Glazuur (Donut Daddy Influencer-roman)
Auteur
Donut Daddy
Lezers
15.7K
Hoofdstukken
29
Ze heeft een carrière opgebouwd door de verhalen van anderen te vertellen, omdat haar werd verteld dat haar eigen verhaal het bekijken niet waard was. Hij heeft een imperium opgebouwd door bekeken te worden, maar alleen de versie waarover hij de controle heeft; het optreden dat miljoenen mensen dichtbij houdt, maar niemand echt toelaat.
Wanneer een docuserie hen in hetzelfde frame dwingt, eist zij de echte versie van hem en eist hij dat zij stopt met zich te verschuilen achter de camera. Elke muur die ze bij elkaar afbreken, onthult een muur die ze in zichzelf hebben opgetrokken.
Hoe bouwen twee mensen die experts zijn in zich verstoppen — de één achter de camera, de ander ervoor — iets echts op als gezien worden precies is wat ze het meest verlangen én het meest vrezen?
Hoofdstuk 1: Ruimtelijke compositie
SABLE
Ik staarde al vier minuten naar zijn handen en noemde het „werk.“
De video stond stil op het slechtst denkbare moment. Je zag knokkels vol bloem die in slow motion deeg uit elkaar trokken. Hij had een bloot bovenlijf. Hij keek recht in de camera, waardoor elk van zijn vijf miljoen volgers dacht dat hij naar hen keek. Zijn onderarmen waren gespierd. Je zag zijn spieren bewegen in het licht van de set.
Dat was geen opmerking omdat ik hem aantrekkelijk vond. Het was een zakelijke observatie.
„Je kijkt al een tijdje naar dat beeld,“ zei Nate vanaf de andere kant van het bureau, zonder op te kijken.
„Ik bestudeer zijn ruimtelijke compositie.“
„Zijn ruimtelijke compositie.“
„De manier waarop hij zijn handen bij het product plaatst, is eigenlijk—“
„Sable.“
„—belangrijk voor de redactie door een—“
„Je staart naar zijn armen.“
Ik sloot de laptop. Niet te snel. Ik wilde hem geen gelijk geven. Ik deed het bewust. Professioneel. Alsof ik klaar was met mijn analyse.
„Heb je alles gezien wat je nodig had?“ vroeg hij.
„Ik haat je.“
„Je houdt van me. Open het artikel van Delish. Dat is pas echt belangrijk voor ons werk.“
Hij had gelijk, wat het ergste was aan Nate. We maakten al vijf jaar samen films. We hadden twee zakelijke documentaires gemaakt voor het geld. We maakten een korte film over een Gullah Geechee-rijstboer voor festivals, die bijna een succes was. En we hadden één afgewezen documentaire waar ik niet over praatte.
Dit project was het grootste dat we ooit hadden gedaan. Lena Park was de producent. Dankzij haar naam namen belangrijke mensen de telefoon op. Het budget was hoger dan dat van onze laatste drie projecten samen. Als we goed werk afleverden, zouden er deuren openen. Echte deuren. Het soort succes waardoor je op streamingdiensten kwam en werd genomineerd voor prijzen.
Dus ja. Ik ging elk deel van Anthony's video's bestuderen. Ik wilde zijn stijl, zijn publiek en zijn merk perfect begrijpen. En als ik de video van zijn blote armen daarvoor een paar keer extra moest bekijken, dan was dat gewoon toewijding aan mijn werk.
„De Donut Daddy.“ Nate sprak zijn naam uit alsof hij zei: voedselvergiftiging. „We maken een dure documentaire over een man die een recept 'Soufflés So Good You'll Call Me Daddy' noemde.“
„Hij is meer dan alleen zijn merk.“
„Waar baseer je dat op? Op jouw uitgebreide analyse van de ruimtelijke compositie?“
Ik opende mijn laptop weer en opende een document. „Op basis van de analyse van zijn video's. Hij heeft belachelijk veel kijkers, maar er zit een patroon in. Zijn online personage is perfect. De dubbelzinnige grapjes, de zwoele blik, alles. Maar kijk eens naar een langere video achter de schermen en let op de momenten tussen de opnames door.“ Ik vond de video die ik drie dagen geleden had bewaard. „Hier. Kijk.“
Nate liep naar me toe en keek over mijn schouder mee. Op het scherm was Anthony zich aan het voorbereiden. Hij stelde een ronde lamp af. Zijn lichaam was gedraaid voor de opname die hij ging maken. Zijn mouwen waren opgestroopt tot zijn ellebogen.
Alles aan hem was tot in de puntjes gepland. Het perfecte licht, het open shirt, de glanzende spieren. Hij wist wat er van hem werd verwacht en hij speelde het perfect.
Toen stopte de opname. Iemand buiten beeld zei iets. Minder dan een seconde veranderde zijn gezicht. Er was geen zwoele blik. Er was geen neppe lach of stoute grijns. In plaats daarvan kwamen er lachrimpels rond zijn mond. Zijn ogen straalden een beetje. Op dat moment zag hij er echt uit.
Daarna zette hij zijn masker weer op. Lach. Camera. Actie. Donut Daddy.
„Daar,“ zei ik. „Zag je het?“
Nate bekeek het nog twee keer en leunde toen naar achteren. „Dat past niet bij zijn merk. Als we hem zo op camera kunnen krijgen, al is het maar voor dertig seconden—“
„We laten hem helemaal niets doen. We filmen gewoon wat echt is.“
Ik had de video al heel vaak bekeken voordat ik hem aan Nate liet zien. Ik had in mijn aantekeningen opgeschreven: verschil tussen zijn merk en zijn echte zelf — mogelijk idee voor de documentaire. Duidelijk en goed uit te leggen.
Maar de waarheid was veel simpeler. Ik herkende iets in zijn gezicht in die korte seconde. Het was de blik van iemand die een perfecte wereld had gebouwd, maar daarin niet zichzelf kon zijn. Ik kende die blik. Ik had het alleen nog nooit bij iemand anders gezien.
Nate keek me aan alsof hij wist wat ik dacht. Natuurlijk wist hij dat. „Gaat dit wel lukken voor jou?“ vroeg hij serieus.
„Ik ben een echte professional. Natuurlijk gaat het goed met me. Het gaat altijd goed met me.“ Ik wilde niet zo boos klinken tegen Nate. Maar ik was er klaar mee dat ze me zo voorzichtig behandelden sinds mijn laatste project.
„Sinds de documentaire over je grootmoeder—“ zei hij, terwijl hij zijn hand op mijn schouder wilde leggen.
Ik duwde zijn hand weg. „Ik weet het, Nate.“
Hij keek niet overtuigd. „Ik zie dat je al te veel nadenkt. Onze taak is om hem te filmen als onderwerp. Ons doel is natuurlijk om de persoon achter de camera te leren kennen. Maar hij blijft voor ons een onderwerp.“
Ik keek nog een keer naar het gezicht van Anthony — nee, Donut Daddy — voordat ik mijn laptop sloot. Het was gewoon weer een klus. Ik glimlachte om de sfeer wat beter te maken. „En wat een prachtig onderwerp is hij.“
Nate kreunde. „Ik moet me ruimtelijk bewust zijn van de dichtstbijzijnde prullenbak. Dan kan ik daarin overgeven.“
Ik lachte en stond op om mijn tassen in te pakken. „Kom op, we gaan een heel knappe kok ontmoeten.“
„Ik heb mijn hele leven gewacht om je dat te horen zeggen.“
„Doe alsjeblieft even serieus. Dit is onze kans op groot succes.“
„Eigenlijk zijn dit onze tickets.“ Hij gaf me mijn vliegticket. Het was een nachtvlucht van New York naar Melbourne met ontzettend veel tussenstops. Het leek wel alsof een bootreis naar Australië sneller zou zijn. „Bij onze volgende klus vliegen we in de businessclass.“
Ik keek rond in mijn piepkleine appartement, dat ook onze studio was. Het was alles wat ik kon betalen met mijn lage salaris. Maar dat ging veranderen. „We hoeven dan geen grote pakken goedkope noedels meer te kopen,“ zei ik dromerig.
„Sorry, daar zitten we voorlopig nog aan vast.“ Nate haalde zijn schouders op. „Ik heb er zoveel dat ik er een matras van kan bouwen.“
Ik kon hem alleen maar aanstaren. „Dat is een grapje.“
„Al dat zout in die noedels is geen grapje.“
***
We waren net geland in Melbourne en ik had nu al een probleem.
Ik had me voorbereid op zijn merk. Ik had twee weken lang zijn stijl bestudeerd. Ik wist precies welke hoeken hij koos voor zijn video's. Ik kende de exacte stand van zijn kaak als hij wilde dat mensen reageerden. Hij had zijn verlichting aangepast door honderden video's te maken, waardoor nu elke schaduw op zijn gezicht perfect gepland was.
Ik had Donut Daddy bestudeerd als een zeldzaam dier. Ik kon zijn video's dromen. Ik wist alles over zijn verleden en zijn merk. En ik wist hoe het kwam dat miljoenen mensen „sexy“ reageerden als hij op deeg sloeg.
Ik was alleen niet voorbereid op de man die ik daar in het echt zag.
Hij leunde buiten tegen een auto bij het productiekantoor. Hij luisterde met veel aandacht naar een beeldschone, zongebruinde vrouw naast hem. Ik kende haar niet uit zijn video's. Hij wreef steeds met zijn duim over de rand van zijn telefoon om rustig te worden.
Er was geen zwoele blik. Geen dubbelzinnige grapjes. Geen Zin in iets zoets? Hij keek heel gefocust in het heldere zonlicht. Hij zag er zelfs een beetje bezorgd uit. Hij glansde niet van de olie en droeg geen gescheurd shirt. Hij was gewoon een heel knappe man in een wit linnen shirt, met een lichte frons op zijn voorhoofd.
Anthony zag er in het echt anders uit. Niet kleiner of normaler. Dat gebeurt vaak als je iemand in het echt ziet die je alleen van tv kent. Het was juist het tegenovergestelde. Het scherm had hem tegengehouden.
Nate stond naast me met zijn tas over zijn schouder. Hij keek naar mijn gezicht. Hij keek naar Anthony. Daarna keek hij weer naar mij en zuchtte diep. „Doe het niet,“ zei hij.
„Wat niet doen?“
„Wat er nu gebeurt. Die blik. Dat is de Fort-de-France-blik.“
„Er gebeurt helemaal niets.“
„Acht weken,“ zei hij. Dit was een van de zeldzame momenten dat Nate echt serieus was. „We filmen zijn merk. We maken de documentaire. We leveren hem af. Professioneel.“
„Professioneel,“ herhaalde ik.
„Jouw inlevingsvermogen maakt je een geweldige filmmaker, Sable. Maar je kan te dichtbij komen. We moeten betaald krijgen.“
„Businessclass, weet je nog?“ Ik duwde met mijn heup tegen hem aan en begon richting het kantoor te lopen.
Aan de andere kant van de parkeerplaats kwam Anthony overeind van de auto. Hij zei iets tegen de vrouw naast hem en glimlachte bijna. Het was geen glimlach voor de camera. Het was niet de glimlach die vier miljoen volgers een fantasie verkocht. Het was een halve glimlach. Een beetje moe rond de ogen. Echt. Hij streek met zijn hand door zijn donkere haar en blies langzaam uit.
Toen zag hij ons aankomen. Zijn glimlach veranderde. De beroemde, sexy Ik-weet-wat-je-lekker-vindt-grijns verscheen op zijn gezicht. Mijn maag draaide zich langzaam om, alsof je deeg kneedde. Het was veilig om hem op een scherm te zien, beschermd door een soort digitaal condoom. Maar in het echt? Die charme was dodelijk.
Acht weken lang moest ik een camera op dat gezicht richten. Helemaal professioneel. Volledig objectief.
Ik was reddeloos verloren.
