De verliefde rockster deel 3: Haar ondeugende prins
Auteur
Isabel S. Knight
Lezers
18.9K
Hoofdstukken
41
Op haar vijfenveertigste besloot mijn moeder dat ze haar eigen sprookje verdiende. Dus natuurlijk... is ze in het geheim getrouwd in Vegas, met haar baas. Die toevallig ook een CEO is. Dat maakt haar officieel zowel Mrs. Corporate Royalty als Directiesecretaresse van het Jaar.
En omdat het universum een bijzonder gevoel voor humor heeft, staat ze erop dat ik drie hele weken doorbreng met mijn gloednieuwe stiefgezin tijdens een vakantie.
Het zou geen probleem zijn als een van mijn stiefbroers niet Jaxon Prince was — wereldberoemde drummer van Lucid Mantra, professionele hartenbreker en een wandelende overtreding van alle fatsoensnormen.
Nu delen we een huis, badkamers en veel te veel oogcontact.
Drie weken. Eén heel slecht idee. En absoluut geen handleiding voor ouders in deze situatie.
Hoofdstuk 1: Het Huis aan het Meer
Jaxon
Er waren drie dingen in deze wereld waar ik gek op was: drums, zware motoren en tatoeages. Drums stonden natuurlijk op één. Ik leerde spelen toen ik elf was, puur uit wrok.
Mijn moeder had besloten dat het „tragisch“ zou zijn als haar zonen de enige niet-muzikale kinderen in haar vriendenkring waren. Dus gaf ze ons op voor lessen, alsof ze ons inschreef voor een wedstrijd waarvan we niet wisten dat we meededen.
Lee, altijd al het lievelingetje, koos voor de piano. Het was zacht, respectabel en applaus waardig. Ik koos voor geweld. De eerste keer dat ik die stokken neersloeg, kaatste de klap van de bekkens tegen de muren van ons huis als een oorlogsverklaring. Als mijn ouders me geen aandacht wilden geven, zou ik ze wel dwingen. Zelfs als dat betekende dat ik hun trommelvliezen moest laten scheuren.
Het werkte... heel even. Toen kwam de scheiding. Lee stopte met piano spelen in de week nadat de papieren waren getekend. Maar ik stopte niet met drummen. Ik ging alleen maar harder spelen, totdat het mijn beroep werd.
Ik nam mijn eerste tatoeage toen ik achttien was. Ik had Colin wekenlang lastiggevallen om als mijn voogd te tekenen, totdat hij eindelijk toegaf.
„Oké, maar als je vader me vermoordt, kom ik je achtervolgen.“
Mooie tijden. Ik hield mezelf voor dat ik er maar één zou nemen. Maar de trillende naald tegen mijn huid voelde als een belofte, en zo raakte ik verslaafd. Voor mij voelde het als pijn met een doel. Kunst die je voor altijd bij je droeg.
Daarna kocht ik mijn eerste motor nadat we beroemd waren geworden, en opeens had vrijheid een geluid. Het was het gebrul van een motorblok dat door je botten trilde.
Gaandeweg veranderde die obsessie in het openen van een paar garages voor op maat gemaakte motoren. Blijkbaar vond ik het leuk om mijn slechte keuzes financieel te ondersteunen. Maar eerlijk gezegd? Het opbouwen van die bedrijven met mijn eigen handen werd een van de weinige dingen die ooit helemaal van mij voelden, buiten de muziek om.
Het was al maanden geleden dat ik op een van mijn schatjes had gereden. Dat kwam door onze tournees, tijd in de studio en interviews. Met Lucid Mantra was het non-stop doorwerken geweest. Maar vandaag begon officieel anderhalve maand vrijheid.
Maverick en ik waren onze motoren aan het afstellen in mijn garage. De geur van benzine hing zwaar in de lucht. Het metaal glansde in de middagzon die door de open deur naar binnen scheen.
We waren op weg naar het strandhuis van Sky. Surfen, bier en geen verantwoordelijkheden. Maddox en Sky waren al onderweg. Ik kon het niet helpen om te denken dat het leven goed was. En precies daarom rolde de Bentley van mijn vader de oprit op.
In eerste instantie keek ik niet op. Ik mompelde alleen: „Natuurlijk. Waarom zou er ook geen luxe auto opduiken tijdens een heilig motormoment?“
De autodeur ging open met die zachte, dure klik die schreeuwde: „Ik kost meer dan je hele garage.“
„Hé, meneer P!“ riep Maverick vrolijk. Maverick was nu eenmaal niet in staat om oncharmant te zijn.
Het was misselijkmakend hoe hij niet eens zijn best deed, terwijl de rest van ons daar steeds weer in faalde.
Ik veegde mijn handen af aan een doek en keek op. Daar stond hij, Xavier Prince. Met zijn onberispelijke pak, zijn onberispelijke houding en zijn onberispelijke vermogen om me te stikken in verantwoordelijkheden.
En naast hem stond Elvie, zijn nieuwe vrouw.
Het was nog steeds raar om dat te zeggen, want het was vrij nieuw. Ze waren in Vegas getrouwd als twee impulsieve tieners. Er was geen waarschuwing of dramatische opbouw aan voorafgegaan. Het ene moment was ze zijn directieassistente, het volgende moment was ze mevrouw Prince.
Ik had er geen flauw idee van of ze aan het daten waren of aan het neuken waren of wat dan ook. Ik snapte er echt niets van. Bovendien wilde ik niet eens nadenken over het seksleven van mijn vader, want, bah.
Tot op de dag van vandaag verwachtte ik nog steeds half dat Ashton Kutcher tevoorschijn zou springen en zou roepen: „Je bent in de maling genomen!“
Wat mijn vader wilde, kreeg hij. Dat nam ik tenminste aan. Daar hoorde ook bij dat hij me klaarstoomde om zijn bedrijf over te nemen als hij met pensioen ging.
„Dus,“ zei ik, terwijl ik tegen mijn Harley leunde. „Aan wat heb ik het genoegen van dit bezoek te danken, pa? Als je op zoek bent naar een huwelijkscadeau, dan ben ik dat nog aan het inpakken. Het is heel zeldzaam en duur. Het heet emotionele verwerking.“
Maverick snoof van het lachen, maar mijn vader niet. In plaats daarvan liep hij langs me heen. Zijn ogen gleden over mijn Harley-Davidson Pan America 1250 Special alsof hij een vijandige bedrijfsovername aan het beoordelen was.
„Maverick, jongen,“ groette hij met die lage bestuursstem terwijl ze elkaar de hand schudden. „Heb je mijn vrouw, Elvie, al ontmoet?“
Dat woord liet mij en Maverick lichtjes ineenkrimpen. Hij deed dat omdat hij het niet wist. Ik deed het omdat ik nog niet aan het idee gewend was.
Maverick knipperde één keer met zijn ogen, maar herstelde zich snel. „Gefeliciteerd, mevrouw. Meneer P. Dat is... geweldig nieuws.“
Elvie glimlachte warm. Haar Filipijnse accent was zacht maar merkbaar. „Dank je, Maverick. Leuk je te zien.“
Ik hield mezelf bezig met het aandraaien van een bout en deed alsof ik niet afluisterde. Koetjes en kalfjes waren een marteling. Het was als een verbaal spelletje limbo. Hoe laag konden we gaan zonder iets zinvols te zeggen?
Maar toen schraapte mijn vader zijn keel. „Ik hoop dat je je agenda voor de komende drie weken hebt leeggemaakt, jongen. Beginnend vanaf morgen.“
Ik verstijfde.
„Eh. Wat zeg je?“
„Het huis aan het meer,“ zei hij langzaam. „Ik heb het je twee dagen geleden verteld.“
Ik staarde hem aan. „Pa. Ik zweer dat ik twee dagen geleden niet dronken was. Een beetje afgeleid? Ja. Dacht ik mogelijk aan taco's? Ook ja. Maar ik kan me niet herinneren dat ik heb ingestemd met drie weken... wat precies?“
„Tijd voor de familie.“
De manier waarop hij het zei, klonk als een zakelijke fusie. Ik moest daardoor bijna lachen. Mavericks ogen gleden naar de mijne. Zijn gezichtsuitdrukking vertelde me dat hij hiervan genoot.
„Ik, Elvie, Lee, jij,“ ging pa verder, „en Riley. We gaan allemaal.“
„Riley?“ herhaalde ik.
„Mijn dochter,“ antwoordde Elvie zacht.
Ik ging rechtop staan. „Heb jij een dochter?“
„Ja,“ antwoordde ze.
Ik knipperde met mijn ogen. „Als in... een kleine? Basisschool? Een beugel? Gelooft nog in de Kerstman?“
Elvie aarzelde. „Ze is vijfentwintig.“
De doek glipte uit mijn hand.
„Vijfen—“ Ik hoestte. „Vijfentwintig.“
„Dat klopt,“ zei mijn vader, terwijl hij me nauwlettend in de gaten hield.
„Wauw. Dat is... wauw. Goed voor haar. Een volledig volwassen persoon. Belastingen en alles,“ brabbelde ik, want de verrassingen bleven maar komen.
Maverick beet op zijn lip om niet te glimlachen.
Ik wreef over mijn nek. „Ik wist niet dat je een kind had.“
„Ze vond het niet belangrijk om te bespreken,“ antwoordde mijn vader.
„Niet belangrijk? Pa, dat is alsof je zegt: ‚Oh, trouwens, ik heb een jacht gekocht en ook een mens.‘“
Elvies schouders schokten lichtjes. Ze probeerde niet te lachen. Ter verdediging van mezelf: ik had oprecht geen idee dat ze überhaupt een dochter had. Elke keer als ik langs moest komen, woonde ik de vergadering bij waar ik in was meegesleurd. Ik wisselde het absolute minimum aan woorden uit met wie er ook was. Daarna verdween ik weer voordat iemand me in nog een zakelijk gesprek kon lokken.
„Dus,“ ging ik verder, terwijl ik dit probeerde te verwerken. „We gaan allemaal naar het huis aan het meer. Voor drie weken. Net als in een realityshow.“
„Overdrijf niet zo,“ zei mijn vader.
„Ik overdrijf niet. Keeping Up with the Princes. Ik hoor de dramatische muziek er al bij.“
Xavier Prince vond dat helemaal niet leuk. Hij gaf me De Blik.
Ik zuchtte. „Morgen?“
„Ja.“
„Ik had plannen.“
„Met je band?“ vroeg hij scherp.
„Met mijn geestelijke gezondheid.“
Zijn kaken spanden zich aan. „Dit is belangrijk.“
Iets in zijn toon zorgde ervoor dat ik stopte en nadacht. Het klonk niet alsof hij het over zaken had of me bevelen gaf. Het klonk zwaarder.
Ik keek even naar Elvie en merkte dat ze er tegelijkertijd hoopvol en zenuwachtig uitzag.
„Is Riley... enthousiast?“ vroeg ik terloops.
„Ze kijkt ernaar uit om je te ontmoeten,“ antwoordde Elvie.
Ik fronste een beetje, want ik wist dat het een leugen was. „Mij ontmoeten? Waarom klinkt dat zo onheilspellend?“
Mijn vader klopte stevig op mijn schouder. „Zorg dat je er morgen bent. Dat is alles wat ik vraag. Je bent welkom om met ons mee te gaan, Maverick.“
Vragen? Dat was nieuw.
„Ik zou heel graag komen, meneer P. Maar ik heb al wat verplichtingen staan.“ Maverick sprong er soepel in.
Leugenaar. De enige verplichting van die man was beslissen welke van zijn clubs hij zou zegenen met zijn aanwezigheid.
Mijn vader knikte en zei: „Een andere keer dan.“
„Zeker weten,“ antwoordde Maverick.
Mijn vader draaide zich toen weer naar mij toe. Hij keek me doordringend genoeg aan om me te laten weten dat hij serieus was. „Morgen, Jaxon.“
Ik slikte elk protest dat in me opborrelde in en zei: „Ja. Ik zal er zijn.“
Tevreden liep hij met Elvie terug naar de Bentley. Ze gaf me een klein zwaaitje voordat ze instapte. Terwijl de motor spinde, vulde de stilte de garage. Toen de auto aan het einde van de straat verdween, liet Maverick een lange fluittoon horen.
„Vijfentwintig.“
„Houd je mond,“ zei ik.
„Je krijgt een stiefzus.“
„Houd je mond,“ herhaalde ik.
„Drie weken. In hetzelfde huis.“
Ik pakte een doek en gooide die in zijn gezicht. „Als je ook maar iets zegt wat in de buurt komt van wat je nu denkt, overrijd ik je.“
Hij lachte en trok de doek van zijn gezicht af. „Ik heb helemaal niks gezegd!“
„Dat hoefde ook niet. Je wenkbrauwen deden dat wel.“
Ik blies hard uit en schrobde de olie van mijn handen. Mijn spiegelbeeld in het chroom zag er geamuseerd uit. Maar vanbinnen? Daar roerde zich iets onrustigs.
Mijn vader deed nooit iets zonder een strategie. Drie weken lang, en wij allemaal samen. Het huis aan het meer was niet zomaar een hutje. Het was afgelegen, stil en gecontroleerd.
„Waarom heb ik het gevoel dat dit een valstrik is?“ mompelde ik.
Maverick hield zijn hoofd schuin. „Waarvoor?“
„Geen idee. Een interventie? Zakelijke hersenspoeling? Verplichte teambuilding?“
„Vertrouwensoefeningen,“ stelde hij voor.
„Als die man me vraagt om zoiets met hem te doen, spring ik het meer in.“
Ik zwaaide mijn been over mijn Harley en pakte het stuur vast. Het vertrouwde gewicht kalmeerde me.
„Gaat het?“ vroeg Maverick, nu wat zachter.
Ik knikte. „Ja. Gewoon... raar.“
„Vanwege de vrouw?“
„Vanwege alles,“ gaf ik toe. „Hij komt niet persoonlijk langs, tenzij het belangrijk is.“
Maverick bestudeerde me. „Misschien is het dat ook.“
De garage voelde opeens kleiner aan. Ik zette mijn helm snel op, voordat ik er te veel over na kon denken.
„Laten we gaan, voordat ik gevoelens begin te krijgen.“
Hij grijnsde. „Dat moeten we niet hebben.“
Onze motoren brulden tot leven. De trillingen ratelden door mijn borst en overstemden het geluid in mijn hoofd. De wind sloeg in mijn gezicht toen we door de straat schoten. De wereld vervaagde in beweging en zonlicht.
In één klap voelde ik me vrij. In ieder geval voor nu. Maar terwijl we naar de kust scheurden, bleef er één gedachte koppig in mijn achterhoofd hangen.
Vijfentwintig. Wat voor vrouw was Riley? En waarom had ik opeens het gevoel dat deze „gezinsvakantie“ mijn hele wereld op zijn kop zou gaan zetten?
Want iets in mijn onderbuik vertelde me dat dit geen normale reis ging worden. En ik had geen flauw idee hoe ingewikkeld dit zou gaan worden.
