Een Rockster Liefdesverhaal Boek 2: Haar Ontwijkbare Prijs
Auteur
Isabel S. Knight
Lezers
17.8K
Hoofdstukken
40
Ze had nooit verwacht dat Maddox Price in haar leven zou verschijnen—rockgod, beruchte hartenbreker en de ster van al haar fantasieën. Wanneer hij als haar redder in nood opduikt in een donker steegje, staat haar wereld op zijn kop. Gestolen momenten, flirterige gesprekken en chaotische avonturen door L.A. dagen haar onafhankelijkheid uit en raken haar hart op manieren die ze nooit had kunnen vermoeden. Van speelse videoclipopnames tot intieme ontsnappingen: Maddox breekt door haar muren heen, verlegt grenzen en trekt haar mee in een wereld van roem, verleiding en een chemie die ze niet kan weerstaan.
Sky's Vreemde Bruiloft
MADDOX
De band kwam eindelijk op adem na de drukke tournees en een succesvol nieuw album. Vanavond was de bruiloft van Sky, en we hadden de bistro van Roman afgehuurd. Een last-minute verandering van locatie hoorde blijkbaar bij de ontspannen houding van het pasgetrouwde stel.
Het was een besloten feest met alleen goede vrienden en familie, en eerlijk gezegd? Ik had daar enorm veel respect voor. Deze twee hadden een feest van een miljoen dollar kunnen geven in een of andere Italiaanse villa. In plaats daarvan kozen ze voor goed gezelschap en vet eten. Dat maakte hen in mijn ogen nog geweldiger dan ze al waren.
Ik bedoel, wie serveert er nou pizza, hamburgers, friet, bananensplits en een berg bier op hun bruiloft? Alleen Sky en James. Simpel, leuk en helemaal hun eigen stijl. Het was zo intiem dat het bijna voelde als een droom. Een droom met te veel koolhydraten en te weinig vrijgezelle vrouwen.
Dat laatste was trouwens een beetje tragisch. Of iedereen was al bezet, of ik had er al een twijfelachtig verleden mee opgebouwd. Ik mag dan een zelfverklaarde mannelijke slet zijn, ik had wel principes. Bezette vrouwen waren verboden terrein. Toch kon een man altijd hopen op een beetje geflirt om de avond wat spannender te maken.
Maar vanavond draaide het niet om mij. Het draaide om mijn beste vriend die ging trouwen, en dat kon ik respecteren. Ook al werd ik een beetje misselijk van dat hele gedoe rondom eeuwige liefde.
James, die nog meer straalde nu ze zwanger was, huilde zo veel dat Sky haar tranen steeds met zijn mouw moest afvegen als een hopeloze romanticus. Het was walgelijk schattig en zo fucking zoet dat je er gaatjes van in je tanden kreeg.
„Hoeveel kleffe momenten in het openbaar heeft een bruiloft eigenlijk nodig?“ mompelde ik tegen Maverick, die proestte in zijn drankje.
„Precies genoeg om je eraan te herinneren dat je vrijgezel bent,“ zei hij grijnzend.
„Bedankt, man. Ik was het bijna vergeten.“
Ik nam nog een slok van mijn bier en probeerde me te focussen op iets minder sentimenteels. Maar toen kwamen de toespraken, en de boel liep al snel uit de hand.
Jaxon begon zijn toost alsof hij auditie deed voor een romantische film. Daarna sloeg hij al snel over op comedy. „Laten we eerlijk zijn,“ zei hij terwijl hij zijn glas hief. „We waren op een bepaald moment allemaal een beetje verliefd op James.“
De zaal barstte in lachen uit. Sky kreunde, en Big G, de vader van de bruid en onze platenbaas, keek alsof hij Jaxon wilde verbieden om ooit nog naar een bruiloft te komen.
Toen keek Jaxon Sky recht in de ogen aan. „Je was vanaf de eerste dag al zo'n zachtgekookt ei, man. Het kostte je jaren om de ballen te kweken om het op te biechten.“
Sky stak zijn middelvinger naar hem op. Daarna juichte het publiek alsof het de meest geweldige toespraak ooit was. Iedereen bleef lachen, alsof ze naar een stand-upcomedian op het podium keken. Hij stal daar zo'n kwartier lang de show, maar dat was helemaal prima.
Maverick volgde met een korte maar oprechte toespraak, want natuurlijk deed hij dat. Die gozer kon een boodschappenlijstje voorlezen en het nog steeds poëtisch laten klinken. Van ons vieren is hij de rustige en stabiele persoon. Hij heeft alleen echt geen idee hoe hij moet omgaan met vrouwen die zich soms aan hem opdringen. Het is wel vermakelijk om te zien hoe hij het toch probeert.
„Jullie twee zijn het bewijs dat liefde niet luidruchtig hoeft te zijn,“ zei hij. „Het moet gewoon echt zijn.“
Iedereen zuchtte. Typisch Mav: lief, kalm, maar stiekem allergisch voor drama.
Toen het mijn beurt was, koos ik voor iets eerlijks en simpels. Ik vertelde over hoe Sky en ik samen waren opgegroeid. Ik sprak over hoe we de band waren begonnen, en hoe James al lang voor vanavond een van ons was geworden.
Ik was niet echt een ster met woorden. Meestal verklootte ik de boel als ik iets serieus moest zeggen. Dat was precies de reden waarom Sky de schrijver van de groep was. Ik was meer een man van actie. Daarom deed ik het beste wat ik kon bedenken om mijn liefde voor het pasgetrouwde stel te tonen.
Ik pakte de microfoon van het statief en zong 'I Melt With You' van Modern English. Aan het einde zong iedereen mee. Sky had die stomme, emotionele blik die hij krijgt als hij probeert om niet te huilen.
De avond liep prachtig ten einde. Toen de meeste gasten waren vertrokken, besloot ik om via de achterdeur naar buiten te gaan. Samen met Cody, mijn bodyguard slash broeder van een andere moeder, ging ik een sigaret roken.
De steeg achter de bistro rook naar bier, knoflook en nostalgie. Ik leunde tegen de ruwe stenen muur. Ik stak mijn sigaret aan en blies traag een wolk rook uit in de nachtlucht. Het zachte geroezemoes van gelach en rinkelende glazen van binnen deed me denken aan onze beginjaren.
De tijd dat de band nog van de ene kleine kroeg naar de andere trok. We speelden de sterren van de hemel voor wat wisselgeld. Die avonden hadden dezelfde geur: rokerige lucht, vet eten en gemorst bier op plakkerige vloeren.
Ik glimlachte zachtjes. Ik dacht terug aan de avonden waarop we voor een publiek van vijf man speelden. Twee daarvan waren dronken genoeg om te denken dat we goed waren. Grappig hoe ver we waren gekomen.
Toch stond ik hier, in weer een donker steegje, met een sigaret in mijn hand. Ik voelde me als diezelfde blutte jongen, op jacht naar een liedje dat zijn leven kon veranderen. Misschien wiste succes niet uit waar je was begonnen. Misschien zorgde het er alleen maar voor dat de herinneringen wat harder binnenkwamen.
Ik stond daar met de rook tussen mijn vingers. Ik dacht er nog steeds aan hoe we vroeger geen chique zalen hadden. We hadden alleen oude versterkers, tweedehands gitaren en een stel dromen die te koppig waren om te sterven.
Toen merkte ik ze op. Een man en een vrouw, een paar meter verderop in de steeg. Ze zaten duidelijk midden in een felle ruzie.
„Wat is er, baas?“ vroeg Cody zachtjes.
Ik hield een vinger voor mijn lippen. „Wacht even.“
De vrouw zag eruit als een van Romans medewerkers. Ze droeg een zwart shirt met kraag, een zwarte spijkerbroek en haar haar was netjes opgestoken. Ze bracht een paar vuilniszakken naar de containers. De man kwam overduidelijk niet uit de buurt, afgaande op zijn onderuitgezakte houding en goedkope jas. Hij volgde haar overal waar ze heen ging.
„Voor de laatste keer, Damon, ik ga niet met je uit,“ beet de vrouw hem toe. Haar stem klonk fel en vermoeid.
„Oh, kom op, Syd. Speel toch niet zo hard to get,“ lalde de man, terwijl hij een beetje wankelde.
Ze probeerde langs hem te lopen, maar hij greep haar elleboog iets te ruw vast. „Laat los!“ eiste ze, maar hij trok haar dichterbij.
Mijn sigaret viel onmiddellijk op de grond. Niet omdat ik hem met opzet liet vallen, maar omdat mijn lichaam wéér sneller reageerde dan mijn brein. Het ene moment bemoeide ik me met mijn eigen zaken en staarde ik voor me uit. Het volgende moment stond ik op het punt om me te mengen in een ruzie waar ik niets mee te maken had.
En eerlijk? Ik had geen idee waarom ik het deed. Het was niet zo dat ik een of andere held van de straat was. Normaal gesproken zou ik de eerste zijn die zei: „Cody, bel de uitsmijters van Roman. Zij kunnen deze rotzooi oplossen.“
Dat was letterlijk het hele doel van uitsmijters: grote kerels, ingehuurde spierballen en crisisspecialisten. Dat gold niet voor mij. Ik zong in microfoons voor de kost. Ik sprong niet in de chaos van een steegje als een of andere burgerwacht met ijzersterke moraal en nul zelfbehoud.
Dus waarom in godsnaam bewogen mijn benen? Waarom liep ik recht op de idioot af die blijkbaar niets beters te doen had dan een aanklacht voor mishandeling aan zijn cv toe te voegen?
Ik vertelde mezelf, heel stellig en nogal dom, dat ik dit alleen voor Roman deed. Dat was de enige logische verklaring. Een vriend helpen. Zijn bedrijf beschermen. Ervoor zorgen dat zijn bar niet op TikTok zou belanden als de nieuwste plaats delict met vreselijke belichting.
Ja. Dat was het. Dat was het helemaal.
Behalve toen ik haar beter in het vizier kreeg. Een paar losse plukjes haar vielen naar voren terwijl ze de vent wegduwde. Haar ogen waren wijd opengesperd en haar ademhaling trilde. Op dat moment haperde mijn brein even.
„Klootzak-alarm,“ mompelde ik, terwijl ik mijn pas versnelde en op hen af liep.
Cody zuchtte en volgde me. Hij vroeg zich waarschijnlijk af in wat voor problemen ik hem dit keer weer meesleepte. Of waarom ik überhaupt de moeite nam om me midden in deze puinhoop te mengen.
„Yo!“ riep ik. Ik verhief mijn stem net genoeg om boven hun ruzie uit te komen. „Klaar om te gaan?“
Beiden draaiden zich om. De vrouw knipperde verward met haar ogen, terwijl de man fronste. „Wie de fok ben jij?“ snauwde hij.
„Ik?“ Ik gaf hem een luie glimlach. „Gewoon een vriend die wacht op... Sydney hier.“ Ik rekte de S van haar naam wat op, totdat haar naambordje me duidelijk opviel. Perfecte redding.
Ze staarde me aan. Het leek alsof ze niet kon beslissen of ik haar aan het redden was, of dat ik auditie deed voor de rol van een willekeurige idioot met een overdosis zelfvertrouwen.
De man kneep zijn ogen tot spleetjes. Ik zag de herkenning doordringen in zijn met drank doordrenkte brein. „Hé, jij komt me bekend voor.“
„Ja, dat hoor ik wel vaker,“ antwoordde ik.
„Wacht even, jij bent... Maddox Price, of niet soms?“
Ik hield mijn hoofd schuin. „Gefeliciteerd, je kunt gezichten herkennen.“
Op dat moment stapte Cody voor hem. Hij was kalm en stevig als een muur. De lichte beweging van zijn jas, alsof hij daar ergens een pistool had, was al genoeg. Het zorgde ervoor dat deze gozer, Damon, achteruit struikelde alsof hij een geest had gezien.
Hij zei verder niets meer. Hij rende de steeg uit alsof al zijn agressie en door alcohol opgewekte gedachtes zomaar waren verdwenen.
„Nou, dat was leuk,“ geeuwde ik, terwijl ik mijn beide armen boven mijn hoofd uitrekte.
De vrouw, Sydney, keek ongemakkelijk terwijl we elkaar aanstaarden. „Ik—eh, bedankt. Ik had niet verwacht...“
„De meeste mensen verwachten niet dat ze gered worden tijdens hun vuilnisdienst,“ zei ik grijnzend.
„Nee, ik had niet verwacht dat jij dat zou doen.“
„Ik? Waarom niet?“ vroeg ik uit oprechte verwarring.
Ze aarzelde. „Omdat je beroemd bent en je me niet eens kent.“
„Juist, dus had ik moeten zeggen: de meeste mensen verwachten niet dat ze tijdens hun vuilnisdienst gered worden door beroemde mensen?“ grijnsde ik.
Ze rolde met haar ogen, maar er speelde een glimlach om haar lippen. „Jij bent een beetje vreemd.“
„Dat hoor ik ook wel vaker, maar het draagt bij aan mijn charme.“
Haar lippen trilden even. „Jij denkt zeker dat je grappig bent, hè?“
„Ik wéét dat ik grappig ben. Maar serieus, gaat het goed met je?“
Ze knikte. Haar wangen waren een beetje rood. „Ja. Ik schaam me... gewoon een beetje.“
„Nergens voor nodig. Ik heb ergere dingen gedaan in steegjes.“
Haar wenkbrauwen schoten omhoog. „Dat is... geruststellend?“
„Dat is het ook,“ lachte ik.
We stonden daar in een ongemakkelijke stilte. Ze kon me niet in de ogen kijken en verschoof haar gewicht van haar ene op haar andere voet. Ik probeerde ondertussen in te schatten wat haar verhaal was.
„Ga je niet weer naar binnen?“ vroeg ik, en ik wees naar de achterdeur van de bistro.
„Uhm, nee, ik ben klaar voor vandaag,“ antwoordde ze verlegen. Ze klemde de band van haar tas strakker vast, iets wat me nog niet was opgevallen.
„Cool, wil je een lift naar huis?“ Zodra ik de vraag had gesteld, hield ik mijn hoofd iets schuin. Ik was zelf ook enorm in de war over waarom ik het überhaupt had aangeboden. Ik kon mezelf daar later nog wel druk over maken. Maar op dit moment wist ik alleen dit: ik zat er al middenin, en bovendien deed ik dit voor Roman. Natuurlijk... Waarschijnlijk... Misschien? Verdomme!
Cody kreunde achter me. „Baas, gaan we dit echt doen?“
„Ja, Cody,“ zei ik uiteindelijk zonder hem aan te kijken. „We gaan dit doen.“
