Heilige draken boek 2: Een bruid voor de berggod
Auteur
Lezers
376K
Hoofdstukken
15
Hoofdstuk 1
Boek 2: Een bruid voor de Berggod
Koning Nelus, een man met een onverzadigbare hebzucht, zeven vrouwen, negen zonen en meer dochters dan hij zich kon herinneren, stond aan de rand van het verboden bos. Hij hield een toespraak over hoe belangrijk het was om de bosgeesten, die voor chaos in ons koninkrijk zorgden, tevreden te stellen, maar ik luisterde niet naar zijn schijnheilige woorden.
Honderd jaar geleden bouwden mijn voorouders een tempel in de schaduw van het torenhoge gebergte achter me. Deze tempel was een symbool van de macht van de Berggod, die die ruige, dichtbeboste toppen als de zijne opeiste. Na verloop van tijd veranderde de tempel in een paleis, en er groeide een koninkrijk omheen.
Door de geschiedenis heen hebben koningen de grenzen opgezocht; ze drongen het verboden bos binnen, namen meer hout dan nodig was, stalen van het bos, bedierven de geesten en daagden de Berggod uit. Maar koning Nelus was de ergste van allemaal.
Zijn hebzucht, zijn lust, zijn vraatzucht, en zijn zondige gedrag als koning brachten ongeluk over ons land. De bosgeesten voelden de onrust die door zijn roekeloze bewind werd veroorzaakt. Ze voedden zich met zijn wreedheid en slechtheid, en veranderden in monsterlijke wezens die rondslopen en jaagden in de straten van onze stad.
Hij legde zijn volk zware belastingen op, ontvoerde jonge adellijke vrouwen en executeerde iedereen die hem durfde tegen te spreken.
Wat maakte één extra vrouw, één extra zoon of één extra afgehakt hoofd voor hem uit?
En hij bleef het gebied van de Berggod binnendringen. De bergen, de bossen, en de weelderige ondergroei die achter me ritselde, waren niet voor niets verboden. Geesten hielden niet van stervelingen, en ze stonden te popelen om hun god te wreken.
Koning Nelus was zich bewust van de groeiende onrust onder zijn onderdanen. Zijn ijzeren greep op hun loyaliteit glipte hem met elk jaar verder uit handen, wat zijn imago schaadde. De toenemende onenigheid dwong hem om te handelen.
Hij moest de Berggod tevreden stellen om te boeten voor zijn hebzucht, anders riskeerde hij alles te verliezen wat hem lief was.
„Prinses Nia biedt zichzelf aan als een teken van goede wil aan onze goddelijke heer,“ loog hij. Dat had ik niet gedaan.
„We moeten allemaal bidden voor de genade van de Berggod.“ Zijn stem galmde over de menigte en luidde het einde in van de groteske vertoning.
„Vaarwel, mijn geliefde dochter.“
Wat stelde een waardeloze dochter voor, voor een koning die alles wilde hebben?
„Vader, doe dit niet,“ fluisterde ik, vechtend tegen de boeien die mijn polsen achter mijn rug vastbonden. „Laat me hier alsjeblieft niet achter.“
Hij keek me niet eens aan terwijl hij het haastig gebouwde podium verliet.
Koning Nelus, zijn vrouwen, zijn zonen en zijn andere dochters keerden me allemaal de rug toe. Mijn vader, mijn moeder, mijn broers, mijn zussen en duizend dwazen lieten me geboeid en hulpeloos achter in de schaduw van het verboden bos.
Vol afgrijzen keek ik toe hoe de gouden zon naar de horizon zakte achter het verre koninkrijk, terwijl iedereen op weg naar huis ging.
Alleen achtergelaten bij de geesten van de berg en hun monsterlijke god — een offerprinses om te boeten voor de zonden van de vader.
Slechts één gestalte bleef hangen. Een soldaat in volledige wapenuitrusting, die aarzelde aan de rand van de menigte alsof hij nog terug zou keren. Alsof hij naar me toe zou rennen, mijn boeien door zou snijden en me mee zou nemen.
Alsjeblieft. Alsjeblieft. Alsjeblieft. smeekte ik in stilte, terwijl ik de eerste tranen voelde ontsnappen en warme paden over mijn wangen trokken. Kom alsjeblieft voor me terug. Laat me hier niet achter met dit lot.
„Neven, kom voor me terug. Alsjeblieft.“ De aanwakkerende wind stal de woorden van mijn lippen.
Zijn kapitein blafte een bevel. Hij draaide zich om, en het vervagende oranje licht glinsterde op zijn zilveren harnas. De ridder marcheerde door, terugkerend naar het koninkrijk dat hij had gezworen te beschermen.
Misschien zou hij een andere prinses vinden om zijn bed mee te delen. Of misschien een vrouw van wie hij in vrijheid zou kunnen houden.
Mij niet. Te uitgesproken, te luid, te verboden. Een scharrel, en nu niets meer dan een stuk vlees voor de wezens van de berg.
Strepen van botergeel, gebrand oranje en roestrood klauwden aan de hemel. Donkere tinten violet en blauw daalden neer over de wereld toen de zon eindelijk verdween.
Twinkelende zilveren sterren knipoogden naar me, totdat zware wolken, zwanger van een naderende storm, overtrokken en dichterbij rolden. Een deken van mist kroop door de torenhoge bomen van de berg en kwam als een lijkwade dichterbij, over de weelderig groene toppen heen golvend.
Vogels stopten met zingen. Kleine dieren stopten met kletsen. Tjirpende insecten vielen stil.
Niets anders dan de naderende donder en de huilende wind in de nabijgelegen takken doorbrak de stilte. Zonder de natuurlijke symfonie van het bos kromp mijn maag ineen van opwellende angst.
Een rilling liep over mijn ruggengraat en koud zweet prikte bij mijn slapen. Mijn laatste maaltijd keerde zich om in mijn maag en klauwde achter in mijn keel.
Ik registreerde vaag het gesmoorde gejammer dat gepaard ging met mijn eindeloze tranen.
Een brandende pijn trok door mijn polsen door de leren boeien die mijn handen achter mijn rug vastbonden. Vastgebonden aan een houten paal op het podium zonder enige verlichting van de pijn, wist ik dat mijn polsen zouden kneuzen en schuren.
Al zou het misschien niets meer uitmaken nadat de geesten me zouden opeisen.
Of misschien zou de Berggod zelf komen en... nee. Onwaarschijnlijk.
Geen levend wezen had hem ooit gezien. De Berggod bleef verborgen in de massieve, brede bergketen die aan ons continent grensde. Zijn bos op de top van die onbewogen bergen reikte bijna tot aan de sterren en de lucht.
Geen sterveling zou hem ooit vinden als hij niet gevonden wilde worden. Ze zouden niet eens overleven om voorbij de kabouters, duiveltjes of dryaden te komen.
Mijn offer zou tevergeefs zijn. De Berggod zou me niet willen — een magere troostprijs van een hebzuchtige koning.
Zodra de bosgeesten me vonden, zouden ze me waarschijnlijk aan flarden scheuren voordat ze hun weg naar het koninkrijk zouden banen om daar nog meer chaos te veroorzaken.
Goed zo. Hun verdiende loon voor wat ze hadden gedaan. Ik zou in onwetendheid sterven en niemand zou me missen.
Geen greintje medeleven van mijn familie of mijn zogenaamde minnaar. Voedsel voor het bos.
Is dat waarom koningen zoveel kinderen kregen? Ze hadden vast reserve-erfgenamen nodig, neem ik aan.
Al kon ik me niet voorstellen dat mijn vader een van mijn broers zou opgeven. Hij zou elk van zijn dochters opofferen totdat de geesten hen met rust lieten.
„Ja, nou, fuck you! Oude klootzak!“ schreeuwde ik in de leegte. Terwijl de nacht viel, zag ik de glanzende torens van het koninkrijk niet meer.
Ik wist dat ze me niet konden horen, maar verdomme, wat voelde het goed om te schreeuwen. „Fuck jullie allemaal! Ik hoop dat de geesten alles van je afpakken! Al je goud, al je zonen — alles wat je lief is, vuile klootzak!“
Ik slaakte een kreet die pas stopte toen de eerste regendruppels begonnen te vallen. Mijn keel was rauw en mijn spieren trilden van de inspanning om tegen mijn boeien te vechten.
De koude motregen beet in mijn huid, waardoor het voelde alsof mijn bloed in ijs veranderde. Mijn tranen waren opgedroogd en vervangen door een rivier van woede en pijn die dieper zat dan alles wat ik ooit had ervaren.
Toen streek er iets koels en stevigs tegen de rauwe huid van mijn pols. Een verraste kreet ontsnapte aan mijn lippen. Ik trok me instinctief terug van de sensatie van iets dat zich een weg door mijn boeien kronkelde.
Mijn hart bonkte tegen mijn ribbenkast, het ritme veel te snel om gezond te zijn. Ik draaide mijn hoofd tegen de paal en probeerde te zien welk wezen of insect de weg naar mijn vastgebonden handen had gevonden. De kleur trok weg uit mijn gezicht en mijn maag kromp ineen.
Een kluwen van verstrengelde lianen was als een nest slangen uit het struikgewas gegleden. Een kreet van pure terreur werd uit mijn keel gerukt en meegenomen door de stormwind als een vogel die vluchtte voor gevaar. Ik had nog nooit planten met zo'n vastberadenheid zien bewegen.
Mijn eerste gedachte was dat de bosgeesten me hadden gevonden en me kwamen opeisen. Maar toen werden de boeien die me vasthielden uit elkaar getrokken en vielen ze met een bevredigende doffe klap op het podium. Ik wreef over mijn rauwe, rode polsen, maar mijn ogen verlieten geen moment de massa kronkelende lianen en takken terwijl ze zich terugtrokken in het bos.
Flarden mist wervelden door de lucht en weken uiteen om iets te onthullen dat op een pad leek. Een gefluister dat uit de aarde zelf leek te komen, sloeg zich om me heen. Het geluid drong door in mijn geest en hechtte zich vast aan iets diep vanbinnen.
De vreemde muziek van het bos pulseerde door mijn aderen en kalmeerde mijn racende hart. Een gevoel van vrede daalde over me neer, als een zachte, zware deken die me beschermde tegen de strenge winterkou. Mijn jurk, gemaakt van gouden paillettenstof, ritselde om mijn benen terwijl ik begon te bewegen zonder er bewust bij na te denken.
Het was alsof een externe kracht de controle over mijn zintuigen had overgenomen. Mijn voeten, gehuld in zijde, daalden de krakende trap van het podium af. Ik drukte mijn zere polsen tegen mijn borst en volgde gedachteloos het pad dat de lianen hadden uitgesneden.
Ik slikte zwaar, mijn keel droog, haast stikkend in mijn eigen tong. Maar ik stopte niet — ik kon niet stoppen — toen ik door het gordijn van bomen passeerde en het verboden bos betrad. Mijn adem stokte terwijl het lied van de berg me dieper aantrok, me riep, en me de schaduwrijke, groene diepten in trok.
Waar waren de dieren? Waarom hadden de bosgeesten me niet aangevallen? Rillend, met mijn koude, natte jurk vastgeplakt aan mijn rondingen, bewoog ik me op wankele benen door het dichte bos.
Bij elke stap week de mist voor me, en verwelkomde me in het hart van een plek die ik niet mocht betreden. Toen mijn angst plaatsmaakte voor een vreemd gevoel van nieuwsgierigheid, in slaap gesust door het betoverende lied van de berg, doemde er in de verte een enorm rotsblok op.
Ik kwam plotseling tot stilstand, terwijl een schreeuw in mijn keel opwelde. Meer met korstmos bedekte rotsblokken kwamen in beweging. Zelfs de bomen leken te zwaaien en te verschuiven, alsof ze leefden.
Het maanlicht brak door de stormwolken heen en verlichtte de beweging op mijn pad. De berg voor me rees omhoog, werd groter, een lange nek strekte zich uit — een windvlaag blies de mist weg.
Het maanlicht onthulde schubben in tinten van groen, grijs en bruin, een levend portret van het bos. Smaragdgroene vleugels met klauwen aan de uiteinden spreidden zich wijd uit. De lange nek rees hoger op, en gloeiende groene ogen, als mos, richtten zich op mij.
Gewei-achtige hoorns, met een textuur als boomschors, bekroonden zijn majestueuze kop. Een zacht gegrom galmde door het verboden bos. Het was geen rotsblok, geen heuvel, en ook niet de bomen.
De Berggod was ontwaakt, en hij keek recht naar mij.
