Het vuur dat ons verbindt
Auteur
Suri Sabri
Lezers
4,4M
Hoofdstukken
30
Wanneer Lydia op haar achttiende verjaardag ontdekt dat ze voorbestemd is om met Koning Gabriel van Imarnia te trouwen, wordt haar hele leven op zijn kop gezet. Met behulp van haar unieke vuurkrachten en jarenlange training probeert Lydia het lot op elke mogelijke manier te weerstaan.
Maar Koning Gabriel heeft andere plannen...
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Geheimen & Vuur
. . . . . . . . LUCIUS VOLTAIRE,
De Wachters van het Lot verzoeken je met spoed naar de Berg der Visioenen te komen.
Kom snel en houd deze brief strikt vertrouwelijk.
Het lot van heel Ignolia hangt in de waagschaal.
We verwachten je spoedige komst...
-SEVERINA
LUCIUS
Geen sterveling was ooit de oude grot binnengegaan en had het overleefd om het na te vertellen. Gelukkig voor Lucius was hij niet zomaar een gewone man.
De oude tovenaar drong dieper door in de donkere grot. Hij liet zijn gehandschoende handen over de rotsachtige wanden glijden, terwijl hij de zwarte tekeningen bestudeerde die de geschiedenis van zijn wereld toonden.
Er waren afbeeldingen van koningen en koninginnen, magiërs en weerwolven...
Hij meende een van de figuren te herkennen. Een kleine zwarte heldenvorm tegenover wat leek op... een draak.
Lucius moest bijna grinniken. Hij haalde zijn fles tevoorschijn en nam een flinke slok. Het was vele jaren geleden dat Lucius die tovenaar was geweest. Hij was nu alleen hier omdat de Wachters van het Lot hem hadden ontboden.
De drie machtige heksenzusters konden niet genegeerd worden. Niemand was in honderden jaren naar deze berg gekomen. En de reden voor deze brief, deze uitnodiging... het bracht Lucius in verwarring.
Hij had al jaren geen magie meer gebruikt. Wat konden ze willen van een oude zuiplap zoals hij?
Het donkere pad maakte vele bochten totdat Lucius het eindelijk zag: een opening naar een grote grot, verlicht door vreemde gloeiende stenen boven.
Het was een troonzaal, besefte Lucius. Op drie identieke marmeren tronen zaten drie identiek uitziende vrouwen.
De heilige zusters.
De ziende heksen.
De Wachters van het Lot.
„Lucius, welkom...“
Degene in het midden, die hij dacht dat Severina was, stond langzaam op. Ze had zacht wit haar dat tot haar knieën reikte. Haar huid had de kleur van donkere honing en haar lippen waren nog donkerder. Haar zilveren kleding omhulde haar slanke, etherische lichaam.
Hoewel ze er hetzelfde uitzag als haar zusters, klonk haar stem alsof zij de leiding had.
„Het is lang geleden dat we je hebben gezien...“ zei Severina.
Ze hadden elkaar natuurlijk nooit ontmoet, maar de Wachters van het Lot konden iedereen overal in het koninkrijk zien - in het heden, verleden of de toekomst.
Lucius glimlachte, maar niet vrolijk. „Ik heb niet stilgezeten.“
Hij merkte toen pas waarom hij zijn ogen dichtkneep. De heks aan de rechterkant hield een helderwitte bol vast vol gloeiende energie.
Het was het enige licht in de grot. Het was tegelijkertijd prachtig en angstaanjagend, alsof zelfs de kleinste beweging het zou kunnen laten ontploffen.
Severina vervolgde: „Mijn zusters en ik hebben je iets belangrijks te vertellen.“
„Als het een queeste is,“ zei Lucius, zijn hoofd schuddend, „weet je, er zijn andere, jongere magiërs die beter geschikt zijn voor-“
„Dit bevel komt niet van ons, Lucius,“ onderbrak Severina hem.
„Maar van de Goden...“
Hierop werd Lucius muisstil. De wil van de Goden mocht nooit in twijfel worden getrokken. Toch zat het Lucius niet lekker. De laatste keer dat de Goden zich hadden bemoeid met menselijke zaken, was er een honderdjarige oorlog uitgebroken.
Een oorlog waarin Lucius te veel had verloren.
„Wat zouden de Goden mogelijk van mij willen?“ vroeg hij.
Severina wendde zich tot haar zuster die de bol vasthield en knikte. Plotseling sloten de heksen hun ogen, neurieden samen, en de bol steeg op in de lucht...
Lucius voelde de haren op zijn armen overeind komen. Nooit in zijn leven had hij magie gevoeld die zo sterk was als dit.
De bol begon wild te schudden in de lucht, steeds helderder en helderder wordend, alsof hij op het punt stond te ontploffen. Lucius hield een hand op om zijn ogen te beschermen.
Uiteindelijk zweefde de bol naar een stenen tafel en spleet met een oorverdovende krak open, waarbij alleen een witte smeltende substantie achterbleef...
„Kijk, Lucius,“ fluisterde Severina. „Jouw queeste.“
In de melkachtige substantie die van de tafel droop, was een kleine roze vorm te zien. En nu weerklonk er een vreemd geluid tegen de wanden van de oude grot.
Het geluid van een huilende baby.
Daar, liggend op het harde oppervlak, geboren uit de bol zelf, lag een baby. Lucius kon zijn ogen niet geloven toen hij met wankele stappen dichterbij kwam.
„Waarom...?“ stamelde hij. „Wie...?“
„Ze is geen gewoon kind, Lucius,“ zei Severina. „Ze is een Slifer.“
Dat was het laatste woord dat Lucius ooit had verwacht te horen. Een Slifer?! Dat waren toch slechts verhalen, dacht hij. Tovenaars die een van de vier elementen van de natuur konden beheersen.
Die natuurkracht was iets wat alleen goden konden doen...
„Wat wil je dat ik met haar doe?“ vroeg hij.
De laatste keer dat hij een kind had gezien, was het geëindigd in verdriet. Het horen van het geluid van haar huilen, het zien van haar onschuldige kleine lichaam... het maakte hem erg ongemakkelijk.
„Houd haar vast, Lucius,“ beval Severina.
Hij pakte het kind met tegenzin op en keek naar beneden.
„Je zult haar beschermen. Voor haar zorgen. Achttien jaar lang. Tot de belangrijke dag waarop haar leven zich zal verbinden met dat van de Koning.“
Dus dat was waarom ze zo belangrijk was. Lucius schudde zijn hoofd. Hij kon onmogelijk een kind opvoeden. Wat dachten deze heksen en de Goden wel niet?!
„Ik weet dat dit moeilijk voor je moet zijn,“ zei Severina begripvol. „Maar je moet het doen, Lucius. Voor Ingolia. Voor je volk.“
Lucius keek nog eens naar het kind. Hij beloofde zichzelf daar en dan dat hij zou doen wat de Goden zeiden, maar dat hij zich niet aan haar zou hechten.
Ze zou zijn leerling zijn, niets meer.
Hij zou haar... Lydia noemen, omdat het een heel gewone naam leek. En voor een kind van het lot zoals zij, zou er gewoon uitzien heel belangrijk zijn.
„Zie je wat ze is, Lucius?“ vroeg Severina. „Haar ware kracht?“
De baby keek naar hem op met grote onschuldige ogen. Ze hadden de kleur van vuur, een mix van goud, rood en oranje. De vurige kleuren bewogen en dansten bijna als echte vlammen, op een vreemde manier gloeiend.
„Vuur,“ fluisterde Lucius. „Ze zal de wereld in brand steken als ik niet voorzichtig ben.“
„Dat klopt,“ zei Severina, ernstig knikkend. „Je houdt de toekomst van onze wereld vast, Lucius. De dochter van de vlammen.“
ACHTTIEN JAAR LATER...
LYDIA
Lydia hoorde in de verte een mannenstem, maar zag alleen duisternis. In het donker begon ze een lange, dunne houten paal te onderscheiden.
Haar doelwit.
'Niet zo gespannen! De magie werkt alleen als je ontspannen bent...'
Ze balde haar vuist, proberend zijn beschonken advies te negeren. Zijn onduidelijke woorden maakten haar alleen maar geïrriteerder.
Maar toen...
Misschien zou dat helpen.
Lydia voelde hete stoom uit haar vingers komen.
Er klonk een plop en een sissend geluid. Lydia hoefde haar ogen niet te openen om te weten dat oranje vuur haar hele vuist omhulde.
Het werkte. Ze kon het!
'Niet stoppen! Gebruik je kracht, Lydia! NU!'
Verdomme, ouwe zak! Ze was niet van plan te stoppen totdat hij dat zei. Nu, terwijl ze de vuurbal wierp, opende ze haar ogen, en...
De vuurbal scheerde rakelings langs de houten paal, schroeide hem een beetje, maar niet veel. Het vuur doofde in de lucht met een zwak geluid.
Geërgerd draaide Lydia zich om om tegen haar voogd te schreeuwen, maar hij keek niet eens. Liggend in het gras onder een boom lag de ooit zo grote magiër Lucius Voltaire.
Lydia's voogd en enige familie.
Lucius dronk de laatste slok uit een goedkope fles elfenrum, zijn hoofd achterover, niet oplettend.
'Meen je dit nou?' vroeg ze, haar armen over elkaar slaand en boos kijkend.
Hij draaide zich met slaperige ogen naar haar toe. 'Je oefent niet genoeg, kind. Wat moet ik zeggen?'
Lydia haatte het als hij haar kind noemde. Het was zo onbeleefd.
'Misschien als je me echt les zou geven in plaats van de hele tijd te zuipen...'
'Smoesjes, smoesjes,' zei hij, zwaaiend met zijn hand en nog een slok nemend.
'Nou, Opa—'
Zijn groene ogen werden plotseling heel ernstig. 'Ik heb je gezegd me zo niet te noemen!'
Lydia glimlachte. Dit was de enige manier waarop ze hem kwaad kon maken. 'Wat is er mis? Je bent toch negenhonderdachttien jaar oud!'
De waarheid was, hoewel hij haar had opgevoed, had Lucius Lydia altijd gezegd hem Lucius te noemen. Waarom? Hij wilde het nooit zeggen. Maar elk jaar, rond oktober—op Lydia's verjaardag—werd hij veel dronkener dan normaal.
Zoals vandaag.
Lydia's achttiende verjaardag.
'Ik vind dat je het geweldig deed, Lydia.'
Lydia keek naar beneden en zag Lux om haar voet krullen. Hij was een zwarte kat met felgele ogen en een vriendelijk karakter. De kat kon praten.
'Bedankt, Lux,' zei Lydia met een zucht. 'Maar jij vindt ook dat vis goed smaakt bij taart.'
Hij sprong in Lydia's armen en wreef tegen haar aan terwijl ze achter zijn oren krabde. Lux was haar beste vriend sinds ze vijf jaar oud was. Ze had hem gevonden in de steeg achter een toverdrankenwinkel.
Lydia dacht dat Lux iets magisch moest hebben gedronken waardoor hij de kracht kreeg om te praten. Maar ze had het hem nooit gevraagd.
'Dus, wat gaan we doen voor je verjaardag?' spinde hij vriendelijk.
'Goede vraag, Lux,' zei Lydia, zich omdraaiend naar Lucius. 'Ideeën, Opa?'
Maar ze was verrast door de droevige blik op het gezicht van de oude tovenaar. Het leek alsof hij iets heel pijnlijks verborg.
'Ga je maar klaarmaken voor school,' mompelde hij.
Toen stond hij op en liet Lydia en haar kat alleen achter in de achtertuin. Ze aaide Lux' kop.
'Geeft niet, Lux. We verzinnen wel wat.'
'Je wordt achttien! Dat is belangrijk.'
Lydia knikte. Misschien. Maar waarom was het zo belangrijk voor Lucius?
***
Hun huis stond op een heuvel in een stadje genaamd Vera, vlakbij het Koninkrijk Imarnia. Vanuit Lydia's slaapkamerraam kon ze de torens van het verre paleis zien.
Het paleis waar Koning Gabriel James Imarnia woonde en regeerde.
De knapste man ter wereld.
Of zo werd gezegd.
De waarheid was dat Lydia zelf weinig wist over de Koning. Maar ze was altijd nieuwsgierig geweest. Hij was blijkbaar driehonderdnegenendertig jaar oud, maar zag er door zijn tovenaarskrachten niet ouder uit dan achtentwintig.
En om de een of andere reden was hij nooit getrouwd. Dus had hij nog steeds geen Koningin.
Soms vond Lydia gesloten brieven tussen de Koning en Lucius en vroeg ze zich af waarover ze konden schrijven. Lucius had al jaren geen magie meer gebruikt, behalve om haar te leren haar Slifer-krachten te gebruiken.
Dus waar ging dat over?
Ze kleedde zich aan, trok haar lelijke schooluniform aan—een saaie, lange, grijze jurk, met een wit shirt met korte mouwen en een nog lelijker rood-grijze strik—en probeerde het er beter uit te laten zien door zoveel mogelijk armbanden te dragen.
Hoewel ze dezelfde outfit moest dragen als iedereen op school, wist iedereen dat ze anders was.
Van haar olijfkleurige huid tot haar haar, met rode en zwarte strepen, Lydia was altijd opgevallen.
Haar ogen, vurig en helder, vertelden iedereen in de stad dat ze een Slifer was, of ze dat nu wilde of niet. Tenminste het teken op haar pols, twee gloeiende S'en in elkaar gedraaid, kon ze verbergen met mouwen of sieraden.
Meestal keken mensen vreemd naar haar vanwege de dronken tovenaar die haar voogd was. Lucius had haar altijd laten beloven haar maagdelijkheid te bewaren.
Waarom? Eerlijk gezegd was Lydia na al die jaren moe geworden van het vragen. Maar ze had gehoorzaamd in de hoop dat ze het ooit zou begrijpen.
Toen ze eindelijk klaar was, rende Lydia naar beneden met Lux achter haar aan.
'Oké, we zijn klaar!'
'Mooi,' bromde Lucius, zijn hand uitstekend. 'Ik heb haast. Dus...'
Lydia wist wat te doen. Als Lucius geen zin had om te lopen, teleporteerde hij hen waar ze heen moesten. Ze pakte zijn hand en opende haar tas zodat Lux erin kon springen.
'Laten we gaan,' zei ze.
Plotseling draaide de wereld om hen heen, en werden ze naar een nieuwe plek verplaatst.
Lydia knipperde met haar ogen, zich aanpassend aan waar ze waren, en fronste toen.
'Opa...' zei ze verward. 'Waar...?'
'Ik zei dat je me zo niet moet noemen,' zei hij streng.
Hij sloeg een hoek om, en Lydia volgde snel, geschokt om de grote poorten van het Imarniaanse paleis voor zich te zien. Wat deden ze hier?
'Misschien is het een verrassing!' spinde Lux vanuit Lydia's tas. 'Voor je verjaardag!'
'Lucius,' zei ze, de naam gebruikend die hij prefereerde. 'Ga je me vertellen wat er aan de hand is?'
Lucius draaide zich om en zuchtte, naar beneden kijkend. 'Er is iets dat ik je moet vertellen, Lydia. Iets dat ik je jaren geleden al had moeten vertellen...'
Nu voelde Lydia haar maag samentrekken. Wat er ook kwam was niet goed. Dat kon ze wel zien.
'Wat is het, Lucius?' vroeg ze heel zachtjes.
Hij draaide zich om naar het paleis. 'Jaren geleden voorspelden drie machtige heksen me dat deze dag zou komen—de dag waarop jouw lot en dat van de Koning verbonden zouden raken. Op je achttiende verjaardag.'
'Verbonden?' vroeg Lydia, zich duizelig voelend. 'Wat betekent dat?'
Hij draaide zich om haar aan te kijken, zijn groene ogen vol emotie.
'Lydia, vandaag... word je opgeëist door de Koning.'
