Vecht voor liefde
Auteur
M.L Dallison
Lezers
521K
Hoofdstukken
68
Madison is een 19-jarige met een ingewikkeld leven. Na een ernstig auto-ongeluk keert ze naar huis terug, met littekens die verder gaan dan alleen het fysieke.
Grayson is een knappe, succesvolle MMA-vechter die altijd krijgt wat hij wil. Hij heeft zijn zinnen gezet op verboden vruchten. Madison is de dochter van zijn coach en mentor, en het kleine zusje van zijn beste vrienden.
De seksuele chemie is ongekend en zindert tot op het bot bij elke verhitte blik. Madison is gebroken en Grayson doet niet aan relaties – dat is tenminste wat ze zichzelf blijven vertellen.
Samen zijn zal niet makkelijk worden; er loeren monsters in de duisternis, klaar om aan te vallen. Op elke hoek wachten obstakels!
Zeker wanneer Hunter besluit een enorme curveball te gooien en alles op zijn kop zet!
Is liefde het waard om voor te vechten, zelfs als het je gaandeweg volledig kapotmaakt?
Hoofdstuk 1
MADISON
Ik kan een glimlach niet onderdrukken als ik in de spiegel van mijn kaptafel kijk. Ten eerste zitten mijn make-up en haar goed vandaag en gruwel ik niet van mijn eigen spiegelbeeld, maar nog belangrijker is dat ik mijn beste vriend Dylan op mijn bed zie liggen, die nonchalant een van mijn beha's rond zijn vinger draait en grijnst als een Cheshire cat.
Hij ziet dat ik naar hem kijk en legt de zwarte, kanten beha snel terug op het bed waar ik hem had achtergelaten, waarbij hij een beetje beschaamd kijkt over zijn actie.
„Dylan Barrett, wat doe je met mijn beha, viezerik?!“ giechel ik, niet in staat om mijn gezicht in de plooi te houden terwijl de blos van schaamte vanuit zijn nek naar zijn gezicht kruipt.
„Sorry, shit, ik verveel me kapot. Je bent al uren bezig, en je hebt al die make-up niet nodig om er prachtig uit te zien,“ zegt Dylan oprecht terwijl ik van de kruk opsta en voor hem ga staan.
„Dat moet je wel zeggen, je bent mijn beste vriend,“ antwoord ik, terwijl ik met mijn ogen rol om zijn gevlei voordat ik mijn outfit pak en me naar de badkamer draai.
„Dus wie is er allemaal op dit feest?“ roep ik vanuit de badkamer terwijl ik mezelf in orde maak.
„Ik lieg niet, Maddie. Het is gewoon de gebruikelijke groep die naar de feesten van mijn broer gaat. Ik weet dat je net terug bent, weet je zeker dat je nog steeds naar dit feest wilt gaan?“ Hij zucht, waarbij hij duidelijk flashbacks heeft aan het laatste feest waar we naartoe gingen.
Mijn maag draait om bij de gedachte, waardoor gal opborrelt en in mijn keel dreigt te stijgen. Ik slik diep, druk het ongemak weg en haal diep adem.
„Eerlijk? Ik ben doodsbang, maar ik kan me niet voor altijd verstoppen, en het wordt tijd dat ik wat plezier heb en mijn leven weer op de rit krijg.“ Ik glimlach zachtjes en voel me een beetje opgewonden bij de gedachte weer een leven te hebben.
„Bovendien moeten we ervoor zorgen dat Emily vanavond weet wat ze aan je heeft, mijn mooie jongen.“ Ik giechel om de gedachte voordat ik de badkamer in ga om me om te kleden.
Maar wie hou ik voor de gek? Ik ben doodsbang. Drie maanden geleden bezocht ik een feestje precies zoals dit, en stierf ik bijna door toedoen van mijn ex-vriend.
Zijn stomme, dronken jaloezie heeft me bijna vermoord, en hij gaat nog steeds door alsof er nooit iets is gebeurd. Terwijl ik na drie maanden herstel eindelijk weer thuis ben, draag ik grote fysieke en mentale littekens mee die me voor altijd hebben veranderd.
Maar het is waar—ik kan me niet voor altijd verstoppen. Ik kan mijn leven niet op die manier leiden, hoe moeilijk het ook zal worden.
Dit is de eerste keer dat mensen me zullen zien, en ik weet heel goed dat de roddels welig zullen tieren totdat er iets anders gebeurt dat hen afleidt.
Ik hoop dat mijn inspanningen om er op mijn best uit te zien, me sterk laten lijken en onaangedaan door de shit die is gebeurd, en misschien kan ik dan weer gelukkig zijn.
Ik werp een laatste blik in de passpiegel in mijn slaapkamer en herken de persoon die terugkijkt amper.
Losse, blonde krullen vallen tot het midden van mijn rug, en mijn blauwe ogen worden omlijst met een scherpe, zwarte winged eyeliner en bruine en gouden, glanzende oogschaduw die de kleur van mijn ogen naar voren brengt.
Een vleugje roze blush en een goudkleurige highlighter passen perfect bij mijn van nature zongebruinde huid, en een zachte rode lippenstift maakt mijn look af.
Ik kies voor een zwarte kokerrok tot net boven mijn knie met een dijhoge split aan de zijkant, gecombineerd met een zwarte kanten crop top, klassieke zwarte open hakken en een zwarte clutch om het af te maken.
Het is mijn eerste keer sociaal uit sinds ik terug ben, en hoewel ik er goed uit wil zien, wil een klein deel van me zich verstoppen—vandaar de volledig zwarte outfit. Ik trek zenuwachtig aan de zoom van mijn topje en vraag me intern af of het te veel bloot laat zien, terwijl het in werkelijkheid maar een klein beetje is.
Twee handen halen plotseling mijn handen van achteren weg en een warm lichaam omhult me in een geruststellende knuffel.
„Je ziet er prachtig uit,“ verzekert Dylan me, terwijl hij zachtjes de achterkant van mijn hoofd kust. Zijn lichte stoppelbaard kriebelt in mijn nek als hij zijn hoofd op me laat rusten. „Laten we gaan.“
***
Zodra Dylan de auto de straat indraait waar onze bestemming is, is de luide pompende muziek te horen, en de bas doet de auto schudden, waardoor trillingen door de stoelen gaan.
Duur ogende auto's staan overal geparkeerd. Gelukkig voor mijn voeten (die niet de beste vrienden zijn met hoge hakken), rijdt hij recht de oprit op naar zijn vaste plek, waarna we snel uitstappen en de autodeuren dichtslaan.
Vervolgens banen we ons een weg door de menigte van rokers, dronkaards en zoenende stelletjes voor het huis en gaan naar binnen.
Iemand reikt uit de menigte, trekt me in een knuffel en schreeuwt mijn naam uit volle borst.
„Maddie, ik ben zo blij dat je thuis bent! Ik heb je zo gemist,“ gilt mijn middelbare schoolvriendin Sammie van vreugde bij de blik op mij. Ik omhels haar, pak haar rode beker met alcohol en neem een enorme slok voor wat moed.
„Jezus, Sammie, wat zit daarin? Het lijkt wel benzine!“ vraag ik, hoestend terwijl de nasmaak van de vloeistof in mijn keel brandt als brandstof op een vuur.
Sammie gooit haar hoofd achterover en lacht tot ze knort, terwijl haar lange zwarte lokken tegen haar kont zwiepen.
„Oh, Maddie, je bent al veel te lang uit de roulatie. Dylan, je moet ons meisje nu meteen een drankje bezorgen,“ beveelt Sammie, wijzend naar het huis.
„Ja, daar ben ik het helemaal mee eens. Ik heb zo snel mogelijk wat vloeibare moed nodig.“ Ik zucht, kijkend naar de menigte rondom het huis.
„Als je er zo uitziet? Ik denk niet dat je iets nodig hebt, schat—je ziet er zo lekker uit!“ Sammie neemt me liefjes van top tot teen op en steekt goedkeurend een duim op.
„Ik denk dat jij zoals gewoonlijk wint op het gebied van lekker zijn, Sam.“ Ik grinnik, terwijl ik haar speels op haar parmantige kontje sla. Ze schudt hem plagend, en hoewel haar rode bondagejurk amper haar billen bedekt, rockt ze hem.
„Bewaar een dansje voor me.“ Sammie knipoogt terwijl we elkaar een snelle kus op de wang geven, voordat ik Dylan me naar het huis laat leiden.
***
Er zijn overal mensen en de muziek is oorverdovend. De geur van alcohol overweldigt de boel. Mijn blik glijdt over de geïmproviseerde dansvloer in de voorkamer en ziet mensen in een dronken waas tegen elkaar aanschuren.
Ik kan het niet helpen de blikken en opmerkingen op te merken die in mijn richting worden gemaakt, wat Dylan ook opmerkt, want hij knijpt mijn hand iets steviger fijn en trekt me tegen zich aan, terwijl hij zijn arm om mijn middel slaat om me een beter gevoel te geven.
De vertrouwde warmte van zijn lichaam biedt me onmiddellijke bescherming en ontspant mijn gespannen lichaam.
„Laat het je niet raken, Maddie. Ze zijn gewoon verrast om je weer thuis te zien,“ verzekert Dylan me.
„Ik weet het, ik weet het.“ Ik knik zachtjes, ben het met zijn woorden eens en probeer het me niet te laten beïnvloeden.
„Drankje?“ grijnst hij speels als we richting de keuken lopen. Na in stilte de overvloedige hoeveelheid alcohol en mixers bestudeerd te hebben, glimlach ik en geef mijn bestelling door.
„Wodka en limonade, alsjeblieft, ober.“ Simpel maar nog steeds heerlijk. God, wat heb ik alcohol de afgelopen maanden gemist. Ik bedoel, toegegeven, het was een enorme factor waardoor ik in de eerste plaats in de problemen raakte, maar dat was niet mijn schuld. Ik hield van een paar drankjes, maar wist wanneer ik moest stoppen—nou ja, meestal dan.
Af en toe is het leuk om stomdronken te worden en het gewoon los te laten en plezier te hebben!
„Goede keuze, mevrouw. IJs?“ Hij zet een willekeurig Frans accent op en doet als een ober, waarbij hij lichtjes buigt en me hardop laat lachen.
„Absoluut,“ giechel ik, en krimp dan ineen als hij het glas met de ijskoude inhoud op de blote huid van mijn been zet, die uit de split in mijn rok gluurt.
„Klootzak,“ sis ik, fronsend naar hem terwijl hij die jongensachtige lach grinnikt en zijn hoofd naar achteren gooit, waardoor zijn donkerbruine golvende haar naar achteren valt en de twinkeling in zijn felgroene ogen onthult.
Niet veel later ben ik aan mijn vierde drankje bezig, maar ik voel me nog steeds ongemakkelijk. Ik gooi mijn drankje achterover en drink het in één keer leeg, terwijl de bittere vloeistof mijn keel bedekt met een laagje moed.
„Rustig aan, Maddie, je vader vermoordt me als ik je ladderzat mee naar huis neem.“ Dylans glimlach slaat om in angst bij de gedachte aan mijn vader die vol woede op hem neerkijkt.
Ik wil antwoorden, maar als ik mijn mond open, spreekt iemand van achter me.
„Dat zal geen probleem zijn, want ze blijft hier vannacht. Ik heb het al besproken met Elijah,“ merkt een diepe, sterke stem rustig op, terwijl ik mijn hoofd draai om te kijken bij wie de stem hoort.
Niet dat ik hem moet zien om precies te weten wie het is.
