Het geliefde kleintje Book 2
Auteur
M. J. Watts
Lezers
417K
Hoofdstukken
27
In een koninkrijk waar weerwolven heersen, wordt de jonge Artemis meegesleurd in een wereld van koninklijke intriges en eeuwenoude profetieën. Terwijl ze haar dubbelleven als dienstmeisje en krijger leidt, ontdekt ze haar lotsbestemming als de uitverkoren Luna Koningin. Met de dreiging van losgeslagen wolven en verraderlijke raadsleden op de achtergrond, moet Artemis haar nieuwe krachten beheersen en bondgenootschappen sluiten om haar roedel te beschermen en haar rechtmatige plaats naast Koning Oberon op te eisen. Zal ze de uitdaging aangaan, of zullen de schaduwen van haar verleden haar verzwelgen?
Hoofdstuk 1.
Boek 2:Begeerde Dame
ARTEMIS
"Nog een keer!" bulderde Lord Edmon.
Ik hief mijn vuisten, klaar voor de volgende ronde. Mijn armen en benen deden pijn van het oefenen en ik was doorweekt van het zweet, maar ik zette door.
Dalton keek me aarzelend aan, niet zeker of hij het bevel moest opvolgen. We waren al meer dan drie uur bezig, maar de hoge heer wilde dat we doorgingen.
Ik begreep waarom Lord Edmon me zo op de proef stelde. We werkten al meer dan een week aan deze vechtbeweging, en hoewel Dalton me niet hard raakte, had ik het nog steeds niet onder de knie. Ik wierp een blik naar de overkant van de binnenplaats waar Lord Edmon ons vanuit een kleine stoel gadesloeg. Zijn gezicht stond strak terwijl hij mijn bewegingen volgde.
Toen Dalton en ik niet meteen begonnen, blafte hij opnieuw naar ons.
"In een echt gevecht is er geen tijd om te treuzelen. Vooruit, nog een keer!"
Dalton trok een zuur gezicht naar de man. Hij mocht de heer nooit, en deze keer was ik het roerend met hem eens. Hij keek terug naar mij en ving mijn blik voordat hij sprak.
"Maak je geen zorgen, Artie. Ik weet dat je dit kunt. Denk niet te veel na over de bewegingen. Je lichaam zou ze inmiddels moeten kennen. Vertrouw gewoon op jezelf."
Ik knikte naar Dalton om te laten zien dat ik hem had gehoord. Hij gaf me even de tijd om me klaar te maken, en toen hief hij zijn handen, klaar om aan te vallen.
Plotseling stormde hij op me af en haalde uit. Ik zag het aankomen en blokkeerde zijn pols door hem opzij te duwen. Meteen zette ik mijn voet op de zijne om hem terug te duwen en schopte met mijn andere been. Ik ging stap voor stap door de vechtbewegingen, elke stoot, slag en trap uitvoerend. Ik kon niet geloven dat ik het echt deed. Misschien was ik toch niet zo'n hopeloos geval.
Ik was zo in mijn nopjes dat het goed ging dat ik mijn focus verloor en te ver stapte met mijn voet, waardoor mijn benen te wijd uit elkaar kwamen. Ik probeerde het snel te corrigeren maar gleed alleen maar verder uit positie zodat mijn gezicht precies was waar Daltons vuist naartoe kwam.
PATS!
Ik smakte hard tegen de grond door de klap en bleef liggen.
Toen hij me hoorde kreunen, stopte Dalton meteen met vechten en kwam naar me toe.
"Verdomme! Het spijt me zo, Artie. Ik had op tijd moeten kunnen stoppen." Hij knielde om me overeind te helpen.
"Geeft niks," zei ik tegen hem. "Het is mijn schuld. Mijn voet stond verkeerd." Terwijl ik opstond, hoorde ik een grom van de andere kant van de binnenplaats.
"We proberen het morgen opnieuw. Dalton, zorg ervoor dat ze teruggaat naar haar werk nadat ze zich heeft opgefrist." Lord Edmon stond toen op en beende de binnenplaats af zonder me zelfs maar aan te kijken.
Dat deed nog meer pijn. Het was alsof het hem koud liet.
Dalton, altijd snel van begrip, zag dat ik van slag was. "Hé," zei hij in een poging me op te beuren. "Trek je niks aan van die ouwe zuurpruim. Je doet het hartstikke goed."
"Ik voel me nu niet bepaald geweldig," zei ik terwijl ik mijn wang vasthield.
***
Terug in de wasruimte was ik kleine handdoeken aan het vouwen. Dit was waar ik had gewerkt sinds ik bijna een maand geleden aankwam, en eerlijk gezegd vond ik het niet erg. Er was iets rustgevends aan het gedachteloos vouwen van stof, en ik had wel wat kalmte in mijn leven nodig.
Nadat ik de Ever Green Pack had verlaten, was mijn wolf onrustiger geworden. Ik kon haar altijd diep in mijn geest voelen, maar sinds ze was opgeroepen, was ze actiever geworden in ons leven. Ik was meer dan eens zonder reden uit mijn vel gesprongen tegen Dalton, en ook tegen sommige andere dienstmeisjes. Ze hield er niet van om bevelen te krijgen.
Het was vreemd. Bijna alsof ik een ander persoon in mijn hoofd had die heel anders was dan ik. Dalton bleef me vertellen dat dit normaal was. De meeste weerwolven maakten dit door toen ze voor het eerst in de puberteit kwamen, maar omdat mijn wolf zo lang had geslapen, haalde ik het laat in. Lord Edmon had er echter geen begrip voor. Elke keer als hij hoorde over een van mijn "problemen", las hij me de les.
"Je moet leren je wolf te beheersen in plaats van haar jou te laten beheersen."
Ik wist nooit wat ik moest zeggen. Ik deed mijn best! Het was niet alsof ik het in één nacht kon leren. En ik werd beter. De laatste keer dat mijn wolf met Dalton ging rennen, kon ik me daadwerkelijk herinneren waar we naartoe waren gegaan. Het was vaag, maar het was er.
"Hé, Artie?" Mevrouw Harris, de baas van de wasserij, riep me.
"Ja, mevrouw?" Ze knikte goedkeurend naar me. Mevrouw Harris was streng maar rechtvaardig. Ze hield haar grijze haar altijd netjes in een knot. De wasruimtes waren altijd brandschoon, dankzij hoe zij de zaakjes regelde.
"Als je klaar bent met die handdoeken, kun je ze naar de keukens brengen. Ze zitten weer zonder."
"Natuurlijk, mevrouw." Ik ging met hernieuwde energie verder met het vouwen van de handdoeken. Het leek wel alsof iedereen in het paleis niets anders dan thee dronk.
Nadat ik klaar was met de klus, ging ik naar de keukens met de mand vol schone handdoeken.
Als ik niet in de wasruimtes werkte, zou ik ervoor gekozen hebben om in de keukens te werken. Het was er altijd warm en de geuren waren heerlijk.
Ik was altijd onder de indruk van wat de verschillende koks konden maken. De smaken die ze combineerden waren verrassend. Ze hadden zelfs iemand die niets anders deed dan vormen maken van chocolade.
Ik schuifelde langzaam langs de rand zodat ik niemand voor de voeten zou lopen. Mijn manke loop was veel beter geworden sinds ik mijn wolf had gevonden, maar mensen zouden het nog steeds merken als ik struikelde door te snel te bewegen. Ik was de handdoeken in de juiste kasten aan het leggen toen ik iets groots hoorde morsen en breken, gevolgd door een gil.
Ik draaide me om en zag een arm dienstmeisje staan dat naar haar felrode handen staarde; op de grond lagen de scherven van het theeblad dat ze waarschijnlijk had vastgehouden. Zonder na te denken schoot ik naar haar toe en trok haar naar de dichtstbijzijnde gootsteen, waar ik haar handen onder koel stromend water hield.
"Godin! Ik ben zo'n kluns!" riep het arme meisje uit. "Ik kan niet eens een theeblad dragen zonder een puinhoop te maken."
"Ach, kop op. Het valt wel mee," probeerde ik haar te troosten.
"Nee, je snapt het niet! Als ik die thee niet bezorg, lig ik eruit."
Om de hoek kwam een kleine oudere vrouw met scherpe gelaatstrekken aanrennen. Haar gezicht betrok bij het zien van de situatie voor haar. Nadat ze had gezien wat er was gebeurd, begon ze op strenge toon tegen het dienstmeisje te praten.
"Mary, wat heb je in vredesnaam gedaan?" De stem van de vrouw klonk kil en onvriendelijk.
"Het spijt me," antwoordde het jonge dienstmeisje. "Ik weet niet wat er gebeurde. Het ene moment droeg ik het blad; het volgende moment was ik gestruikeld en had ik het op mezelf laten vallen."
De oudere vrouw rolde met haar ogen, meer geërgerd door het verlies van het blad dan bezorgd om het dienstmeisje.
"Nou, wat moeten we nu doen? Dat blad is direct nodig." De vrouw keek naar mij terwijl ik het jonge dienstmeisje hielp.
"Jij daar," riep ze. "Ben jij in staat om een simpel theeblad te dragen?"
Ik keek om me heen of er iemand was om haar te antwoorden.
"Ben je doof?" vroeg de vrouw.
"Nee, mevrouw," antwoordde ik snel. Mijn wolf gromde om de onbeleefde toon van de dame, maar ik hield haar in toom.
"Mooi. Mary, help het meisje een nieuw blad klaar te maken en stuur het onmiddellijk naar boven."
Mijn hart begon sneller te kloppen van angst. De oude vrouw begon weg te lopen en ik haastte me naar haar toe om haar tegen te houden.
"Pardon, mevrouw," zei ik. "Ik kom uit de wasruimtes. Ik ben hier alleen om de handdoeken te bezorgen." De oude vrouw keek me met samengeknepen ogen geïrriteerd aan.
"Kijk, het kan me niet schelen of je uit een of ander gat komt waar ze theekopjes als hoeden gebruiken." Haar stem was zacht maar beslist. "Ik heb niet genoeg dienstmeisjes en mijn geduld is op. Pak gewoon dat blad en serveer het. We kunnen later wel uitzoeken waar je thuishoort."
Ze wierp nog een blik op het arme dienstmeisje. "Mary, zorg dat het goed is klaargezet voordat ze vertrekt. Als het niet goed is, is het jouw schuld." De vrouw beende weg zonder om te kijken, en liet mij verbijsterd achter.
Oké. Ik kan dit, dacht ik. Gewoon het blad bezorgen en dan kun je terug naar waar het veilig is.
Ik draaide me weer om naar Mary. Haar mond viel open toen ze besefte dat ik haar plaats zou moeten innemen.
Oh jee...
