Het Universum van Discretie: Metaman
Auteur
Lezers
23,1K
Hoofdstukken
7
Hoofdstuk 1
Metaman
Karina Hagen was een wonderkind. Ze kwam uit een oude, rijke Noorse familie, gewapend met een diploma van het American Institute of Technology en een talent voor innovatie.
In een wereld vol tech-ondernemers die veel praatten maar weinig deden, was Karina het echte werk. Ze had haar familiegeld gebruikt om haar eerste app te financieren, die ze vervolgens voor maar liefst vijftig miljoen dollar verkocht, slechts twee jaar na de lancering.
Haar nieuwste bedrijf was een metaverse-startup waar heel Silicon Valley over sprak. De waarde van haar cryptotoken was de afgelopen zes maanden al verdubbeld, en dat terwijl het platform nog niet eens open was voor het publiek.
En ik? Ik was haar rechterhand, haar personal assistant. Het was dan misschien niet de meest glamoureuze baan, maar ik zat wel midden in de actie.
Ik was aanwezig bij de TechTalk, het interview met Modern Money Magazine en zelfs bij het exclusieve investeerdersevenement op het privé-eiland van Sir John Pasley.
Toen kreeg ik op een dag een taak die me ver weghaalde van de wervelstorm die Karina was, en van de glitter en glamour die bij haar hoorden.
Haar broer, Emil, was net afgestudeerd aan de Royal School of Art in Londen met een diploma in fotografie. Karina had aan wat touwtjes getrokken en een stage voor hem geregeld bij Todd Lowe, de wereldberoemde celebrityfotograaf.
Ik kreeg de taak om Emil te helpen wennen en zich te settelen in een appartement dat Karina in de stad aanhield. Oh, en had ik al gezegd dat ik ook nog steeds al Karina’s afspraken op afstand moest regelen?
***
Ik stond bij de internationale aankomsthal met een bordje met Emils naam erop, toen ik ineens besefte dat ik geen idee had hoe hij eruitzag. Gelukkig was ik een pro in het speuren op social media, en duurde het niet lang voordat ik Emils Instagram had gevonden.
Hij was een eenentwintigjarige aandachtszoeker... maar ik moest toegeven dat hij heel fotogeniek was! Het was een beetje ironisch, gezien hij een carrière achter de camera ambieerde, maar misschien was dat voor iemand als hij gewoon een hobby.
Emils gestylede, witblonde haar paste perfect bij zijn staalgrijze ogen. Zijn roze wangen vielen op tegen zijn vlekkeloze albasten huid, en zijn lippen waren zo rood dat het leek alsof hij een subtiele kleur lippenstift droeg.
Hij was jong, hij was knap en hij was rijk. De stad zou dol op hem zijn.
Maar de persoon die door de poort liep, leek helemaal niet op de Emil die ik op Instagram had gezien. Emil zag er uitgeput uit, met donkere kringen onder zijn ogen, terwijl hij onhandig een bagagekarretje vol met Vero Couture koffers duwde.
Ik stelde mezelf snel voor, maar nam zijn karretje niet over, in de veronderstelling dat dit het enige was dat hem nog op de been hield.
„Leuk je te f... ontmoeten,“ lalde Emil, wiens adem enorm naar gin stonk.
Geweldig, Emil was stomdronken!
***
Zodra we bij het prachtige appartement met uitzicht op het park aankwamen, strompelde Emil naar de grote slaapkamer en ging out. Gelukkig zorgde de portier voor de koffers.
Ik belde Karina om haar een update te geven, en tot mijn verbazing vroeg ze me om mijn hotelreservering te annuleren en voorlopig in de logeerkamer van het appartement te blijven.
„Verwacht je nu serieus dat ik voor hem ga babysitten?“ vroeg ik stomverbaasd.
„Als je er gewoon voor kunt zorgen dat hij zijn stage goed begint, zou ik dat enorm waarderen.“
Ik ging met tegenzin akkoord en ging aan de keukentafel zitten met mijn laptop. Ik nam de tijd om Karina’s schema bij te werken; omdat ik er niet fysiek bij was, kon ik me geen fouten veroorloven.
***
Uren later liep Emil de keuken in met handdoekdroog haar, terwijl hij een zwart shirt aantrok over een gescheurde spijkerbroek. Zijn strakke buikspieren vielen me onvermijdelijk op voordat ze onder de stof verdwenen, maar gelukkig zag hij niet dat ik staarde.
„Ik ben je een verontschuldiging schuldig,“ zei hij, terwijl hij een kopje onder de volautomatische espressomachine zette.
„Maak je geen zorgen,“ zei ik, terwijl ik mijn aandacht weer op mijn werk richtte.
„Ik kon niet slapen in het vliegtuig, dus heb ik iets te veel gedronken. Zo doe ik normaal niet,“ hield hij vol.
Waarom maakte het hem uit wat ik dacht?
„Het is oké,“ zei ik, mijn ogen op het scherm gericht, want ik wilde niet dat hij merkte hoe aantrekkelijk ik hem vond. Hij had alleen wat slaap en een douche nodig om weer op zijn Instagram-versie te lijken.
„Ik sta erop om je mee uit eten te nemen,“ zei hij, nadat hij zijn koffie in één teug had leeggedronken en op de knop drukte voor nog een kopje. „Ik heb gereserveerd bij Le Mirage voor acht uur.“
Een paar uur geleden kon hij nog niet eens een Uber bestellen, en nu nam hij de leiding? Wat in hemelsnaam?!
***
Emil was duidelijk gewend aan rijkdom, maar in tegenstelling tot Karina hield hij zich niet in. Ik wist hoeveel die fles Bordeaux kostte, omdat ik vorig jaar iets vergelijkbaars had uitgekozen voor de VIP-kerstpakketten.
„Wat doe je nou eigenlijk precies voor mijn zus?“ vroeg Emil, terwijl hij zijn wijn naar binnen klokte alsof het water was.
„Ik ben haar executive assistant,“ antwoordde ik een beetje verdedigend. „Ik regel alles om haar heen, zodat zij zich kan focussen op het zijn van een genie.“
Emil barstte in lachen uit. „Mijn zus is veel dingen, maar een genie is daar niet één van.“
Ik keek hem vol ongeloof aan. Daar zat hij dan, een twintiger met een drankprobleem en niets op zijn naam behalve familiegeld, terwijl Karina de mannenwereld van Silicon Valley wakker schudde.
„Hoe kun je dat zeggen?“ vroeg ik, na even de tijd te hebben genomen om mijn opkomende woede te kalmeren.
„Het idee voor haar app, HomeGrown, was helemaal van Jason Byrd, en Karina gebruikte het geld van Pappa voor de eerste versie,“ zei Emil rustig. „Ze kochten het alleen voor de patenten.“
Wat in hemelsnaam? Had hij gelijk? Maar wat betekende dat dan voor het nieuwe project? Jason Byrd was er deze keer niet eens bij betrokken.
Emil begon weer te lachen en zei: „Ik neem je maar in de maling. Natuurlijk is mijn zus een genie! En ik ben supertrots op haar.“
Jezus! Wat een bizar rake grap. Hij had bijna mijn hele wereld verwoest met één enkele uitspraak.
„Skål,“ zei hij, terwijl hij zijn glas iets te hard tegen het mijne tikte. „Nogmaals bedankt dat je me vanochtend hebt opgehaald.“
„Heeft je zus je verteld dat ik een paar dagen bij jou in het appartement verblijf?“ vroeg ik.
Zijn gezicht toonde even verbazing, maar hij herstelde zich snel.
„Ja,“ zei hij. „Zolang jij dat oké vindt natuurlijk.“
Toen de rekening kwam, keek hij niet eens naar het totaalbedrag voordat hij meteen zijn creditcard gaf. Zelfs na jarenlang voor rijke mensen te hebben gewerkt, verbaasde het me nog steeds hoe makkelijk ze duizenden dollars konden uitgeven aan één maaltijd.
„Dus, waar gaan we nu heen?“ vroeg Emil toen we de koude nacht in stapten.
„Naar huis!“ zei ik resoluut.
„Maar de nacht is nog jong, en we moeten dansen! Ken jij nog goede clubs?“ hield hij aan.
„Sorry, daar kan ik je niet bij helpen,“ antwoordde ik. „In deze stad ken ik alleen de gayclubs.“
„Oh, ik ben gek op gayclubs,“ zei hij zonder te aarzelen.
Hij knipperde niet eens met zijn ogen en flapte er ook niet het typische „Ben jij gay?!“ uit.
Wat had zijn zus hem in hemelsnaam allemaal verteld?
Emil pakte mijn arm stevig vast en verklaarde: „Gayclubs zijn de enige plekken waar ik NOOIT voor mijn drankjes hoef te betalen!“
Ik probeerde nog te bepalen hoe beledigd ik precies was, toen hij plotseling in een taxi sprong.
Wat in hemelsnaam?! Was dit zijn eerste taxirit?
Hoe dan ook, ik had Karina mijn woord gegeven dat ik hem in de gaten zou houden.
Terwijl ik naast hem in de auto gleed, wikkelde hij zijn CuffPhone om zijn pols en gaf hij de taxichauffeur de opdracht om naar de Arsenal te rijden.
Had hij dat net gegoogeld of...?
„Waarom doe je altijd zo gespannen?“ vroeg hij, terwijl hij in mijn been kneep. „Laat Karina je zo hard werken?“
Waarom was hij zo handtastelijk? Was het een cultureel ding?
Ik kon me niet herinneren dat zijn zus ooit zo in mijn persoonlijke ruimte was gekomen.
„We gaan één drankje doen en dan gaan we naar huis!“ zei ik stellig, met een opgestoken vinger om mijn punt duidelijk te maken.
„Ja, Pappa,“ antwoordde hij met een ondeugende grijns op zijn lippen.
Waarom had ik het gevoel dat dit compleet uit de hand ging lopen?
