zich een laatste keer naar me toe. "Ik zal hier zijn om je erdoorheen te leiden," zegt hij. Zijn stem is rustig, hoewel zijn greep op me strakker wordt. "Laat ze nu maar zien waar je van gemaakt bent." Met een laatste kneepje in mijn hand stapt hij opzij.
Tante Trudy en Cecile glimlachen naar me als ik mijn plaats tussen hen inneem.
Ik ben blij dat ik in juli ben geboren en ik kijk ernaar uit om mijn eerste run te hebben op deze mooie zomernacht. Jake schiet me een scheve grijns toe terwijl de tweeling opgewonden heen en weer springt. Ik ben de eerste van de kinderen in onze familie die achttien wordt. Ik weet dat ze allemaal wachten op hun eigen wolf.
Ik voel het gezoem van opwinding in de lucht. Mijn borst zwelt op van dankbaarheid.
Dit is het moment waarop ik mijn hele leven heb gewacht.
Ik kijk omhoog naar de maan en hef mijn armen op. Een vreemde energie stroomt door me heen en mijn lichaam begint te trillen. Mijn ogen gloeien licht op. Mijn hart bonst terwijl mijn wolf opgewonden roert onder mijn huid.
Ik haal diep adem, klaar om de transitie te accepteren. Dan draai ik mijn rug naar mijn familie en laat de jurk van mijn schouders glijden.
Mijn hartslag versnelt. Energie schiet door mijn aderen. Het is heet en elektrisch. Mijn lichaam schudt. Mijn zicht wordt wazig. Dan scheurt een scherpe, brandende pijn door me heen. Botten kraken en verschuiven. Het geluid is angstaanjagend. De pijn is ondraaglijk.
Ik schreeuw het uit en val op mijn knieën.
"Blijf ademen, Ella. Het duurt niet lang," roept oom John van achter me.
Ik kan niet antwoorden. De pijn wurmt zich door mijn aderen. Ik worstel om te ademen. Mijn keel zwelt op en als ik eindelijk mijn mond open doe, komt er alleen gegrom uit.
