Ever Series: Mijn voor altijd... Echt?
Auteur
Lezers
331K
Hoofdstukken
22
Hoofdstuk 1
Ember Morrissey zat op haar bed en staarde naar een oude foto in een lijstje.
Vandaag zou ze afstuderen van de middelbare school. Helaas zou haar jeugdvriend er niet bij zijn om haar aan te moedigen, net als bij zoveel andere dingen in de afgelopen twee jaar.
Ze miste hem zo erg. Ze miste zijn knuffels en de manier waarop hij haar aan het lachen maakte als ze verdrietig was. Ze miste het dat ze hem alles kon vertellen zonder dat hij over haar oordeelde.
Ze lachte zachtjes. Ze miste hem gewoon, punt.
Ze legde de foto opzij en staarde uit het raam terwijl ze diep ademhaalde. Het had geen zin om erover te huilen. Wat gebeurd was, was gebeurd.
Ze zag Ryker nog weleens, op school en in de stad. Maar hij sprak haar nooit aan en liep snel de andere kant op als hij haar zag.
Ze pakte de foto weer op en liet haar vinger over zijn gezicht glijden. Ryker Hollington… alleen het horen van zijn naam deed haar al verlangend zuchten.
Hij was twee jaar jonger dan zij, maar dat had geen van beiden ooit uitgemaakt. Zodra hij oud genoeg was om met haar te spelen, was hij haar beste vriend en speelkameraadje geweest.
Toen ze ouder werden, werden ze elkaars vertrouwelingen. Ze wisten dingen van elkaar die niemand anders wist, en ze miste het gevoel van vertrouwen dat ze altijd in elkaar hadden gehad.
Nu had ze niemand meer.
„Ember! Kom op, we komen te laat!“ schreeuwde Emerson van onder aan de trap.
Met een zucht zette ze de foto van Emerson, haarzelf en Ryker terug op haar kaptafel. Toen drukte ze een kus op haar vingertop en legde die tegen zijn lieve gezicht.
„Was je nog maar mijn vriend, dan was je er vandaag voor me geweest,“ fluisterde ze voordat ze snel haar kamer uit liep.
„Ik zweer het, Ember, hoe ouder je wordt, hoe langzamer je beweegt!“ snauwde Emerson toen ze de trap af kwam.
Ze rolde met haar ogen en snauwde terug: „Als ik iets van je wil horen, ratel ik wel aan je kooi!“
Emerson was haar tweelingbroer en had het alfa-gen van hun moeder geërfd. Toen ze zestien werden, begon hij het tegen haar te gebruiken.
Waarom? Omdat zij het omega-gen van hun vader had geërfd. Emerson vond dat dat betekende dat ze dubbel zo zwak was, omdat ze zowel een meisje als een omega was.
Maar Ember deelde net zo hard uit als ze te verduren kreeg — althans bij Emerson. Als anderen haar lastigvielen, had ze de neiging om zich terug te trekken.
Dat ze niet naar hem luisterde, maakte hem alleen maar bozer, en dat vond ze eerlijk gezegd meestal grappig.
„Doe niet zo bijdehand, Ember!“ schreeuwde Emerson vervolgens.
„Kinderen, nu is het genoeg. Kom je ontbijt eten en probeer aardig tegen elkaar te doen,“ riep papa vanuit de keuken.
Ember zuchtte alleen maar en liep achter haar broer aan. Ze miste hoe haar broer was geweest vóór hun zestiende. Ze hield niet van deze nieuwe chagrijnige versie.
Papa zei dat het kwam doordat Emerson zijn partner nog niet had gevonden. Ze dacht dat het alfa-gen in hem hem agressiever maakte en dat hij een partner nodig had om hem te kalmeren.
Wat de reden ook was, het maakte het er niet makkelijker op om mee samen te leven.
„Ember, heb je nog iemand anders dan Deanna uitgenodigd voor je feest over twee weken?“ vroeg papa terwijl hij een bord voor haar neerzette.
Ember keek naar beneden. „Nee, pap. Ik heb niemand om uit te nodigen.“
Ze was een beetje een einzelgänger en vond het lastig om vrienden te maken omdat zij de minder uitbundige helft van de tweeling was.
Misschien kwam het door haar omega-gen, of misschien was het gewoon haar karakter. Hoe dan ook, ze had twee vriendinnen… eigenlijk nog maar één nu, en dat was het zo'n beetje.
„Ga je Ryker niet op z'n minst vragen?“ vroeg papa zachtjes.
Ember schudde haar hoofd zonder op te kijken. Papa wist niet waarom Ryker opeens was gestopt met langskomen, wat betekende dat hij bij elke belangrijke gebeurtenis vroeg of ze het Ryker al had verteld.
Ember wist zelf niet precies wat er was gebeurd waardoor hij haar had laten vallen. Het enige waar ze aan kon denken, was het gesprek dat Ryker met Emerson had gehad.
Na dat gesprek met haar broer was hij van de aardbodem verdwenen en had hij geen woord meer tegen haar gezegd.
***
„Je vader maakt de lekkerste taart, Ember!“ riep de dertienjarige Ryker terwijl hij zijn lippen aflikte.
Ze zaten samen op de veranda op de schommelbank nadat ze hun stuk verjaardagstaart op hadden.
„Ja, klopt,“ beaamde Ember terwijl ze slaperig tegen hem aan kroop.
Het was vreemd, maar vandaag, toen Ryker naar haar en Emersons zestiende verjaardagsfeest was gekomen, voelde Ember dat er iets anders was aan hem.
Om te beginnen had ze hem, toen ze hem knuffelde, moeilijk kunnen loslaten. Daarna had het haar dwars gezeten dat hij naar haar vriendin Deanna lachte.
Nu wilde ze gewoon naast hem blijven zitten en al zijn aandacht voor zichzelf hebben.
Ember wist niet wat er met haar aan de hand was. Het was geen partner-ding, want ze voelde geen tintelingen en zijn geur was niet veranderd.
Ze was al een tijdje een beetje verliefd op hem, dus misschien was dat alles. Haar tienerhormonen speelden op.
Ze zou er echter niet naar handelen, want ze konden allebei gekwetst raken wanneer een van hen zijn ware partner zou vinden.
„Hé, Ryker, kom eens even hier,“ riep Emerson. „Ik moet je iets vertellen.“
Ember moest zich inhouden om niet te klagen toen Ryker opstond.
„Sst, luiwammes! Je hoort niet te slapen op je eigen verjaardagsfeest,“ plaagde Ryker terwijl hij tegen het puntje van haar neus tikte.
„Ja ja,“ mopperde Ember terwijl ze hem nakeek. Ze ging liggen op de schommelbank en sloot haar ogen. Maar ze was niet meer slaperig, alleen koud en eenzaam.
Verwarring vulde haar terwijl ze probeerde te begrijpen waarom ze zich zo voelde.
„Wat is er toch met me aan de hand?“ mopperde Ember toen ze een halfuur later eindelijk opstond en naar binnen ging. „Mam, heb je Ryker gezien?“
„Hij is zo'n twintig minuten geleden vertrokken. Ik dacht dat je dat wist,“ antwoordde mama.
Ze pakte haar telefoon en probeerde hem te bellen, maar al haar oproepen gingen naar de voicemail. Daarna stuurde ze berichten, maar hij beantwoordde die ook niet.
Hij ontweek haar de rest van de zomer, en toen school weer begon, negeerde hij haar daar ook.
Daarna gaf ze het op — hem en hun vriendschap.
**
Iemand schraapte zijn keel en Ember werd uit haar herinneringen getrokken. Emerson zat haar fronsend aan te kijken van de andere kant van de tafel. Ze negeerde hem en draaide zich naar papa, die hen aandachtig in de gaten hield.
„Het is zo jammer dat jullie vriendschap voorbij is. Jullie drieën waren altijd zo hecht,“ merkte papa op, met een veelzeggende blik in zijn ogen.
Ember wist niet hoe ze hem moest laten begrijpen wat ze zelf niet eens begreep, dus haalde ze haar schouders op en zei niets.
„Dat is lang geleden,“ beet Emerson er boos uit.
„Zo'n vriendschap verdwijnt niet zomaar, zoon. Die moet je weggooien. De vraag is: wie van jullie drieën heeft dat gedaan?“ vroeg papa.
Toen, met een laatste blik van 'ik weet meer dan jullie denken', liep hij weg.
Emerson gromde, stond op en stampte de kamer uit.
Ember zuchtte. Dat is een vraag waar ik ook graag het antwoord op zou weten. Helaas praat Ryker niet meer met me, en de band tussen Emerson en mij is zo verslechterd dat ik het hem ook niet kan vragen.
„Kom, kinderen,“ riep mama. „Jullie willen toch niet te laat komen voor jullie diploma-uitreiking.“
Ember stond op en streek haar blauwe mouwloze jurk glad voordat ze naar de deur liep. Laten we het maar achter de rug hebben.
Het was niet dat ze school zou missen, maar ze zou de korte blikken op Ryker missen die school haar gaf.
Ryker was twee weken na haar jarig en omdat hij pas zestien zou worden, had hij nog twee jaar school te gaan.
Ember miste zijn vriendschap en vermoedde dat dat altijd zo zou blijven. Diep in haar hart hoopte ze nog steeds dat ze op een dag weer vrienden zouden zijn, en sommige dagen was het die hoop die haar op de been hield.
„Kom op, Ember,“ gromde Emerson luid naast de auto.
Ember gromde terug terwijl ze het tuinpad af haastte naar de auto. Zodra ze instapte, startte papa de motor, en weg waren ze.
