Raised By Vampires Boek 2: Wat We Zaaien
Auteur
S. A. Elodie
Lezers
637K
Hoofdstukken
67
“Van mij,” gromde ik, terwijl mijn handen haar heupen vastgrepen en haar op me trokken. Ze hapte naar adem, haar nagels krasten over mijn huid, haar adem warm tegen mijn nek. Aya's karmozijnrode ogen keken me strak aan, wild, ongetemd, gevuld met iets dat dieper ging dan lust. Een belofte. Een claim.
Hij was een prins. Zij was een bediende. Nu zijn ze allebei iets compleet anders.
Ooit had Alexander Night alles—macht, privileges, een toekomst in bloed en glorie gekerfd. Toen kwam de revolutie. Nu, ontdaan van zijn kroon en opgejaagd als een dier, klampt hij zich vast aan het laatste wat ertoe doet: zijn vermiste zus vinden voordat zijn vijanden dat doen.
Aya was ooit niets. Een bediende. Een meisje dat hield van een prins die nooit voor haar bestemd was. De revolutie bevrijdde haar van dat leven, van hem. Maar sommige spoken weigeren begraven te blijven, en wanneer het lot haar opnieuw op Alexanders pad brengt, maakt ze een keuze die ze niet zou moeten maken—ze helpt hem.
Maar het verleden hangt nog steeds tussen hen in, scherp als een mes. De liefde die ze ooit deelden is veranderd in iets wispelturigs, iets gevaarlijks, doordrenkt van verraad en verlangen. De wereld wil hen dood hebben, maar de echte strijd is degene die tussen hen woedt—tussen wrok en verlangen, wraak en vergeving, ondergang en verlossing.
En in een wereld waar iedereen hen dood wil hebben, is verlangen misschien wel het gevaarlijkste wapen van allemaal.
Requiem voor de Verlorenen
ALEXANDER
BOEK 2: De Zaden Die We Zaaien
Men zegt dat de liefde van een volbloed vampier eeuwig is. Het is onbreekbaar en allesomvattend. Maar ze vertellen er nooit bij wat er gebeurt als die liefde verloren gaat.
Toen ze van hem werd weggerukt, brak het hem. De man die hij ooit was — degene die haar aanbad en koesterde — werd opgeslokt door de leegte die ze achterliet. Wat tevoorschijn kwam, was een heel ander wezen.
Een beest met bloedbesmeurde handen en een verwoest hart, klaar om de wereld in brand te steken voor wraak. Honderden jaren lang heeft hij zijn zonden als een tweede huid gedragen, zijn pijn in de geschiedenis gekerfd, en zijn verdriet in oorlog en verwoesting verdronken.
Want als hij haar niet kan hebben, verdient niets anders het om te bestaan. Maar het lot is wreed. Want nu staat ze weer voor hem.
De vrouw voor wie hij gestorven zou zijn — de vrouw voor wie hij wel degelijk gestorven is. En ze is niet langer van hem. Geen passie is dieper. Geen band is sterker. Geen pijn is ondraaglijker.
En nu zal ik voor niets terugdeinzen om haar weer de mijne te maken.
***
Ik bewoog me geruisloos door de vervallen gangen. Het landhuis had zijn vroegere pracht verloren. De marmeren vloeren waren bekrast en dof.
De tapijten die ooit de trappen versierden, waren gerafeld, gescheurd en vuil. De wandkleden en schilderijen van onze familie — de koninklijke familie — waren geruïneerd, verbrand of aan stukken gescheurd.
Ons landhuis was slechts een schim van wat het ooit was: een aanfluiting voor onze familie, een kooi. Ik glipte naar binnen in wat vroeger de grote hal was.
Van de vijf kroonluchters die ooit trots aan het gewelfde plafond hingen, was er nu nog maar één over, die amper werkte en de kamer in eeuwige duisternis hulde. De loungestoelen, banken en fauteuils die de kamer vroeger vulden, waren allang verdwenen.
De elite die daar vroeger op lag te luieren en zich tegoed deed aan de kelen van onwillige mensen, was ook verdwenen. Ik verlangde naar die dagen van luxe — van mensen die in stoelen hingen en me vrijwillig hun bloed en hun lichamen aanboden.
Ik liep langs de tronen, het enige meubilair dat nog in de kamer stond. Ze waren gemaakt van massief goud, maar nu bedekt met stof en bloedvlekken.
Ze waren al vijftig jaar niet meer aangeraakt, niet sinds mijn grootvader werd gedood tijdens de revolutie. De nieuwe koningin had geen interesse in een kroon of een troon.
Ze regeerde van waar ze maar wilde en vertrapte onze tradities alsof ze niets betekenden. De vage geur van schimmel hing in de hoeken van de hal.
De ooit gepolijste trapleuningen waren dof geworden door tientallen jaren stof, het hout was kromgetrokken en versplinterd. Het was niet zomaar een ruïne — het was een tombe, die weerklonk van de overblijfselen van alles wat we hadden verloren.
Achter in de kamer duwde ik hard tegen het gescheurde schilderij dat ooit mijn grootvader en zijn zus, Elizabeth, afbeeldde, en glipte de geheime tunnel in. Deze was eeuwen geleden gebouwd voor de koninklijke familie als een manier om mensen het kasteel in en uit te smokkelen zonder dat ze wisten waar ze waren — of hoe ze moesten terugkeren.
Ooit bruisend van de menselijke slaven en doordrenkt met hun bloed, was de tunnel nu donker, vochtig en stonk hij naar ratten. Ik hoorde ze rondscharrelen, en hun kleine klauwtjes tikten tegen de stenen vloer.
Ik trok mijn neus op van walging en gleed door de tunnel. Deze liep via de zijkant van het landhuis naar buiten en kwam een paar kilometer verder de berg op weer tevoorschijn.
Met een zacht gekraak duwde ik het luik open en glipte de nacht in als een geest. De koele lucht kwam me tegemoet — vermengd met de geur van vee, de oceaan en de scherpe geur van benzine.
Ik pauzeerde even en ademde diep in, de smaak van vrijheid was bijna net zo scherp als de kou van de nacht. Mijn zintuigen stonden op scherp — elk geritsel in de struiken, elke voetstap in de verte deed mijn bloed sneller stromen.
Ik haalde een paar seconden diep adem en genoot van de geur van vrijheid. Het landhuis rook alleen maar naar rottende wandkleden, beschimmelde meubels en de dood.
Het was de ergste soort gevangenis — een plek waar we niets anders konden doen dan zwelgen in ons verlies en onze vernedering. Buiten voelde ik mijn kracht terugkeren, en mijn gedachten zoemden van de mogelijkheden.
In de verte zag ik de mannen van Mcnoxnoctis hun rondes maken rond het landhuis. Het waren ingehuurde, getransformeerde vampiers die elke nacht patrouilleerden en mijn familie binnen hielden, in quarantaine, afgesloten van de rest van de wereld.
Ik observeerde ze een paar minuten terwijl ze wat kletsten en hun patrouilles liepen. Toen ze uit het zicht verdwenen, snelde ik de berghelling af en glipte de nabijgelegen wijngaarden in, terwijl ik laag bleef.
Het waren jonge vampiers — lang niet zo snel of sterk als ik. Hun reukvermogen was lachwekkend, en hun gehoor was niet veel beter.
Het was geen verrassing dat ze me niet hoorden wegglippen. Het enige dat me tegenhield om voorgoed te vertrekken, was dat ze elke nacht telden wie er aanwezig was.
Ik bewoog als een schaduw door de wijngaarden, de vochtige aarde trok bij elke stap aan mijn schoenen, en de zacht ritselende wijnstokken streken langs mijn huid. Maanlicht sijpelde door het bladerdak, en wierp steeds veranderende schaduwen op mijn pad.
Ik bleef laag, want ik wist dat zelfs het kleinste geluid me kon verraden. Het kostte me niet meer dan een paar minuten om naar de nabijgelegen stad te rennen.
De stad bruiste op een manier zoals ik in jaren niet had meegemaakt. Het lawaai vormde een groot contrast met de spookachtige stilte van het landhuis.
Felle lichten verlichtten de winkeletalages, en mensen lachten zonder zorgen, hun levenskracht kloppend vlak onder hun huid. Ik trok mijn capuchon naar beneden om mijn gezicht te verbergen en ging op in de menigte die de metro in stapte.
Ik hield een dikke zakdoek voor mijn neus en hield mijn adem in. De sterke geur van vers bloed was overweldigend.
Mijn keel kneep samen en werd droog, me aansporend om mijn dorst te lessen. Ik knipperde snel met mijn ogen en kalmeerde mijn gedachten — ik bedwong mijn dorst tot mijn ogen weer hun blauwe kleur kregen.
De blik van een kind kruiste de mijne. Ik verstijfde. Een fractie van een seconde dacht ik dat ze het wist — wist wat ik was, wist waartoe ik in staat was.
Maar ze glimlachte alleen maar, trok aan de jas van haar moeder, en het moment ging voorbij. Toch bleef ik waakzaam. Mensen waren onschadelijk, maar vampiers konden overal op de loer liggen.
Ik bewoog me snel door het drukke metrostation, mijn voetstappen opgeslokt door het geroezemoes van de menigte. Eenmaal buiten voelde de nachtlucht als een shot adrenaline.
De bar was niet ver, en toen ik dichterbij kwam, kon ik de muziek al horen ontsnappen uit de ingang — een mix van menselijk gelach, de geur van alcohol en de onmiskenbare geur van bloed net onder de oppervlakte.
De lokale bar stond erom bekend dat hij buitenlandse uitwisselingsstudenten aantrok — de perfecte moderne prooi. Ik duwde de deuren open en stapte naar binnen.
De kamer was schaars verlicht, rockmuziek uit de vorige eeuw schalde uit de luidsprekers, en de lucht hing vol met de geur van zweet, bier en mensen. Er waren geen andere vampiers binnen.
Ik wurmde me door de menigte van dansende, dronken mensen en gleed een leeg zithoekje in, achter in de bar.
Ik bleef niet onopgemerkt. Dat was nooit zo. Ik was gemakkelijk langer dan de meeste mannen, en breder ook.
Ondanks de capuchon voelde ik nog steeds hun ogen op me gericht terwijl ik passeerde. Ik nam plaats op de versleten rode polyester bank, duwde mijn capuchon naar achteren, streek met mijn vingers door mijn haar, leunde achterover en strekte mijn lange benen voor me uit.
Nu hoefde ik alleen nog maar te wachten. En het duurde niet lang voordat een groepje giechelende meiden op me afkwam. Ik hoorde hun harten in hun borstkas kloppen, rook hun bloed dat naar hun blozende wangen stroomde, en voelde hun opwinding.
Makkelijke prooi. Ze droegen piepkleine jurkjes, die strak om hun tengere lichamen spanden. Ik dacht met een zekere nostalgie terug aan de vrouwen van vroeger — zo bedekt, zo deugdzaam, zo bescheiden.
De jacht was toen zoveel spannender geweest, het uitpakken en ontrafelen gaf zoveel meer voldoening. Vrouwen van tegenwoordig bepaalden zelf met wie en wanneer ze samen wilden zijn. Dat bracht een zekere arrogantie, een zekere zelfverzekerdheid met zich mee, wat ontegenzeggelijk aantrekkelijk was — maar het betekende wel dat de jacht veel sneller voorbij was.
En ik ben een roofdier. Ik geniet van de jacht. Een wisseling van het nummer sneed door het geroezemoes van de club.
Een serveerster liep langs met een dienblad vol bier, en een mensenmeisje greep de kans om te doen alsof ze viel, en landde recht in mijn schoot. Haar gezicht was rood aangelopen, haar bloed rook bedwelmend, en achter haar giechelde haar vriendin om de stunt.
Te makkelijk gewoon. Ik grijnsde naar haar. Haar hart sloeg een tel over toen ze naar me opkeek, met haar hand rustend op mijn borst.
Ik hoorde haar adem stokken. Ze was een tenger poppetje, met dik, krullend bruin haar, een lang gezicht en grote, bruine reeënogen.
„Oh, scusa. Sono così maldestra,“ mompelde ze toen ze eindelijk haar woorden vond.
Ik glimlachte en streek met mijn vingers langs haar wang en kaaklijn. Ze verstijfde en staarde me met grote ogen aan, vol ongeloof dat ik haar niet van mijn schoot duwde.
„Non preoccuparti,“ zei ik zachtjes. „Voel je je goed? Misschien heb je te veel gedronken. Wil je naast me komen zitten?“
Ze knikte en wierp een snelle blik op haar vriendinnen, die in de buurt met grote ogen stonden toe te kijken. Ik schoof op en maakte ruimte voor haar om in de bank naast me te glijden.
Mijn arm vond zijn weg om haar schouders, en ik ademde haar sterke, bloedrijke geur in. Ik was gretig. Ze zou een heerlijk hapje zijn.
We brachten zeker twee uur naast elkaar door, en praatten over haar familie, haar studie en haar dromen om de wereld te zien. Haar ogen werden groot van ontzag toen ik verhalen deelde over mijn eigen reizen door Afrika, Azië en Amerika.
Ze dronk met plezier elk biertje op dat ik voor haar bestelde. Uiteindelijk kwamen haar vriendinnen haar halen, en stonden erop dat het tijd was om naar huis te gaan.
Maar ze stribbelde tegen, en gaf aan dat ze bij mij wilde blijven. Ik verzekerde hen dat ik op haar zou letten. Ze giechelden en vertrokken.
Wat een onverantwoordelijke vriendinnen. Niet lang daarna stuurde ik het aangeschoten meisje de bar uit en over de geplaveide straten.
Tijdens het lopen vertelde ze me alles over haar vreselijke ex-vriend. Ik gromde instemmend wanneer dat gepast leek, en legde een hand op haar onderrug om haar zachtjes mee te leiden.
Ze merkte het amper toen ik haar weg van de stad en diep de wijngaarden in leidde. Ze draaide in het rond onder het maanlicht en straalde naar me alsof ik haar redder was.
Ze had geen idee dat ik eerder een demon was. En ik begon moe te worden van haar gebabbel.
„Kom hier,“ riep ik, en ik maakte een gebaar dat ze dichterbij moest komen. Ze gehoorzaamde, al was het met een vleugje aarzeling.
Zodra ik haar gezicht in mijn handen nam, boog ik haar hoofd opzij en streek haar haar uit de weg. Toen mijn lippen haar zachte huid raakten, hoorde ik haar scherp inademen.
Ze trilde nu, hoewel ze dat achter een glimlach probeerde te verbergen. Ik kon haar hartslag horen racen, haar ademhaling was oppervlakkig en snel. Ze probeerde het te verbergen met zenuwachtig gelach.
Toen ik haar haar opzij schoof, verstijfde ze. „W-wat doe je?“ stotterde ze, maar ze trok zich niet terug. Dat doen ze nooit.
Zonder er verder bij na te denken beet ik in haar hals, waarbij de warme, bedwelmende stroom bloed mijn mond vulde. Een lage, tevreden grom ontsnapte me terwijl mijn armen haar stevig op haar plek hielden, haar tere lichaam strak tegen het mijne gedrukt.
Ze stribbelde tegen in een poging te schreeuwen of te kreunen, maar mijn hand smoorde haar kreten. Langzaam en hongerig genoot ik van het rijke, bedwelmende bloed.
Haar tegenstribbelen werd zwakker, elke poging zinloos tegen mijn greep, en ik dronk gretig door. Haar levenskracht stroomde door mijn uitgehongerde lichaam. Het was weken geleden dat ik me met een mens had gevoed.
Ik voelde hoe de warmte en levendigheid me herstelden en vulden. Haar hartslag haperde. Met tegenzin trok ik me terug, likte over mijn lippen en keek op haar neer met vurige, bloedrode ogen.
Ze was een lust voor het oog in haar kwetsbaarheid, een toonbeeld van dodelijke gratie. Ze keek met halfgesloten ogen naar me op, volledig uitgeput, terwijl haar hoofd naar één kant viel.
Vliegensvlug beet ik in mijn pols, scheurde door mijn eigen huid voordat die kon genezen, en drukte die tegen haar lippen. Ze probeerde me instinctief weg te duwen, maar ik dwong haar te drinken.
Haar ogen rolden naar achteren, en haar kleine tong likte aan de wond op mijn pols. Toen deze genas, keerde ik terug naar de wond in haar hals en dronk elke laatste druppel van haar bloed op, totdat ze levenloos aan mijn voeten in elkaar viel.
Ik ging naast haar zitten, veegde mijn mond af aan mijn mouw, grijnsde naar de sterren en smakte tevreden met mijn lippen. Op dat moment kon het me niet schelen of ze de transformatie zou overleven — haar volledig leegdrinken had me al genoeg voldoening gegeven.
Toen, zes uur later, hoorde ik een zacht gekreun.
