Gedwongen Huwelijk met de Geheime Miljardair CEO
Auteur
P. J. Williams
Lezers
16,4K
Hoofdstukken
42
Adrianna's toekomst ligt niet in haar eigen handen wanneer haar vader haar een onmogelijk ultimatum stelt: trouwen met een vreemde of alles verliezen waar ze zo hard voor heeft gewerkt. Vastberaden om haar dromen niet op te geven, gaat ze akkoord en bereidt ze zich voor op het ergste. In plaats daarvan is ze nu verbonden met Kayson, een scherpzinnige, machtige man die in niets lijkt op wat ze zich had voorgesteld. Hun afspraak was bedoeld als iets simpels, maar niets eraan gaat vanzelf. Terwijl de spanningen oplopen en zich in stilte bondgenootschappen vormen, weigert Adrianna zich te laten kleineren. Ze jaagt haar ambities na terwijl ze leert om stevig in haar schoenen te staan. Kayson, terughoudend maar fel beschermend, blijkt zowel een onverwachte uitdaging als een verrassende bondgenoot te zijn. In een wereld vol druk en verborgen motieven begint er iets echts op te bloeien, op een plek waar geen van beiden het had gepland.
Hoofdstuk 1
Tom vouwde zijn handen ineen en keek Adrianna aan met een blik die ze niet herkende.
Zijn blik was afstandelijk, beheerst en miste elke vorm van warmte.
„Als je wilt dat ik je collegegeld betaal,“ zei hij rustig, „dan ga je met Kayson Wellington trouwen. Dat is de enige manier waarop ik je wil helpen.“
De woorden drongen eerst niet tot haar door. Adrianna stond daar in een verdoofde stilte, terwijl haar hersenen probeerden te verwerken wat hij net had gezegd.
Ze wachtte tot hij het zou uitleggen, zou lachen, of zou vertellen dat ze het verkeerd had begrepen. Maar dat deed hij allemaal niet.
Hij bleef gewoon zitten en keek naar haar alsof hij zojuist de voorwaarden van een contract had opgenoemd, in plaats van de rest van haar leven te bepalen.
„Ik kan dit niet geloven,“ zei Adrianna uiteindelijk. Haar stem trilde, ondanks haar poging om kalm te blijven.
„Ondertussen krijgt Madison een nieuwe auto en geeft ze elk weekend weelderige feesten.“ Haar vader snoof minachtend, en zijn lippen krulden in een duidelijke afkeer.
„Doe niet zo dramatisch. Dit is noodzakelijk.“
„Als het zo noodzakelijk is, laat Madison het dan doen. Oh wacht, je houdt meer van je stiefdochter dan van mij, je eigen vlees en bloed.“
Voordat Tom iets kon zeggen, klonk het getik van hakken door de kamer.
Alsof ze werd opgeroepen door Adrianna’s woorden, kwam Madison binnensloffen. Haar aanwezigheid trok onmiddellijk de aandacht.
Ze gooide haar nieuwe Birkin-tas nonchalant op de glazen tafel en ging zitten om door haar telefoon te scrollen.
„Pap, ik heb tien mille nodig,“ zei ze zonder zelfs maar op te kijken. Adrianna keek vol ongeloof toe hoe haar vader zonder aarzelen naar zijn chequeboek greep.
De bitterheid steeg scherp in haar borst en brandde in haar keel. „Dit bewijst precies mijn punt,“ mompelde Adrianna.
Madison keek op en grijnsde gemeen, terwijl ze haar voeten op de glazen tafel legde alsof die van haar was. „Waar zeur je nu weer over?“
Nancy kwam even later de kamer binnen. Haar irritatie was overduidelijk zodra ze Adrianna zag staan.
„Er staat vuile afwas in de gootsteen,“ zei ze scherp. „Waarom was je die niet even af, zodat je vader en ik wat privacy hebben?“
„Waarom kan Madison het niet doen?“ vroeg Adrianna. Haar geduld was al bijna op. „Pardon?“ zeiden Madison en Nancy tegelijkertijd.
„Jullie hangen de hele dag maar wat rond, of gaan feesten en geld verspillen, terwijl ik opgescheept zit met alle klusjes en de was, alsof jullie zelf geen twee handen hebben,“ zei Adrianna. De woorden stroomden eruit doordat jaren van wrok naar boven kwamen.
„Madison mag alles hebben, dus waarom ik niet?“ Nancy snoof luid. „Je bent ondankbaar. Je zou blij moeten zijn dat ik je überhaupt in dit huis laat wonen.“
De woorden kwamen harder aan dan welke belediging daarvoor ook. Adrianna voelde haar borst samentrekken toen woede en verdriet op elkaar botsten.
„Jullie laten me nergens echt leven,“ kaatste ze direct terug.
„Dit is het huis van mijn moeder. Je zou juist dankbaar moeten zijn dat jij en je waardeloze dochter hier mogen zijn.“
Nancy’s gezicht werd rood van woede, en voordat Adrianna kon reageren, sloeg Nancy haar hard in het gezicht.
Adrianna trok zich kort daarna terug in haar kamer, de zolderruimte die Tom met tegenzin had omgebouwd tot iets wat amper bewoonbaar was.
De nieuwe vloerplanken en de frisse verf konden de waarheid niet verbergen.
Het was nog steeds krap en geïsoleerd. Het was een constante herinnering aan haar positie in dit gezin.
Madison daarentegen had een ruime en luxe slaapkamer gekregen, die precies weerspiegelde hoeveel ze gewaardeerd werd.
„Adrianna, kom onmiddellijk naar beneden,“ brulde de stem van Tom vanaf de begane grond.
„Wat heb ik nu weer gedaan?“ mompelde Adrianna, terwijl ze zichzelf dwong om terug te gaan naar de woonkamer, waar haar vader, zijn vrouw en Madison stonden te wachten.
Tom kruiste zijn armen.
„Zoals ik daarnet al zei, voordat je zo onbeschoft wegliep: ik betaal je collegegeld alleen als je met Kayson Wellington trouwt.“
„Waarom is dat de voorwaarde?“ vroeg Adrianna uitdrukkingsloos.
„Nou,“ zei Madison lui, „pap wil dat ik met hem trouw, maar ik wil dat niet. Dus zul jij in mijn plaats met hem trouwen.“ Adrianna staarde haar vol ongeloof aan.
„Pap, ik weiger,“ zei Adrianna stellig. „Er is een probleem met het bedrijf,“ legde Tom stijfjes uit.
„De afspraak was dat Madison met Kayson zou trouwen om het bedrijf te redden.“
„En aangezien hij toch niet weet hoe ik eruitzie,“ voegde Madison er met een zelfvoldane glimlach aan toe, „kun jij mijn plaats innemen.“ „Nee,“ beet Adrianna van zich af.
„Ik kan niet geloven dat jullie mijn toekomst als chantagemiddel gebruiken.“ „Je hebt helemaal geen toekomst,“ sneerde Nancy.
„Eerlijk gezegd sta ik op het punt om je eruit te gooien, omdat je zo nutteloos en respectloos bent.“
Adrianna keek naar haar stiefmoeder, en vervolgens naar haar vader, die bleef zwijgen. „Wie is deze man eigenlijk?“ eiste ze te weten.
Madison grijnsde en hield haar telefoon omhoog. „Dat is Kayson.“ De kleur trok uit Adrianna’s gezicht weg toen ze naar de foto staarde.
Een oude, kalende man met een wandelstok, zeker al in de zestig. „Dit menen jullie niet,“ fluisterde ze. Nancy sloeg haar armen over elkaar.
„Het is geen keuze. Als je naar de universiteit wilt, trouw je met meneer Wellington in de plaats van Madison, of je pakt je spullen en vertrekt uit dit huis.“
„Dit huis is van mijn moeder,“ snauwde Adrianna.
„Laat Madison lekker met hem trouwen. Zij is toch al gewend aan oudere mannen, met haar OnlyFans-account en sugar daddies.“
Madison balde haar vuisten, maar het was Nancy die als eerste uithaalde. Ze gaf Adrianna een harde klap.
Adrianna reageerde zonder na te denken. Haar opstandigheid kwam naar boven en ze sloeg twee keer zo hard terug. „Adrianna!“ brulde Tom.
„Ik ben het spuugzat om zo slecht behandeld te worden,“ zei Adrianna, terwijl haar stem trilde van woede. „En ik word er gek van om toe te kijken hoe jij helemaal niets doet.“ ………….
Later, toen Adrianna de trap afliep, grijnsde Madison naar haar.
„Grappig dat juist jij dat zegt, Fiona,“ reageerde Adrianna bits. Ze gebruikte de oude bijnaam voor haar stiefzus.
Ze kon het niet helpen om te denken aan hoe Madisons plastische chirurgie haar uiterlijk niet echt had verbeterd.
De allereerste keer dat ze elkaar ontmoetten, dacht Adrianna dat Madison een jongen was.
De puberteit was volledig aan haar voorbijgegaan, en haar transformatie door de operaties had haar er alleen maar nog nepper uit laten zien.
„Hij is alleen bereid om papa's schulden af te betalen als jij met hem trouwt.“ Adrianna rolde met haar ogen en liep gewoon door.
Trouwen met meneer Wellington zou in elk geval betekenen dat ze uit dit huis weg was, weg van deze constante wreedheid. Maar alleen al de gedachte eraan liet een knoop achter in haar maag.
Wat voor man was Kayson eigenlijk? Ze had er geen idee van in wat voor soort schulden haar vader werkelijk zat.
Hij had een reisbureau en werkte samen met luchtvaartmaatschappijen, hotels en Airbnbs. Hoe kon hij in hemelsnaam zo wanhopig zijn?
Toen ze het kantoor van haar vader binnenkwam, keken onbekende mannen in pak haar strak aan. Tom glimlachte ongemakkelijk. „Madison, het werd tijd dat je je bij ons voegde.“
De oude man stond langzaam op en leunde op zijn wandelstok. „Leuk om je te ontmoeten, Madison,“ zei Kayson Wellington. Zijn blik was koud en beoordelend.
Adrianna bleef daar staan terwijl Tom en Kayson de afspraken bespraken. Ze voelde de paniek toeslaan toen Kayson aankondigde dat de bruiloft over een week zou plaatsvinden.
De overeenkomst tussen haar vader en Kayson deed haar maag omdraaien.
Toen Adrianna zich terugtrok in haar kamer, drukte het gewicht van deze beslissing zwaar op haar schouders.
Trouwen met Kayson Wellington was niet iets wat ze ooit voor zichzelf had gedroomd, en toch stond dat nu nog als enige tussen haar en haar laatste beetje toekomst.
Ze lag die nacht wakker met één enkele gedachte die door haar hoofd spookte. Er was geen uitweg meer.
Adrianna pakte een kleine tas in, en vervolgens klom ze uit haar raam. Haar hart klopte in haar keel terwijl ze de lange oprit afliep en de lege weg achter de poorten bereikte.
Ze had geen flauw idee waar ze naartoe ging. Ze wist alleen dat ze daar niet kon blijven.
Haar voeten deden pijn, haar keel brandde van het huilen, en de angst vrat aan haar terwijl de weg eindeloos voor haar lag.
Toen er eindelijk koplampen achter haar verschenen, verstijfde ze, klaar om het op een lopen te zetten. Maar de auto remde af en reed langzaam naast haar.
Een man boog zich over de bijrijdersstoel. „Gaat het?“ vroeg hij. Zijn stem klonk kalm, haast vriendelijk.
Ze aarzelde even, maar knikte toen. De uitputting won het van haar voorzichtigheid. Binnen in de auto lieten de warmte en de stilte haar zintuigen tot rust komen.
Ze zag een naam op het display van het dashboard toen hij ergens aan draaide. Kayson.
Haar maag draaide zich om en de paniek vlamde kort op, voordat ze zich bedacht dat het vast iemand was die werkte voor de man met wie ze moest trouwen.
Iemand die was gestuurd om haar terug te halen. Maar de man keerde niet om, hij reed gewoon verder. Ze stopten bij een klein café langs de weg.
Het ene drankje leidde tot het andere, en naarmate haar zenuwen afnamen, werd de wereld een stukje zachter. Er ontsnapte een lach op de plek waar even daarvoor nog tranen vloeiden.
Toen Adrianna de volgende ochtend wakker werd, bonkte haar hoofd en leek de kamer onbekend. De andere kant van het bed was leeg.
Op het nachtkastje lag een envelop. Binnenin zaten een stapel contant geld en een simpel briefje. Blijf veilig, tot we elkaar weer ontmoeten.
