Het plezier van een partner
Auteur
Shanti Aventurin
Lezers
2,1M
Hoofdstukken
36
Ze zeggen dat afgewezen worden door je ware partner het pijnlijkste is wat een wolf kan meemaken. Nou, Scarlett Henry is twee keer afgewezen, en beide keren waren ongeveer zo erg als je zou verwachten. Maar als je door dat soort pijn bent gegaan, wat kun je dan anders doen dan het omarmen en het je eigen maken?
Deel 1 No. one
Scarlett
Hoi, ik ben Scarlett Henry. Ja, ik heb twee voornamen. Maar als je dat niet spannend genoeg vindt, heb ik nog iets anders - ik ben een weerwolf. Dat klinkt al wat interessanter, toch?
Ik behoor tot de Red River roedel. We danken onze naam aan het rode meer in ons gebied.
Er gaat een verhaal rond dat onze voorouders vroeger vochten met andere groepen. De gevallen krijgers werden begraven waar nu de rivier stroomt, waardoor het water rood kleurde van hun bloed.
Zelf denk ik dat er waarschijnlijk iets in de natuur is dat het water rood maakt. Ik vind het wel gaaf - een geschenk van de natuur en de Maangodin.
Alleen ik en mijn beste vriendin komen in de buurt van de rivier. De rest is bang vanwege dat verhaal. Ze denken dat je rood wordt als je erin zwemt. Onzin natuurlijk. Ik heb het vaak genoeg geprobeerd.
Omdat niemand anders naar het meer gaat, is het een beetje mijn speciale plekje geworden. Ik ga er bijna elke dag heen, weer of geen weer.
Soms wou ik dat ik een zeemeermin kon zijn.
Mijn leven is prima. Ik heb een geweldige beste vriendin, Anita, lieve ouders en vier sterke zussen.
Nu, over mijn crush. Hij is een knappe vent die de volgende alfa wordt. Ik gedraag me als een puber als ik aan hem denk.
Maar natuurlijk heeft deze knappe jongen waar ik op val een vriendin. Welke aantrekkelijke jongen niet?
Goed, genoeg over mij. Mijn wekker is net afgegaan, tijd om aan een nieuwe dag op de universiteit te beginnen.
Ik rek me uit, doe wat oefeningen en maak me klaar voor school. Het liefst zou ik spijbelen, maar dat kan niet. Dat zou dom zijn, vooral omdat het mijn laatste jaar is en de examens eraan komen.
Vandaag draag ik een wit shirt met lange mouwen, een lekker zittende rode broek en zwarte laarzen. Normaal zou ik met Anita lopen, maar ze is er vandaag niet. Ze moest de krijgerstesten opnieuw doen.
Ik ben de eerste in de klas, wat vreemd is. Mijn eerste les is handelsrecht, waar ik een hekel aan heb en weinig om geef.
Ik ga zitten en pak mijn spullen. Ik houd mezelf bezig door de stof van vorige keer door te nemen. Al snel druppelen andere studenten binnen.
Mijn hart slaat op hol als ik hem ruik naderen. Mijn crush en toekomstige alfa, Jeffrey Tucus. En natuurlijk zijn vriendin Alley.
Drie maanden geleden vond ze haar partner en wees hem meteen af. Iedereen wist waarom. Alley wacht nu tot Jeffrey zijn partner vindt en haar afwijst zodat ze samen kunnen zijn.
Maar Jeffrey verdient veel beter dan haar. Alley Perkins is nep en onaardig.
Jeffrey en Alley doen wat ze altijd doen - ze zoenen en gaan bij hun eigen vrienden zitten. En ik doe wat ik altijd doe - ik staar naar hen als een idioot, wensend dat ik haar plaats kon innemen.
Maar vandaag is anders. Ik laat een zacht waarschuwend gegrom horen. Iedereen kijkt naar me en ik probeer mezelf kleiner te maken.
Alsof dat niet genoeg is, gromt Jeffrey ook op een onprettige manier.
Wat is er aan de hand? vraag ik aan mijn wolf.
Dat is onze partner!
Ik schud mijn hoofd en zeg dat ze het mis heeft. Maar dan vult een zoete, sterke geur mijn neus. Nee. Nee. Nee. Dit kan niet gebeuren.
Ik probeer me achter mijn notitieblok te verstoppen, maar het werkt niet. Zijn geur is vlak naast me.
Ik wil mijn partner. Ik wil niet dat hij me afwijst. Wat nog erger is, is dat hij mijn crush is. Mijn wolf blijft jammerlijke geluiden maken.
Wat moet ik doen? Hij houdt van Alley, en men zegt dat hij het wachten op het vinden van zijn partner beu is zodat hij haar kan afwijzen voor de vrouw van wie hij houdt.
Waarom? Waarom uitgerekend vandaag? Dan valt het kwartje.
Vandaag is mijn verjaardag. En in onze wereld vinden we onze partners als we twintig worden.
Hoewel het pijn doet, kijk ik op en zie Jeffrey naar me staren. Zijn ogen zijn zacht door de partnerband. Hij herpakt zich en zijn ogen worden verdrietig.
Mijn toekomstige alfa geeft om me, of hij maakt zich zorgen over de pijn die we allebei zullen voelen als hij me afwijst. Een alfa die zijn partner afwijst is zeldzaam. Men zegt dat het de op één na pijnlijkste ervaring is, na het verliezen van een partner.
„Scarlett, ik-“
Ik steek mijn hand op om hem te stoppen. Is het niet erg genoeg dat hij niet weet dat ik hem leuk vind? Ik wil geen medelijden, excuses of „het spijt me“ horen.
Ik zal niet instorten. Ik zal niet huilen. Niet hier, niet nu.
„Het is oké,“ zeg ik, terwijl ik een glimlach forceer. „Ik kan het aan, en ik zou je niet voor mezelf willen opeisen.“ Ik lach ongemakkelijk en hij geeft me een warme glimlach voordat hij Alley omhelst. Maak me nu maar af.
Hij laat haar los en draait zich weer naar mij. Zijn lippen gaan open en mijn lichaam verstijft. Dit gaat veel pijn doen. Ja, ik weet het, rare manier om het te zeggen. Ga er maar in mee!
„Ik, toekomstige alfa van de Red River roedel, Jeffrey Tucus, wijs jou, Scarlett Henry, af als mijn partner.“
Daar zijn ze dan. De woorden waar ik bang voor was. De eerste golf van pijn is scherp, als herhaaldelijk gestoken worden. Ik denk dat we allebei ons hoofd vasthouden terwijl het voelt alsof we door elkaar geschud worden.
De pijn wordt erger als ik me klaarmaak om mijn deel te zeggen. Ik voel me misselijk. Ik klem mijn kaken op elkaar en haal diep adem.
„Ik, Scarlett Henry, accepteer je afwijzing. En ik wijs jou af, toekomstige alfa Jeffrey Tucus.“
Ik kan het niet meer inhouden, en hij ook niet. We schreeuwen het allebei uit van de pijn. Het stekende gevoel wordt vervangen door het gevoel alsof we door een trein zijn aangereden - en daarna nog een paar treinen. Plotseling voel ik iets warms uit mijn neus komen.
„Scarlett! Alfa Jeffrey!“ roepen onze klasgenoten. De eerste die me bereikt is een andere student. Hij houdt mijn neusbrug vast en kantelt me naar voren. Hij vertelt de mensen die Jeffrey helpen wat ze moeten doen.
Tien minuten gaan voorbij en eindelijk stopt het bloedneus, maar mijn lichaam voelt pijnlijk en zwak. Jeffrey en ik worden naar huis gestuurd om uit te rusten.
En pas dan... pas dan laat ik mezelf huilen.
