Gunner & Aria Boek 1: Gunner
Auteur
Jeni Rae D
Lezers
218K
Hoofdstukken
54
Gunner leeft maar voor één ding: de wraak die zijn hart hermetisch gesloten houdt. Maar de nacht dat zijn pad kruist met dat van Aria—een beeldschone vrouw gehuld in geheimen—verandert alles. Hun connectie is snel, vurig en diep, en trekt hen mee in een dans van discipline, verlangen en gevaar. Terwijl Gunner zich vastbijt in zijn missie, verzet Aria zich tegen de muren die hij heeft opgetrokken. Ze toont een kracht die hij niet had verwacht en een vuur dat hij niet kan weerstaan. Samen testen ze limieten en laten ze grenzen vervagen, waarbij ze ontdekken dat de vonk die geen van beiden wil, misschien wel precies is wat ze nodig hebben. En terwijl de hitte omslaat in iets wat steeds moeilijker te verbergen is, beginnen beiden zich af te vragen: wat als het gevaarlijkste gevecht... verliefd worden op elkaar is?
Hoofdstuk 1
ARIA
De lichten van de arena flitsten door de zaal, terwijl de stem van de omroeper luid uit de speakers klonk. Hij noemde Gunners statistieken op, alsof dat de gillende mensen ook maar iets kon schelen. Het gejuich zwol weer aan toen hij de arena in stapte.
Witte rook stroomde vanuit de tunnel om hem heen en bleef om zijn schouders hangen terwijl hij naar voren liep. Mijn borst trok samen toen hij in zicht kwam.
Zijn samengeknepen ogen, zijn strakke kaaklijn en zijn houding vielen direct op. Hij liep alsof hij al aan het vechten was, in plaats van ernaartoe te lopen. Het stuurde een schok door mijn buik. Mijn lichaam wist niet of dit opwinding of een waarschuwing was.
Mijn zenuwen fladderden in mijn borst en ik slikte ze weg. Elke keer dat ik slikte, voelde ik een stekende pijn in mijn keel. Keer op keer.
Don’t Tread on Me schalde door de arena. Het trilde in mijn borst en versterkte de spanning van het publiek. De vechter liep naar de kooi. Zijn trage, dodelijke passen sneden door de chaos. Elke stap was bedachtzaam en zeker, en liet mijn hart sneller kloppen.
Hij leek nog groter dan ik had gedacht. Groter, knapper en veel gevaarlijker dan op de foto's die ik van hem had gezien. Zweet glinsterde op zijn gespierde lichaam terwijl hij onder de lampen bewoog. Zijn brede schouders blokkeerden alles achter hem.
Zijn smalle taille en gespierde armen met dikke aderen zagen er sterk genoeg uit om iemand kapot te maken. Zijn gezicht was hard, scherp en onbeschaamd mannelijk. Het straalde een stille arrogantie uit die de aandacht opeiste. Ik was zo volledig door hem betoverd dat ik niet weg kon kijken.
En dan waren er nog zijn buikspieren. Verdomme. Er zou een wet moeten zijn tegen zulke buikspieren.
Maar het was vooral zijn zelfverzekerde loopje dat mijn aandacht vasthield. Zijn stappen waren rustig, beheerst en leken geen moeite te kosten. Zijn schouders bleven ontspannen, met zijn armen losjes langs zijn lichaam, alsof dit allemaal niets voorstelde.
Alsof het lawaai, het publiek en het aankomende gevecht hem niets deden… Alsof de uitslag van het gevecht van vanavond al vaststond. Alsof hij wist dat hij ging winnen.
Ik kneep mezelf om te zien of ik droomde. Dat was niet zo. Ik was klaarwakker, vooral toen Gunner vlak voor ons stopte en zijn ogen de mijne vonden.
Zijn blik gleed iets te intiem over mijn gezicht, en toen verscheen er een ondeugende grijns op zijn gezicht. Ik slikte, en er trok zo snel een warme rilling over mijn rug dat ik vergat te ademen. Lachte hij nou naar mij? Oh jee… Dat deed hij zeker.
Mijn knieën werden zwak en mijn hart bonsde in mijn borst toen ik zag dat er nog steeds een glimlach op zijn lippen speelde. Ik wilde Justin aanstoten om te vragen of hij het ook had gezien. Maar toen draaide Gunner zijn hoofd naar rechts. Zijn cornerman kwam naast hem staan en hield een flesje water bij zijn mond.
Gunner liet de man hem niet helpen. In plaats daarvan griste hij het flesje uit zijn hand en kneep een lange straal water in zijn mond. Het water spetterde toen het zijn tong raakte. Toen hij klaar was, duwde hij de fles hard terug tegen de borst van de man.
Ik leunde naar Justins oor en vroeg: „Heb je dat gezien?“
„Wat gezien?“
„Hij keek naar mij. En hij lachte naar me.“
Justin lachte en keek snel naar Gunner, die de achthoekige vechtkooi in stapte. „Dat leek vast alleen maar zo. Hij keek waarschijnlijk gewoon naar het publiek.“
Hij keek me weer aan. „De ogen van vechters schieten altijd alle kanten op. Ze willen altijd de hele omgeving in de gaten houden.“
Hij haalde zijn schouders op. „Misschien keek hij even naar je. Misschien ook niet. Maar naar jou lachen?“
Hij schudde zijn hoofd. „Dat betwijfel ik… Niet lullig bedoeld“, zei hij met een grijns.
Justin wuifde het misschien weg, maar ik wist wel beter. Ik had het me niet ingebeeld. Ik wist wat zijn donkere ogen met mijn lichaam deden toen ze op mij gericht waren.
Opeens werd het nog veel rumoeriger in de zaal. Gunners naam werd geschreeuwd als een gebed en een waarschuwing tegelijk.
Door het luide gebrul en gezang keek ik snel terug naar de kooi om te zien wat er gebeurde. Gunner liep rond in de kooi en gooide zijn armen in de lucht. Hij zweepte het publiek op en maakte iedereen klaar voor het gevecht.
Hij kwam terug naar onze kant van de kooi. Ik hoopte dat Justin meekeek. Ik wist namelijk zeker dat Gunners blik opnieuw op mij was blijven rusten.
Oh. Mijn. God.
Dat was echt zo. Er speelde een speelse, uitdagende lach op zijn lippen.
Ik slikte en twijfelde of ik moest teruglachen. Opeens leek het alsof mijn huid te strak om mijn lichaam zat. Hij rolde met zijn schouders, wees met zijn vuist naar mij en knipoogde. Daarna klopte hij op zijn borst en draaide hij zich naar zijn tegenstander.
Even dacht ik dat ik bij een monster truck-show was toen de naam van zijn tegenstander werd omgeroepen. The Crusher?
Ik keek aandachtig toe. Mijn zenuwen gierden door mijn lijf en de spanning steeg. De scheidsrechter controleerde hun handschoenen en sprak de vechters toe.
Justin leunde naar mijn oor en legde uit dat de scheidsrechter de regels vertelde. Toen de scheidsrechter naar achteren stapte en de bel klonk, schoot mijn hart direct in mijn keel.
Ik klemde mijn handen tegen mijn borst en hield mijn adem in. Ze liepen in rondjes over de mat. Hun vuisten waren geheven en hun lichamen zagen er gespannen uit. Ze keken elkaar strak aan, wachtend om te zien wie als eerste zou uithalen.
Luid gebrul weerklonk in mijn oren. Mijn ogen werden groot toen de vuist van The Crusher met een rechtse opstoot tegen Gunners kin sloeg. Het was een harde klap van vuist op vlees. De hele zaal ontplofte van het lawaai.
Maar ik hoorde het amper door het bloed dat in mijn oren suisde. Wauw… Gunner ving de klap op zijn kaak op alsof het een belediging was. Meteen daarna sloeg hij The Crusher twee keer razendsnel in het gezicht.
Mijn hart klopte van de spanning terwijl ze over de mat bleven dansen. Ze deelden klappen en trappen aan elkaar uit. The Crusher dook op Gunner af, maar Gunner leunde opzij en ontweek de vuist. Daarna draaide hij soepel om zijn as en schopte The Crusher vol in het gezicht.
Het publiek werd helemaal gek. Justin sloeg op de reling en schreeuwde Gunners naam mee met de rest. Ik zat letterlijk op het puntje van mijn stoel.
Ik had weg moeten kijken toen er bloed vloeide. Maar dat deed ik niet. Vreemd genoeg kon ik mijn ogen er niet van afhouden.
Het gebrul van het publiek werd nog harder toen Gunner The Crusher tegen de kooi drukte. Hij duwde zijn onderarm tegen de nek van The Crusher. Mijn maag draaide nog meer in de knoop toen The Crusher terugvocht.
Eindelijk wist The Crusher zich los te rukken. Ze bewogen heen en weer, stapten naar voren en naar achteren, en ruilden trappen en stoten uit. Toen viel Gunner aan. Hij raakte The Crusher met een harde linkse opstoot in zijn gehavende, opgezwollen gezicht en liet zijn lip bloeden.
„Maak hem af!“ schreeuwde mijn broer. „Kom op, Gunner! Maak die klootzak af!“
„Gunner! Gunner! Gunner!“ scandeerde het publiek telkens weer. Het geroep galmde nog harder door de zaal toen hij The Crusher tegen de mat werkte.
Er ging iets warms en opwindends door me heen. Gunners aangespannen spieren waren prachtig, maar de kleurrijke tatoeages op zijn huid maakten hem nog veel aantrekkelijker. Ik had nooit gedacht dat ik dat mooi zou vinden bij een man. En toch zat ik hier vol verlangen naar hem te kijken.
Ik dacht dat de wedstrijd voorbij was, maar plotseling stond The Crusher weer overeind. Hij was nog niet klaar om op te geven. Ik boog me naar Justins oor en schreeuwde: „Hoe lang duurt het gevecht nog?“
„Ze zijn bezig aan hun derde en laatste ronde. Maar zo te zien denk ik niet dat The Crusher het nog vijf minuten volhoudt.“
Justin had gelijk. Even later wankelde The Crusher eindelijk. Er stroomde bloed rond zijn ogen, waardoor hij niets meer leek te zien.
Mijn hand vloog naar mijn mond toen Gunner aanviel met een brute combinatie. Hij deelde de laatste klap uit en liet The Crusher hard op de mat vallen. De mat trilde onder hem door de enorme klap.
The Crusher worstelde nog even met zijn gezicht in de mat. Toen sloeg hij met zijn vuist op de grond als teken van overgave. Gunner had gewonnen.
De arena om ons heen ontplofte in een oorverdovend gejuich. Het geroep werd nog veel luider toen de scheidsrechter Gunners arm omhoog hield en hem tot winnaar uitriep. Ik voelde me opeens heel klein toen hij over de zee van mensen keek en zijn ogen weer de mijne vonden. Hij knipoogde, en mijn hart sloeg een tel over.
Justin pakte mijn schouders vast en riep enthousiast: „Dat was geweldig, of niet soms?!“
Ik was te gechoqueerd om antwoord te geven. Even later verliet Gunner de kooi. Hij liep langs de reling terwijl fans wanhopig hun armen uitstaken. Ze wilden hem aanraken en feliciteren. Hij gaf iedereen een boks terwijl hij voorbij liep.
Justin wilde dolgraag Gunners aandacht trekken. Hij hing over de reling, zwaaide met beide armen en riep: „Gunner! Gunner!“
Ik had een stap achteruit moeten doen. Ik had moeten gaan zitten. Maar in plaats daarvan bevroor ik toen hij onze kant op keek. Zijn ogen bleven op mij rusten en zijn mondhoek trok een beetje omhoog.
Ik wilde wegkijken, maar het lukte niet. Vooral niet toen hij alle andere mensen negeerde. Hij gaf geen boks meer aan de mannen en stopte niet voor de dronken meiden die zijn naam riepen. Hij bleef me aankijken terwijl hij recht op me af kwam.
Mijn hart bonsde in mijn borst toen hij dichterbij kwam. Ik voelde de hitte van zijn blik en mijn knieën werden zwak. Toen stopte hij precies voor ons. Hij leunde met één hand op de reling. Zweet glinsterde op zijn huid en zijn borstkast ging met elke ademhaling snel op en neer.
Van dichtbij was hij zo mogelijk nog knapper. Zelfs met zijn bloemkooloren, gespleten onderlip en rode jukbeenderen. Dat maakte hem eigenlijk alleen maar aantrekkelijker.
Justin, die voor ons stond, straalde. „Dat was een verdomd goed gevecht, man!“
Gunner wierp een korte blik op Justin en zei: „Bedankt.“ Toen viel alles even stil. Gunner keek me aan en vroeg: „Heb je ervan genoten?“
„Reken maar van wel!“ riep Justin, voordat ik kon antwoorden.
Zonder zijn ogen van mij af te halen, zei hij: „Ik vroeg of jouw meisje van het gevecht had genoten.“ Zijn stem klonk zwaar, laag en rauw na het gevecht. Dat geluid deed gevaarlijke dingen met mijn gevoel.
Mijn gezicht werd warm, en ik schraapte mijn keel. „Ik… het was intens“, stotterde ik.
Zijn mondhoek krulde omhoog, geamuseerd door mijn antwoord. „Intens“, herhaalde hij.
Lakesha, mijn vriendin aan de andere kant, stikte haast van het lachen om iets wat ik niet meekreeg, totdat Justin zei: „Ze is mijn zus.“
Gunners wenkbrauwen gingen omhoog. „Je zus.“ Een langzame, verleidelijke grijns verscheen op zijn gezicht. „Nog beter.“
Ik vergat hoe ik moest ademen. Helemaal. Totaal. Vergeten.
„Geloof het of niet, maar dit is de eerste keer dat mijn zus bij een gevecht is.“
Gunner snoof geamuseerd. Het geluid van zijn lach rolde als een warme deken over mijn huid. „Eerste gevecht?“ vroeg hij me.
Ik knikte.
„Dat dacht ik al“, zei hij, en hij keek net iets te tevreden.
„Hoezo?“
„Omdat ik tijdens het gevecht zag hoe je naar me keek. Je kon maar niet beslissen of je afgeschrikt of onder de indruk was van wat je zag.“
Ik sloeg mijn armen over elkaar voordat mijn lichaam me verraadde. „Misschien weet ik dat nog steeds niet.“
„Mooi.“ Hij ging iets rechter op staan… een heel klein beetje maar. „Dat betekent dat ik indruk heb gemaakt.“
Een man riep zijn naam van ergens achter hem. Gunner reageerde niet en draaide zich niet om.
Mijn hart klopte sneller. Hij keek me nog steeds aan. Hij koos nog steeds voor mij boven alles wat er om ons heen gebeurde.
De man riep zijn naam nog een keer. Dringender dit keer.
Eindelijk duwde Gunner zich van de reling af. Even dacht ik dat dit het was. Dat hij zou vertrekken met die zelfvoldane grijns en die onweerstaanbare ogen. Dan zou ik de rest van de avond moeten nadenken over wat er zojuist was gebeurd.
Maar toen leunde hij naar voren. Dichtbij genoeg zodat alleen ik hem kon horen. „Ga niet weg.“
Mijn hele lichaam verstijfde. Zijn blik gleed even naar mijn mond en ging toen weer terug naar mijn ogen.
„Ik wil straks nog een minuut met je zodra ik klaar ben.“
En toen was hij weg. Opgeslokt door het geluid en de lichten, de chaos en de joelende fans.
Ik stond daar en staarde hem na. Het voelde alsof mijn ziel keihard op de mat was gegooid. Naast me draaide Justin langzaam zijn hoofd om.
„Nou“, zei hij.
Ik kon niet praten. Ik kon niet eens bewegen. Het enige wat ik kon voelen was de schim van Gunners stem tegen mijn huid. En het wilde besef dat als ik bleef, er vanavond niets meer zou gaan zoals ik had verwacht.
