Gedwongen Huwelijk met de Geheime Miljardair CEO
Auteur
P. J. Williams
Lezers
384K
Hoofdstukken
42
Adrianna's toekomst ligt niet in haar eigen handen wanneer haar vader haar een onmogelijk ultimatum stelt: trouwen met een vreemde of alles verliezen waar ze zo hard voor heeft gewerkt. Vastberaden om haar dromen niet op te geven, gaat ze akkoord en bereidt ze zich voor op het ergste. In plaats daarvan is ze nu verbonden met Kayson, een scherpzinnige, machtige man die in niets lijkt op wat ze zich had voorgesteld. Hun afspraak was bedoeld als iets simpels, maar niets eraan gaat vanzelf. Terwijl de spanningen oplopen en zich in stilte bondgenootschappen vormen, weigert Adrianna zich te laten kleineren. Ze jaagt haar ambities na terwijl ze leert om stevig in haar schoenen te staan. Kayson, terughoudend maar fel beschermend, blijkt zowel een onverwachte uitdaging als een verrassende bondgenoot te zijn. In een wereld vol druk en verborgen motieven begint er iets echts op te bloeien, op een plek waar geen van beiden het had gepland.
Een Huwelijk met een Prijskaartje
Tom vouwde zijn handen samen en keek Adrianna aan met een blik die ze niet herkende. Het was afstandelijk, berekend en volkomen koud. „Als je wilt dat je collegegeld wordt betaald,“ zei hij rustig, „dan ga je trouwen met Kayson Wellington. Dat is de enige manier waarop ik je wil helpen.“
De woorden drongen eerst niet tot haar door. Adrianna stond daar in een geschokte stilte, terwijl haar brein moeite had om te begrijpen wat hij zojuist had gezegd. Ze wachtte tot hij het zou uitleggen, zou lachen of zou zeggen dat ze het verkeerd had begrepen. Maar hij deed geen van deze dingen. Hij zat daar gewoon en keek haar aan alsof hij zojuist de voorwaarden van een contract had uitgelegd, in plaats van de koers van haar leven te bepalen.
„Ik kan dit niet geloven,“ zei Adrianna eindelijk, haar stem trillend hoewel ze haar best deed om rustig te blijven. „Ik ben je eigen dochter, en toch trek je het kind van je vrouw voor. Ik vraag alleen maar of je mijn collegegeld wilt betalen, en je kunt dat niet eens doen zonder me te verkopen als een… als een stuk vee. Ondertussen krijgt Madison een nieuwe auto en geeft ze elk weekend dure feesten.“
Haar vader snoof, zijn lippen krullend van nauwelijks verhulde minachting. „Doe niet zo dramatisch. Dit is noodzakelijk.“
„Noodzakelijk?“ Adrianna liet een holle lach horen, scherp en bitter. „Als het zo noodzakelijk is, laat Madison het dan doen. Oh wacht, je houdt meer van je stiefdochter dan van mij, je eigen vlees en bloed.“
Voordat Tom kon antwoorden, klonk het geluid van hakken door de kamer. Alsof ze was opgeroepen door de woorden van Adrianna, kwam Madison binnengeslenterd, en haar aanwezigheid eiste direct de aandacht op. Ze gooide haar nieuwe Birkin-tas nonchalant op de glazen tafel en ging zitten om op haar telefoon te kijken. „Pap, ik heb tienduizend nodig,“ zei ze, zonder zelfs maar op te kijken.
Adrianna keek vol ongeloof toe hoe haar vader zonder aarzeling naar zijn chequeboek greep. De bitterheid steeg scherp op in haar borst en brandde in haar keel.
„Dat bewijst precies mijn punt,“ mompelde Adrianna.
Madison keek op en grijnsde, terwijl ze haar voeten op de glazen tafel legde alsof die van haar was. „Waar zeur je nu weer over?“
Nancy kwam even later de kamer binnen, haar irritatie duidelijk zichtbaar zodra ze Adrianna zag staan. „Er staat vuile afwas in de gootsteen,“ zei ze scherp. „Waarom was je die niet af, zodat je je vader en mij wat privacy kunt geven?“
„Waarom kan Madison dat niet doen?“ vroeg Adrianna, terwijl haar geduld al bijna op was.
„Pardon?“ zeiden Madison en Nancy tegelijk.
„Jullie zitten de hele dag niks te doen, of jullie gaan naar feesten en verspillen geld terwijl ik vastzit aan alle klusjes en de was, alsof jullie geen twee handen hebben,“ zei Adrianna, en de woorden stroomden eruit toen jarenlange wrok naar boven kwam. „En nu ik vraag om naar de universiteit te gaan, zitten er ineens voorwaarden aan vast. Hoe is dat eerlijk? Madison mag alles hebben, dus waarom ik niet?“
Nancy snoof hard. „Je bent ondankbaar. Je zou blij moeten zijn dat ik je überhaupt in dit huis laat wonen.“
De woorden kwamen harder aan dan elke eerdere belediging. Adrianna voelde haar borst samentrekken toen boosheid en pijn botsten. „Je laat mij nergens wonen,“ kaatste ze terug. „Dit is het huis van mijn moeder. Als er íemand dankbaar moet zijn, dan ben jij het wel, omdat jij en je ordinaire dochter hier mogen zijn.“
Nancy's gezicht werd rood van woede, en voordat Adrianna kon reageren, sloeg Nancy haar hard in haar gezicht.
Adrianna trok zich kort daarna terug in haar kamer, de zolderruimte die Tom met tegenzin had omgebouwd tot iets wat nauwelijks bewoonbaar was. De nieuwe vloerplanken en verse verf konden de waarheid niet verbergen. Het was nog steeds krap, nog steeds afgelegen, nog steeds een herinnering aan haar plek in deze familie. Madison had ondertussen een grote en luxe slaapkamer gekregen die precies liet zien hoeveel ze gewaardeerd werd.
„Adrianna, kom naar beneden!“ brulde de stem van Tom van beneden.
„Wat heb ik nu weer gedaan?“ mompelde Adrianna, terwijl ze zichzelf dwong om terug te gaan naar de woonkamer, waar haar vader, zijn vrouw en Madison wachtten.
Tom kruiste zijn armen. „Zoals ik daarnet al zei, voordat je zo onbeleefd wegliep: als je wilt dat ik je collegegeld betaal, moet je met Kayson Wellington trouwen.“
„Waarom is dat de voorwaarde?“ vroeg Adrianna koeltjes.
„Nou,“ zei Madison lui, „pap wil dat ik met hem trouw, maar dat wil ik niet. Dus jij gaat in mijn plaats met hem trouwen.“
Adrianna staarde haar vol ongeloof aan.
„Pap, ik weiger,“ zei Adrianna beslist.
„Er is een probleem met het bedrijf,“ legde Tom stijfjes uit. „De afspraak was dat Madison met Kayson zou trouwen om het bedrijf te redden.“
„En omdat hij niet weet hoe ik eruitzie,“ voegde Madison er met een zelfvoldane glimlach aan toe, „kun jij mijn plaats innemen.“
„Nee,“ beet Adrianna van zich af. „Ik kan niet geloven dat je mijn toekomst als chantagemiddel gebruikt.“
„Jij hebt geen toekomst,“ sneerde Nancy. „Eerlijk gezegd sta ik op het punt om je eruit te gooien, omdat je zo nutteloos en respectloos bent.“
Adrianna keek naar haar stiefmoeder en vervolgens naar haar vader, die zweeg. „Wie is die man eigenlijk?“ eiste ze te weten.
Madison grijnsde en hield haar telefoon op. „Dat is Kayson.“
Adrianna werd lijkbleek toen ze naar de foto staarde. Een oude, kalende man met een wandelstok, zeker in de zestig.
„Dit meen je niet,“ fluisterde ze.
Nancy kruiste haar armen. „Het is geen keuze. Als je naar de universiteit wilt, trouw je met meneer Wellington in de plaats van Madison, of je verlaat dit huis.“
„Dit huis is van mijn moeder,“ beet Adrianna haar toe. „Laat Madison met hem trouwen. Ze is toch al gewend aan oudere mannen, met haar OnlyFans-account en sugar daddies.“
Madison balde haar vuisten, maar het was Nancy die als eerste uithaalde en Adrianna een harde klap gaf. Adrianna reageerde zonder na te denken; haar opstandigheid nam de overhand toen ze twee keer zo hard terugsloeg.
„Adrianna!“ brulde Tom.
„Ik ben het zat om slecht behandeld te worden,“ zei Adrianna, haar stem trillend van woede. „En ik ben het zat om toe te kijken hoe jij niets doet.“
***
Later, toen Adrianna de trap af liep, grijnsde Madison naar haar. „Kijk nou naar jezelf. Je gaat trouwen met een oude, lelijke man.“
„Grappig dat jij dat zegt, Fiona,“ antwoordde Adrianna scherp. Ze gebruikte de oude bijnaam voor haar stiefzus. Ze herinnerde zich hoe de operaties van Madison haar uiterlijk niet echt hadden verbeterd.
De eerste keer dat ze elkaar ontmoetten, dacht Adrianna dat Madison een jongen was. De puberteit was volledig aan haar voorbijgegaan. Haar verandering door middel van plastische chirurgie had haar er alleen maar nepper uit laten zien.
„Nou, we zullen zien wie het laatst lacht. Ik ben blij dat ik Tom zover heb gekregen, zodat ik niet zit opgescheept met die oude man, van wie ik hoorde dat hij niet eens zo rijk is. Hij is alleen bereid om de schuld van pap af te betalen als jij met hem trouwt.“
Adrianna rolde met haar ogen en liep door. Trouwen met meneer Wellington zou in ieder geval betekenen dat ze kon ontsnappen aan dit huis, aan deze constante wreedheid. Maar de gedachte eraan bezorgde haar een knoop in haar maag.
Wat voor man was Kayson?
Ze had geen idee hoe hoog de schulden van haar vader echt waren. Hij had een reisbureau en werkte samen met luchtvaartmaatschappijen, hotels en Airbnb's. Hoe kon hij zo wanhopig zijn?
Toen ze het kantoor van haar vader binnenstapte, werd ze in de gaten gehouden door onbekende mannen in pak. Tom glimlachte strak. „Madison, het werd tijd dat je erbij kwam.“
De oude man stond langzaam op, leunend op zijn wandelstok.
„Leuk je te ontmoeten, Madison,“ zei Kayson Wellington, zijn blik koud en keurend. „Je lijkt jonger dan eenentwintig.“
Adrianna stond daar terwijl Tom en Kayson de afspraken bespraken, en ze voelde plotseling paniek toen Kayson aankondigde dat de bruiloft over een week zou plaatsvinden. De overeenkomst tussen haar vader en Kayson deed haar maag omdraaien.
Terwijl Adrianna zich terugtrok in haar kamer, drukte het gewicht van de beslissing zwaar op haar schouders. Een gearrangeerd huwelijk was niet iets wat ze zich ooit had voorgesteld. Toch stond dit nu tussen haar en de enige toekomst die ze nog had. Ze lag die nacht wakker met één enkele gedachte in haar hoofd.
Er was geen uitweg.
„Tenzij…“
Adrianna pakte een kleine tas en glipte vervolgens uit haar raam, haar hart in de keel terwijl ze over de lange oprit naar de lege weg buiten de poort liep. Ze wist niet waar ze heen ging. Ze wist alleen dat ze niet kon blijven.
Haar voeten deden pijn, haar keel brandde van het huilen, en angst knaagde aan haar terwijl de weg zich eindeloos voor haar uitstrekte. Toen er eindelijk koplampen achter haar verschenen, verstijfde ze, klaar om te rennen. Maar de auto remde af en stopte naast haar.
Een man leunde over de bijrijdersstoel. „Gaat het?“ vroeg hij met een rustige, bijna vriendelijke stem.
Ze twijfelde en knikte toen; de uitputting won het van de voorzichtigheid.
In de auto kalmeerde de warmte en stilte haar zintuigen. Ze zag een naam op het scherm van het dashboard toen hij iets aanpaste. Kayson.
Haar maag draaide zich om en er laaide even paniek op voordat ze bedacht dat het iemand moest zijn die werkte voor de man met wie ze moest trouwen. Iemand die was gestuurd om haar terug te brengen, maar de man draaide zich niet om; hij reed gewoon verder.
Ze stopten bij een kleine bar langs de weg. Het ene drankje leidde tot het andere, en terwijl haar zenuwen wegzakten, werd de wereld zachter. Er ontsnapte een lach waar momenten daarvoor nog tranen waren geweest.
Toen Adrianna de volgende ochtend wakker werd, bonkte haar hoofd en was de kamer onbekend. De andere kant van het bed was leeg.
Op het nachtkastje lag een envelop.
Erin zat een stapel geld en een kort briefje.
Blijf veilig, tot we elkaar weer zien.
