De hemelse nymf beschermen
Auteur
Toria Blue
Lezers
273K
Hoofdstukken
50
Danica is altijd al een buitenbeentje geweest, geteisterd door meedogenloze hoofdpijn en dromen over een mysterieuze man. Haar leven lijkt heel gewoon—totdat er een vreemdeling verschijnt die beweert haar beschermengel te zijn. Hij weet dingen over haar die niemand zou mogen weten, en zijn aanwezigheid maakt iets diep vanbinnen in haar wakker. Meegesleurd in een wereld waarvan ze het bestaan niet afwist, moet Danica de waarheid over zichzelf ontdekken—en beslissen of liefde de prijs waard is die het eist.
Dingen in het Bos
Alpha's Second Chance Nymph Spin-Off: Guarding Celestial Nymph
DANICA
Daar zat ik dan in mijn mosterdgele uniform. De lampen aan het plafond knipperden. Er zat een insect in vast. Op de achtergrond klonk de lach van twee collega's die lunchpauze hadden.
De wachtkamer van het politiebureau was bijna leeg. Er was een dakloze man. Verder zat er een vrouw in een minirok en een politietrui. Haar make-up was uitgelopen en ze keek voor zich uit. Ook waren er twee minderjarige kinderen die eruitzagen alsof ze flink in de problemen zaten.
Het was waarschijnlijk de eerste keer voor de kinderen. Ze waren bang voor het onbekende. Wat ze ook hadden gedaan, ze kwamen er vast vanaf met een waarschuwing. Zelfs als het hun tiende overtreding was. De burgemeester wilde de reputatie van de stad beschermen. Daarom werd klein vandalisme vaak genegeerd.
Ik kende deze mensen.
Zij kenden mij misschien niet, maar ik kende hen wel. Ik was er goed in om mensen te observeren. Zoals de dakloze man, Creed. Zijn achternaam was een raadsel voor iedereen, ook voor mij.
Creed was oud. De rimpels op zijn voorhoofd waren zo diep dat ze over zijn wenkbrauwen vielen. Hij was een zwerver in de stad. Vaak begon hij praatjes met willekeurige mensen. Anderen oordeelden hard over hem. Toch leek hij zich nooit te schamen voor zijn leven.
Ik voelde dat er meer achter hem school. Natuurlijk stonk hij naar alcohol, maar hij leek de controle te hebben. Ik wist niet eens zeker of hij echt dakloos was. Misschien was het gewoon een etiket dat de stad hem had gegeven.
Zijn drinken leek meer te zijn om warm te blijven dan voor zijn plezier. De lange baard van Creed verborg zijn korte nek. Zijn borstelige wenkbrauwen leken wel een eigen leven te leiden. Hij droeg altijd handschoenen, wat voor weer het ook was.
Toen hij mijn kant op keek, keek ik snel weg. Ik hoorde hem zachtjes mompelen.
Ik was niet bepaald populair in de stad. Mensen wisten dat ik bestond, maar dat was het wel. Op school was ik altijd de buitenstaander. Ze noemden me „wees“. In het begin deed dat pijn. Uiteindelijk accepteerde ik het.
Ik had wel een pleegmoeder, Celeste Moore. Ze was een energieke oude dame met een vleugje gekte.
Ik heb nooit begrepen waarom ze een pleegkind wilde. Ik voelde nooit de moederliefde van haar waarover ik in boeken las. Misschien had ze gewoon iemand nodig om mee te praten. Iemand om de stilte in haar huis te doorbreken.
„Danica Moore,“ riep een agent vanaf de andere kant van de kamer. Ik knikte naar hem en liep naar zijn kantoor.
„Ga alsjeblieft zitten,“ zei meneer Wilson. „Een paar weken geleden heb je melding gemaakt van openbare intimidatie,“ begon hij. Ik rolde met mijn ogen.
Ik negeerde zijn opmerking. „Waarom is dit zo'n groot probleem dat u me van mijn werk moest halen?“ vroeg ik gefrustreerd. „En voor de duidelijkheid: ik heb die klacht niet ingediend.“
Hij leunde achterover in zijn stoel met zijn armen op tafel. „Je moeder is een goede vriendin van me,“ zei hij rustig.
„Pleegmoeder,“ corrigeerde ik hem. Ik vond het nodig om dat duidelijk te maken. Ik wist niet hoe het was om van een moeder te houden. Of om door een moeder geliefd te zijn. Ik kende mijn ouders niet. Ik wist alleen dat ze me hadden afgestaan. Ik vroeg me vaak af waarom. Was ik te veel voor ze? Was er iets gebeurd? Of wilden ze me gewoon niet? De gedachte dat ik ongewenst was, was misschien wel het moeilijkst te verdragen.
„Ze heeft dus een klacht ingediend over pesterijen door je leeftijdsgenoten,“ stelde hij. Mevrouw Moore was altijd enorm overbeschermend. Ze hield niet van me, dat wist ik zeker. Maar ze zorgde wel voor me. Ze zorgde ervoor dat mij niets overkwam.
Het was niet alsof ik constant het mikpunt van spot was. Het was gewoon die ene keer dat mijn oude klasgenoten dronken werden. Ze besloten me lastig te vallen in de buurt van mijn huis. Natuurlijk merkte mevrouw Moore dat op en ging ze vol in de verdediging.
„Ik ben volwassen. Ik kan zelf beslissen of ik een klacht indien of niet,“ antwoordde ik fel.
Ik was vijfentwintig en woonde nog steeds bij mijn pleegmoeder. Ze bemoeide zich te veel met mijn leven. Ik had daar een hekel aan. Toch had ik nooit de moed om haar ermee te confronteren. Ik kon nergens anders heen. Verder had ik geen andere familie. Mevrouw Moore trouwens ook niet.
„Ze deden niet eens iets. Ze zeiden alleen een paar gemene dingen, maar daar kan ik wel mee omgaan,“ zei ik. Meneer Wilson zuchtte en leunde achterover. Ik had ze onlangs nog in een winkel gezien. Ze merkten me niet eens op en liepen gewoon langs me heen.
Ik zag verschillende mappen op zijn bureau liggen. Meneer Wilson zag er uitgeput uit. „Is alles in orde?“ vroeg ik. Ik probeerde de labels op de mappen te lezen.
„Dat is vertrouwelijk,“ antwoordde hij. Meneer Wilson was een soort vriend van me. We maakten altijd een praatje als we elkaar buiten het politiebureau tegenkwamen. Hij wist best veel over mij en ik over hem. Hij was getrouwd met Coraline en had twee zonen. Hun leven was verre van perfect en ze gingen weleens vreemd. Toch wisten ze het op de een of andere manier te redden.
„Als u mij ernaar vraagt, of ik iets heb gezien in de buurt, hoort dat bij het onderzoek,“ zei ik. Ik grijnsde naar hem en leunde achterover in mijn stoel. Ik wist dat hij van roddelen hield. Hij zou de kans niet laten schieten om details over zijn nieuwste zaak te delen. Het was waarschijnlijk zijn slechtste eigenschap als agent. Toch gebruikte ik het om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen.
„Goed dan,“ zei hij, terwijl hij er goed voor ging zitten. „Heb je iets vreemds gezien in de bossen?“ vroeg hij.
„Ik kom daar niet, hoezo?“ antwoordde ik.
Hij haalde zijn schouders op. „Ik weet het niet zeker. Sommige mensen hebben vreemde dingen gemeld. Ze hebben handtekeningen verzameld zodat wij op onderzoek uitgaan. Ze hebben vreemd uitziende mensen en wolven gezien. Ongewoon grote wolven,“ zei hij. Ik trok mijn wenkbrauwen op en begon spottend te lachen.
„Wat is daar zo bijzonder aan?“ vroeg ik. „Er leven wolven in deze bossen. Er is wel vaker gehuil gehoord. En mensen... die zijn gewoon raar,“ zei ik. Ik wist dat de vreemdheid van mensen geen grenzen kende.
„Ik weet het niet. Iets maakt ze onrustig en we proberen uit te zoeken wat het is. Sommigen beweren dat er bovennatuurlijke wezens leven,“ zei hij. Het was duidelijk dat hij niet geloofde in het bijgeloof van de oudere mensen.
„Wat voor bovennatuurlijke wezens?“ Ik lachte om hoe belachelijk het klonk.
„Geen idee, een paar mythische wezens,“ zei hij, waardoor ik nog harder moest lachen.
Beseften deze mensen niet dat ze hun eigen tijd verspilden? En die van de politie? Als ze echt dachten dat er iets zat, moesten ze gewoon uit de buurt blijven. Sommige mensen konden nu eenmaal niet zonder drama leven.
Ik stond op. „Nou, succes met het vangen van die draken en vampiers,“ zei ik gekscherend.
„Mevrouw Moore is een goede vrouw,“ voegde hij eraan toe voordat ik de deur kon openen. „Ze wil alleen maar het beste.“
Ik knikte stevig, want ik wilde graag weg.
„Pas goed op jezelf, Danica.“
Ik stapte naar buiten in de vroege avond. Ik wist dat ik naar huis moest. Het was niet alsof ik een avondklok had. Toch had ik voor zover ik me kon herinneren een soort afkeer van het donker. Niet letterlijk. Als het buiten donkerder werd, kreeg ik zware hoofdpijn en een rinkelend geluid in mijn oren.
Ik wilde naar een dokter om uit te zoeken waarom ik hier last van had. Maar mevrouw Moore wimpelde het af alsof het niets voorstelde. Ze zei dat mijn moeder hetzelfde probleem had. Volgens haar was het een ongeneeslijke aandoening en kon ik er niets aan doen.
Maar ik maakte me zorgen en ging toch naar de dokter. Op de scans was niets te zien. Ik was zo gezond als een vis.
Ik heb meerdere artsen geraadpleegd. Ze prezen allemaal mijn gezondheid. Toch kon ik niet begrijpen hoe zulke ondraaglijke pijn normaal kon zijn.
Ik moest er gewoon mee leven. Er was geen medicijn om de pijn te verzachten.
Ik haastte me naar huis. Mijn stappen waren snel en doelgericht. De hoofdpijn kwam langzaam opzetten. Thuis zou geen verlichting bieden, maar wel rust en eenzaamheid.
Toen ik de voordeur open deed, stond mevrouw Moore klaar om me te begroeten. Ze kwam op me af. Haar haar zat netjes in een knot. Ze droeg een strakke zwarte jurk en glinsterende sieraden. Ze zag er altijd uit alsof ze op weg was naar een chic diner.
„Je zou niet zo laat buiten moeten blijven,“ mopperde ze. Haar toon was meer bezorgd dan bestraffend.
Ik reageerde direct: „Ik zou niet zo laat buiten zijn als u niet zo'n ophef over die jongens had gemaakt.“
Ze haalde haar schouders op en tuitte haar lippen. „Ik mocht ze niet,“ gaf ze toe. „Ze zorgen altijd voor problemen. Vorige maand nog hebben ze mijn tuin volgegooid met lege bierflesjes.“
In werkelijkheid was het maar één flesje. Dat was achteloos weggegooid door een dronken voorbijganger. Maar zo was mevrouw Moore nu eenmaal. Haar eenzaamheid zorgde ervoor dat ze alledaagse dingen groter maakte dan ze waren.
„Zeg de volgende keer gewoon dat u ze niet mag. Maak mijn leven niet nog ingewikkelder,“ snauwde ik. Ik trok mijn jas uit en hing hem in de gangkast.
„Ik pas alleen maar op je,“ antwoordde ze met een zachtere stem.
Ik rolde mijn ogen naar haar. „Dat is niet nodig. Ik ben volwassen. Als u me de kans gaf, was ik zo uit dit huis vertrokken. Laat me gewoon mijn leven leiden,“ zei ik met een strenge stem.
Sinds mijn achttiende verjaardag wilde ik al graag weg. Maar mevrouw Moore hield altijd vol dat ze mijn hulp nodig had vanwege haar leeftijd. Ik wist dat het slechts een excuus was om me bij haar te houden. Ondanks haar leeftijd was ze waarschijnlijk de gezondste persoon in de stad.
„Waar zou je heen gaan?“ vroeg ze plagerig. Ze was nooit gemeen, maar wel erg zelfverzekerd. Ze gedroeg zich altijd alsof ze beter was dan de rest.
„Maakt niet uit waar. Ik verdien genoeg om mezelf te onderhouden. Ik kan voor mezelf zorgen,“ antwoordde ik. Mijn baan betaalde niet veel. Toch was het genoeg voor een klein appartement. Ik had niet veel nodig, alleen warmte en een bed.
„Waarom moet je eigenlijk werken?“ vroeg ze. Ze wees om zich heen in onze luxe woonkamer. „We wonen in een kasteel. We hebben alle geld van de wereld,“ verklaarde ze met een stem vol trots.
„U heeft al het geld. Ik niet,“ corrigeerde ik haar.
Ze trok haar wenkbrauwen naar me op. „Mijn geld is jouw geld. Ik kan het niet allemaal opmaken. Als ik er niet meer ben, is het allemaal van jou,“ zei ze. Ze ging op haar zachte, donkerblauwe fluwelen bank zitten.
Ik had er geen flauw idee van waar haar rijkdom vandaan kwam. Ik wist alleen dat haar bankrekening oneindig leek te zijn.
Ik grijnsde naar haar. „Uw geld zorgt er niet voor dat ik blijf,“ zei ik. „Ik ben hier omdat u het me vroeg, omdat u me smeekte.“ Ik wist dat er meer achter zat. Dat zou ze echter nooit toegeven.
Mevrouw Moore lachte alleen maar en klopte op de plek naast haar. Ik luisterde en plofte naast haar neer.
„Er zijn belangrijkere dingen dan geld,“ zei ze met een geamuseerde blik. „Sterren zijn voor ons allebei meer waard dan wat dan ook,“ zei ze, terwijl haar gezichtsuitdrukking strakker werd. Ik had geen idee wat ze daarmee bedoelde.
„Sterren?“ vroeg ik. Ik trok vragend een wenkbrauw op. „Waarom die obsessie met sterren en de lucht?“
Ze grijnsde weer. „Je begrijpt het nu nog niet, maar dat komt nog wel. Dat hoop ik tenminste,“ zei ze vol enthousiasme. Meestal begreep ik haar of de raadselachtige dingen die ze zei niet.
Ik hoopte maar dat ik niet zoals zij zou eindigen. Geobsedeerd door de sterren en een beetje gek. Misschien was het wel onvermijdelijk als je in deze stad en met haar woonde.
Met een zucht sloeg ik mijn armen over elkaar. Haar obsessie met het heelal was op het randje van krankzinnig. Ze was zo gek op de sterren dat elke centimeter van ons huis ermee was versierd. Het zag er charmant uit, maar het was ook een beetje te veel van het goede.
De kamers waren allemaal donkerblauw geschilderd, als de nachtelijke hemel. Ze heeft nooit echt uitgelegd waarom ze er zo door werd aangetrokken. „U houdt echt van al die hemelse dingen, hè...“ begon ik. Ze onderbrak me en stond op met een glinstering in haar ogen.
„Je zei het.“ Ze wees naar me en grijnsde.
Ik keek haar met halfgeknepen ogen aan. „Wat?“ vroeg ik verward.
„Hemels, je gebruikte het woord,“ legde ze uit.
„Ja, ik ken dat woord,“ antwoordde ik scherp. „Ik ben wel naar school geweest hoor. Ik ben niet dom,“ voegde ik eraan toe. Ik raakte geïrriteerd door haar kinderachtige gedrag.
„Ik heb je dat woord nog nooit horen gebruiken!“ Ze was veel te enthousiast over helemaal niets.
Ik rolde met mijn ogen en verliet de kamer. Ze was raar, op een goede manier. Maar soms was het me gewoon te veel.
„Welterusten, mevrouw Moore,“ riep ik over mijn schouder. Ik besloot haar vorige opmerking te negeren.
„Slaap lekker, Danica,“ antwoordde ze met een lachende stem. Ik wist dat ze de komende uren nog niet naar bed zou gaan. Soms ging ze 's nachts zelfs op pad. Ik had geen idee waar ze naartoe ging.
Zou ze stiekem een minnaar ontmoeten? Of was ze bezig met geheime zaken?
Ik stapte mijn slaapkamer binnen. De vier muren waren saai grijs. Om mevrouw Moore een plezier te doen, was één muur donkerblauw geschilderd. Deze was versierd met sterrenbeelden. Ik had er geen hekel aan. Ik dacht dat ik de sterren zat zou worden, maar dat gebeurde nooit.
Sterker nog, ik ging ze steeds meer waarderen. Maar dat zou ik haar nooit vertellen. Ze geloofde al dat ik net zo gefascineerd was door sterren als zij. Ik wilde haar geen reden geven om te denken dat ik deze plek als mijn thuis zag. Het was een huis, geen thuis. Bovendien was mevrouw Moore niet echt een vriendin.
Het was vreemd om te bedenken dat je je leven met iemand deelde en diegene toch als een vreemde kon zien.
Ze zorgde er niet voor dat deze plek als thuis voelde. Ze was vriendelijk, maar zelfs na al die jaren noemde ik haar nog steeds mevrouw Moore. Ik dacht dat ik haar met de tijd wel bij haar voornaam, Celeste, zou kunnen noemen.
Als ze het me zou vragen, zou ik dat wel doen. Ze heeft echter nooit laten merken dat ze het erg vond dat ik haar mevrouw Moore noemde. Ze heeft me zelfs nog nooit gefeliciteerd met mijn verjaardag.
Elke keer als ik naar haar verleden vroeg, veranderde ze handig van onderwerp. Ze was een mysterie. Een vreemde.
Ik trok eindelijk mijn kriebelende uniform uit. Ik liet mijn gitzwarte haar los uit de strakke knot. Ik vond het nooit leuk om mijn haar vast te dragen, maar dat moest voor mijn werk.
Het was griezelig stil in huis. Dat was meestal zo. Als ik het raam open liet staan, kon ik soms het gehuil van wolven in de verte horen.
Maar als de nacht viel, was de stilte bijna spookachtig. Mijn aandoening was door de jaren heen verslechterd. Nu kon ik zelfs het raam niet meer open laten.
Ik was bang voor de dag dat de pijn ondraaglijk zou worden. Ik had talloze middeltjes geprobeerd. Geen enkele hielp. Ik leed aan chronische hoofdpijn. Ik was er zeker van dat die me uiteindelijk fataal zou worden.
Op sommige nachten was de pijn zo hevig dat ik overwoog er een einde aan te maken. Die gedachte was niet zo gek, want ik had met niemand rekening te houden. Er was alleen mevrouw Moore. Zij was niet meer dan een kennis.
Er zou niet veel om me gerouwd worden als mijn hoofdpijn een einde aan mijn leven zou maken. Ik had niet één echte vriend. Misschien was het maar het beste dat ik geen vrienden had.
Hoe zou ik ooit de kettingen aan mijn bed moeten uitleggen?
