Er was eens een sneeuwballengevecht Book 2
Auteur
Arri Stone
Lezers
264K
Hoofdstukken
36
"Blijf achter me." Hij zei het als een bevel. En op de een of andere manier is dat spannender dan het zou moeten zijn. Voordat de romantiek roet in het eten gooit, probeert Charlotte gewoon als een volwassen vrouw het huis van haar ouders te verlaten, haar gebroken hart door de sneeuw slepend om bij Claire in de stad te gaan logeren. Ze houdt zichzelf voor dat ze klaar is met mannen die liegen, bedriegen en geld lenen alsof het hun karakter is. Scott deed het alle drie, en vroeg Tamzin vervolgens ook nog eens om bij hem in te trekken, wat eerlijk gezegd een ongekende mate van disrespect is. Claire schenkt een drankje in. Charlotte onthult het ene geheim dat alles riskanter maakt: ze heeft een relatie met Jackson, en hij is op een missie. Jij, die dit leest, weet al dat dat betekent dat ze aan het daten is met een spook met een pistool. Ze zou iemand normaals moeten kiezen. Dat doet ze niet. Omdat Jackson niet flirt zoals Scott. Hij belt met een beheerste stem en een warme ondertoon, alsof hij twee toekomsten tegelijk in handen heeft.
Hoofdstuk 1.
CHARLOTTE
Boek 2:Verre Hartjes
Ik verliet voor het eerst het huis van mijn ouders en wilde eigenlijk terug. Mijn moeder, normaal gesproken zo sterk als een beer, had een zachtere kant laten zien. Ik merkte dat ze veel verdriet uit haar verleden had waar ze me nooit over verteld had.
Mijn vader zei dat ik haar tijd moest geven. De terugreis naar de stad duurde vijf uur, langer dan normaal vanwege de sneeuw. Doodop kwam ik eindelijk aan bij Claires huis, waar ik een tijdje zou logeren.
Claire, die aan een receptie werkte, had me vriendelijk onderdak aangeboden tot ik mijn eigen stekkie zou vinden. Ik sleepte mijn koffer, nog steeds vastgebonden met de twee elastische koorden van Jackson, en twee tassen door Claires voordeur.
'Hartstikke bedankt, Claire. Sorry dat het zo uit de lucht kwam vallen.'
'Ik vind het ook jammer. Ik dacht dat Scott een aardige vent was?'
Ik had Claire maar mondjesmaat verteld over waarom ik Scott had verlaten en waarom ik snel een plek nodig had.
'Hij is niet wie hij lijkt. Hij geeft te veel om uiterlijk vertoon. Hij zit tot over zijn oren in de schulden, ik weet niet hoe hij zijn huidige woning betaalt,' zei ik, terwijl ik hijgend ging zitten.
Claire beet op haar onderlip en keek bezorgd. 'Ik hoorde dat hij Tamzin gevraagd heeft om volgend jaar bij hem in te trekken,' zei ze, terwijl ze naar beneden keek.
Ik was verbaasd. 'Nou, dat ging als een speer. Hij had al iets met haar toen we nog samen waren,' zei ik hoofdschuddend.
Claire keek geschokt. 'O jee, dat is vreselijk. Het spijt me zo, dat wist ik niet,' zei ze, terwijl ze haar mond bedekte.
'Ja, Scott is goed in het krijgen wat hij wil, ook al is het niet koosjer,' zei ik.
Ik vertelde Claire alles wat er met Kerst was gebeurd, inclusief mijn relatie met Jackson. Ik vertelde haar hoe geweldig het voelde om bij hem te zijn en hoeveel ik als een blok voor hem was gevallen.
Aan hem denken maakte me emotioneel. Hij had me snel gebeld voordat hij vertrok voor zijn werk. Toen ik het had over de mariniers en hun speciale eenheid, de Recons, leek Claire erg geïnteresseerd.
Ze opende een fles wijn, benieuwd naar meer. Ik was vergeten hoeveel Claire van mannen hield, met haar sexy charme en haar niet te stillen verlangen naar meer.
JACKSON
Ik maakte me klaar om met mijn team uit het vliegtuig te springen. We droegen parachutes. We hoorden pas waar we naartoe gingen toen we een missie kregen.
Deze keer moesten we een korporaal redden die was gepakt toen hij Peru probeerde binnen te komen. We wisten dat hij werd vastgehouden bij de kust, bij de Laramarca-rivier dicht bij Chimbote.
Ik raakte even de ketting en ring aan die Charlotte me had gegeven, verborgen onder mijn kleren. Ik sloot mijn ogen en zag haar gezicht voor me. De stem van mijn partner haalde me uit mijn gedachten.
'Jackson, ben je er klaar voor?'
We gingen met z'n zessen. Onder het schijnsel van de maan begonnen we onze geheime missie. Na mijn knikje gingen de deuren van het vliegtuig open en sprongen we allemaal.
We gebruikten speciale nachtkijkers. We landden samen bij de rivier, op een open plek waar we konden verzamelen. We pakten zorgvuldig alle parachutes in en lieten geen spoor achter.
Als het kon, wilden we ze ophalen bij vertrek. Korporaal Steve Walker zei dat we dicht bij de oever moesten blijven. We communiceerden alleen met handgebaren en bewogen muisstil.
Walker en ik leidden het team. Ik zag iets bewegen en gaf iedereen het teken te stoppen. Ik gebaarde dat ze laag moesten gaan liggen en zich in de struiken moesten verstoppen.
We hielden onze adem in toen we voetstappen hoorden naderen. Alleen onze ogen waren zichtbaar in het maanlicht terwijl we afwachtten. Ik voelde dat we dicht bij ons doel waren.
Toen er twee mannen voorbij liepen, handelden Walker en ik bliksemsnel. We bedekten hun monden en staken hen in de nek, zodat ze geen kik konden geven.
We sleepten hun lichamen opzij en zochten naar radio's of sleutels. Walker gaf het teken om verder te gaan, dicht bij de rivier.
We naderden de gebouwen waar de korporaal werd vastgehouden. Er stonden drie bewakers buiten. Er waren geen struiken bij de deuren om achter te schuilen. De duisternis was onze enige bescherming.
Het team verspreidde zich en benaderde de drie bewakers van achteren om hen snel en geruisloos uit te schakelen. Niet wetend wat er binnen was, pakte ik mijn pistool en haalde diep adem.
Ik draaide langzaam aan de deurklink en opende de deur op een kier om naar binnen te gluren. De gang was schemerig, met trappen die naar beneden leidden naar een grotere gang.
Walker en twee anderen volgden me naar beneden, terwijl de andere twee boven bleven. De gang splitste zich in twee richtingen. Ik luisterde in de ene gang en schudde toen mijn hoofd.
Walker deed hetzelfde in de andere gang. Hij hoorde zachte stemmen, bracht zijn hand naar zijn oor en wees de gang in. We slopen naar een open deuropening en drukten onze ruggen tegen de muren.
Walker stak zijn hand op om ons te laten wachten terwijl hij met een spiegel om de hoek keek. Hij stak twee vingers op om twee mannen aan te geven en wees toen naar een gesloten deur.
We maakten ons klaar. Walker telde af met drie vingers. Bij één kwamen we in actie. Walker en ik schakelden de twee mannen uit terwijl de anderen volgden, klaar voor iedereen die door de deur zou komen.
We sneden hun kelen door voordat ze alarm konden slaan. Nog steeds muisstil luisterde Walker aan de volgende deur. Niets horend, probeerde hij de deurklink.
Zijn hart bonsde toen hij de deur langzaam opende. Er was een kamer achter. Kogels vlogen langs zijn hoofd, waardoor we ons allemaal tegen de muren drukten.
Walker duwde de deur wijd open en er vlogen veel kogels onze kant op voordat de deur weer dichtsloeg. Verdomme, we hadden net iedereen verteld waar we waren.
Walker en ik maakten ons klaar aan beide kanten van de deur, voorbereid op wat er zou komen. Ik ging op de grond liggen, klaar terwijl Walker zich voorbereidde om de deur weer te openen.
Dit was niet het moment om in paniek te raken of aan Charlotte te denken, maar verdomme, ik bleef haar gezicht zien. Ik had haar een belofte gedaan - ik zou terugkomen.
Toen het schieten weer begon, gebruikte ik mijn kleine spiegel om te tellen. Ik dacht dat er minstens drie kerels in de kamer waren, allemaal met wapens en klaar om te schieten.
Walker bleef terugschieten de gang in. Eindelijk zag ik de drie mannen en stak mijn vingers op om aan te geven hoeveel het er waren. Met de spiegel kon ik zien waar ze stonden.
Walker en ik hadden deze situatie al vaak meegemaakt en kenden elkaars signalen als onze broekzak.
Razendsnel schakelden we de drie mannen uit en gingen verder de gang in. De ruwe, ongelijke vloer strekte zich voor ons uit en vormde een hobbelig pad. Het moment voelde zeer gespannen toen we bij nog een deur kwamen.
Ik voelde me bang toen ik hem opende en niets dan stilte aantrof. Toen we de kamer binnenliepen, voelde de lucht zwaar en beangstigend.
We zagen de korporaal, bewegingloos. Ik kon niet zeggen of hij dood was of nog net in leven.
We hadden weinig tijd meer en wisten dat we moesten vertrekken voordat het te laat was.
