De erfgenaam van de alfa Boek 2
Auteur
B. E. Harmel
Lezers
144K
Hoofdstukken
22
Scarlett en Christopher proberen twee weerwolfroedels samen te voegen terwijl ze hun eerste kind verwachten. Terwijl ze te maken krijgen met interne conflicten, gezondheidsproblemen en de ontdekking van Christophers lang verloren dochter, wordt hun band op de proef gesteld. Te midden van de chaos moeten ze hun verantwoordelijkheden als leiders en ouders in evenwicht houden, terwijl ze verborgen geheimen blootleggen die hun pas gevonden eenheid bedreigen. Zullen hun liefde en vastberadenheid genoeg zijn om de uitdagingen te overwinnen?
Hoofdstuk 1.
Boek 2:Een Nieuwe Erfgenaam voor de Alpha
SCARLETT
Er waren drie maanden voorbij sinds Joshua ons had aangevallen en uitgedaagd. Drie maanden waarin Christopher het druk had met vergaderingen, bezoeken aan de raad en reizen naar het zuidelijke gebied dat nu van ons was. Ondanks zijn volle agenda maakte Christopher altijd tijd voor mij en ons.
Ik was nu 15 weken zwanger en onze baby, Anthony, groeide goed. Ik had het sterke gevoel dat het een jongen was, ook al had mijn moeder dat nog niet bevestigd. We hadden deze week nog een echo gepland.
Ik begon luna-taken op me te nemen, maar het was een hectische tijd omdat twee roedels samengingen. Ik werkte nog steeds als arts in het ziekenhuis. Met alle nieuwe veranderingen in mijn leven was mijn werk het enige stukje van de oude Scarlett dat ik vasthield.
Nu zou ik moeder worden, de vrouw van de alfa, en de luna-baan was mijn echte werk geworden.
Christopher en ik waren overeengekomen dat ik nog steeds patiënten zou zien in het ziekenhuis, maar geen diensten meer zou draaien. Vandaag liepen de afspraken uit en kwam ik laat thuis. Ik ging naar binnen via de deur die rechtstreeks naar onze kamer leidde.
Het voelde nog steeds vreemd om te bedenken dat ik in het roedelhuis woonde. De benamingen maakten me nog steeds een beetje onrustig. Toen ik onze kamer binnenkwam, was Christopher er niet. Ik keek op de klok; het was al 9 uur 's avonds en hij was meestal rond deze tijd thuis.
Ik liep de andere trap af naar de keuken, die naast de woonkamer en vergaderruimte lag. Ik gluurde door de houten spijlen, maar zag hem niet. Ik liep naar de keuken en ging rechtstreeks naar de koelkast om wat sap te pakken.
Toen hoorde ik de deur van de woonkamer opengaan.
Ik draaide me om en ik rook Christopher net toen ik zag hoe hij zijn jas over een van de stoelen hing.
„Hé,“ zei ik, leunend tegen het aanrecht terwijl ik mijn sap dronk en naar hem keek. Ik genoot ervan om dit te zien en raakte nooit uitgekeken op hem als hij thuiskwam van zijn werk, zijn gezicht dat opfleurde als hij mij zag.
„Hé,“ zei hij, terwijl hij naar me toe liep. „Ben je net terug van het ziekenhuis?“ vroeg Christopher, terwijl hij het glas van me overnam en er wat van dronk.
Hij leunde toen tegen het aanrecht achter me, trok me dichterbij tot we kusten. Ik had hier de hele dag naar uitgekeken - zijn huid tegen de mijne voelen, de warmte van zijn lichaam om me heen, zijn lippen op de mijne. Het was mijn favoriete plek.
Hij was mijn favoriete plek, mijn thuis.
„Ja. Heb je mijn bericht gekregen dat ik laat zou zijn?“ vroeg ik, terwijl ik mijn gezicht een beetje terugtrok maar onze lichamen dicht bij elkaar hield. „Hoe wist je dat ik net thuis was gekomen?“
„Ik kreeg je bericht, maar je hebt nog steeds je werkkleren aan,“ zei hij, terwijl hij naar beneden keek.
Mijn ogen volgden de zijne. „Ja, dat klopt,“ zei ik lachend.
„Je raakt toch niet te vermoeid?“ vroeg hij, terwijl hij me aandachtig aankeek, zijn grote blauwe ogen maakten het onmogelijk voor mij om te liegen of iets te verbergen.
Ik wilde nee zeggen, dat ik in orde was, maar de waarheid was dat ik wist dat ik zou moeten stoppen met dokter zijn om volledig luna te kunnen zijn. Dit idee maakte me zowel opgewonden als bang. Ik keek weg, maar hij tilde zachtjes mijn kin op, waardoor ik hem moest aankijken.
Hij las me als een open boek, alsof hij in me kon kijken. „Scarlett,“ zei hij langzaam, bijna de lett uitrekkend. Ik moest de waarheid vertellen, maar ik wist niet wat ik moest zeggen.
„Het gaat prima, Christopher. Ik heb alleen... nu even rust nodig en...“
„Je hebt het me beloofd,“ zei hij, terwijl hij me nog steeds aankeek. „Je beloofde me dat als het je gezondheid, jou of de zwangerschap zou beïnvloeden, je zou stoppen.“
„Ik ben er gewoon nog niet klaar voor,“ zei ik snel, terwijl ik bij hem vandaan bewoog en me omdraaide.
„Scarlett,“ zei hij opnieuw, zijn handen op mijn schouders. Ik stond nog steeds met mijn rug naar hem toe en hij slaakte een diepe zucht. Ik voelde zijn warme adem in mijn nek.
„Ik wil alleen dat jullie beiden in orde zijn,“ zei hij, zijn handen gleden van mijn taille naar mijn buik. Ik voelde zijn lichaam tegen het mijne drukken van achteren en ik ontspande in zijn armen. Mijn hoofd rustte tegen zijn borst, wat me genoeg ruimte gaf om naar hem op te kijken.
„Ik ben gewoon moe, maar ik beloof dat het me geen kwaad doet,“ zei ik, en hij keek me aan, me niet gelovend.
„Oké, laten we naar boven gaan. Ik ben ook moe,“ zei Christopher, terwijl hij mijn wang kuste en me langzaam losliet.
Toen tilde hij me op en gooide me over zijn schouder.
„Christopher,“ zei ik, maar hij lachte alleen en droeg me de trap op.
Hij opende de deur en zette me neer, waardoor ik moest lachen. Ik was moe en wilde mijn pyjama aantrekken en gaan liggen. Ik trok mijn werkkleren uit, maar toen ik mijn beha uitdeed, slaakte ik een zucht van verlichting.
Mijn borsten waren de afgelopen weken flink gegroeid. Het was normaal, dat wist ik, maar mijn beha's zaten strak en het voelde zo goed om ze uit te doen. Ik streek met mijn handen over de zachte huid van mijn borsten, blij om verlost te zijn van het ongemak.
Ik merkte nauwelijks dat hij achter me kwam staan en ze ook vasthield, zijn handen over de mijne.
Mijn lichaam huiverde bij zijn aanraking en ik glimlachte terwijl ik mijn ogen sloot om van het gevoel te genieten. Zijn lichaam omhulde het mijne en zijn warmte deed me goed.
„Zei je niet dat je moe was?“ grapte ik.
„Ik ben nooit te moe voor jou,“ zei hij, terwijl hij zijn heupen tegen de mijne drukte.
Ik kon voelen dat hij hard was in zijn broek en ik slaakte een zucht. Mijn lichaam reageerde meteen op zijn aanraking. Het was natuurlijk, bijna magisch, alsof we zo voor elkaar gemaakt waren dat het bijna obsessief was.
Dat was het. We waren geobsedeerd door elkaar. Ik draaide me snel om, mijn handen gingen naar zijn nek en trokken hem dichterbij. Onze lippen ontmoetten elkaar en hij kuste me meteen hard.
Zijn tong gleed mijn mond in, waardoor ik alles om me heen vergat. Christopher's handen gleden over mijn hele lichaam, raakten elke curve aan alsof hij probeerde me te herinneren. Zijn vingers vonden de plek tussen mijn been en mijn billen, trokken me omhoog en maakten dat mijn benen zich om zijn middel wikkelden terwijl hij me naar het bed droeg, mijn nek kussend.
Ik wist niet zeker of het de zwangerschapshormonen waren, het wachten om hem de hele dag te zien, of gewoon hoeveel we elkaar wilden, maar elke aanraking liet me vonken voelen, waardoor ik meer wilde. Toen zijn mond lager ging en aan mijn borst zoog, voelde het zo goed dat ik nauwelijks kon stoppen met schreeuwen.
Hij nam zijn tijd, gaf me veel aandacht, zoog, kuste, beet, voordat hij naar mijn andere borst ging en hetzelfde deed. Zijn kussen gingen verder naar beneden, lieten een spoor van verlangen achter tot hij tussen mijn benen kwam. Toen zijn tong me aanraakte, kreunde ik, de geluiden moedigden hem aan terwijl hij bleef kussen, plagen en zuigen.
Het voelde zo goed, bouwde op in golven, creëerde een vuur in me dat op het punt stond de overhand te nemen. Ik kon het niet meer aan. Ik had hem in me nodig.
Nu.
Ik trok aan zijn kraag, waardoor Christopher verward naar me keek.
„Ik heb je nodig... in me,“ wist ik uit te brengen, mijn stem ruw van genot en zware ademhaling.
Mijn woorden leken iets in hem aan te wakkeren, een vonk flitste in zijn ogen.
Hij was snel, trok zijn kleren uit in twee snelle bewegingen. Ik kreunde toen ik hem bij mijn ingang voelde, zijn lengte vulde me volledig. Hij kreunde ook.
Verdomme.
De wereld draaide, ik kon niet ademen, en ik wist dat dit precies was wat ik nodig had. Christopher begon langzaam, elke stoot voorzichtig en gepland. Maar langzaam ging hij sneller, de hitte in mijn buik groeide tot ik wist dat ik dichtbij was.
Ik ademde zwaar, maar hij stopte niet. Ik kon zien dat hij ook dichtbij was, zijn hand ging naar beneden om me aan te raken, duwde me over de rand. Mijn orgasme trof me hard, mijn lichaam schokte hevig, en toen kwam hij ook klaar, zijn gekreun vulde de kamer.
We douchten samen, wat leidde tot meer seks, en daarna nog eens in bed voordat we in slaap vielen. Het leek alsof we niet genoeg van elkaar konden krijgen. Ik weet niet meer hoe laat het was toen ik eindelijk in slaap viel, maar ik herinner me dat ik in zijn armen in slaap viel.
***
Het voelde alsof ik net mijn ogen had gesloten toen ik hem naast me voelde bewegen, mijn wang kussend.
„Goedemorgen.“ Christopher's stem klonk slaperig. „We hebben over veertig minuten een vergadering. Kom, laten we opstaan en wat koffie drinken voor we beginnen.“
Ik kreunde, trok de lakens over mijn hoofd. Ik wilde in bed blijven, maar ik wist dat ik moest opstaan. We dronken snel een kop koffie voor de vergadering, maar ik was nog steeds erg moe. Ik voelde me slechter dan wanneer ik dubbele diensten in het ziekenhuis draaide, en ik moest na de lunch nog naar binnen.
De vergadering was met twee mensen van de raad. Ze rondden hun eigen onderzoeken af, maar met Rufus dood was het makkelijker om de zaken op te schonen. Al onze leiders waren er en we bespraken de aankomende ceremonie voor het samengaan van de roedels en hoe we ervoor konden zorgen dat het zo vreedzaam mogelijk zou verlopen.
In het begin kon ik het nog bijhouden, maar naarmate de vergadering vorderde, begon ik mijn focus te verliezen.
Mijn zicht werd wazig. Hun lippen bewogen, maar ik kon niet begrijpen wat ze zeiden. Ik leunde achterover in mijn stoel, sloot mijn ogen voor even.
„Scarlett.“ De stem was bekend, heel zacht.
„Scarlett, slaap je?“
Ik opende langzaam mijn ogen en zag iedereen in de vergadering naar me kijken. Ik knipperde twee keer, keek naar Christopher aan het einde van de tafel. Zijn tanden waren op elkaar geklemd en hij schudde zijn hoofd, zuchtend.
Verdorie, ik was in slaap gevallen tijdens de vergadering.
