Hoog in de lucht
Auteur
Lacey Martez Byrd
Lezers
3.4M
Hoofdstukken
56
Wanneer River Stafford's vader niet langer voor haar kan zorgen, wordt ze naar haar oudere broer gestuurd aan de kust van North Carolina. Bij haar broer wonen is best een goede deal, tenminste totdat ze naar haar nieuwe school gaat. Nu is haar leven een hel, en de enige persoon die het enigszins draaglijk maakt is Beau Holmes. Helaas is Beau ook de beste vriend van haar broer, wat de zaken veel gecompliceerder maakt dan River zou willen...
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk Een:Oh Brother
Proloog
"Daar was ik, ver van mijn ambities, met elke minuut dieper verliefd."
—F. Scott Fitzgerald
1993, Leeftijd 6
RIVIER
"Kijk eens omhoog, River."
Mijn moeder tilde me op de laadbak van papa's truck, en ik keek omhoog zoals ze vroeg. Ik glimlachte toen ik mijn lievelingsliedje op de autoradio hoorde.
"Zie je dat, schat? Zie je de lucht?"
Ik knikte, terwijl ik naar de wolken keek die voorbij dreven in de avondhemel.
"Wat er ook gebeurt, koester dit geluksgevoel dat je nu hebt, River. Blijf grote dromen hebben."
Ik hoorde dat ze bijna moest huilen, en ik snapte niet waarom.
Zelfs als kind begreep ik dat ze me iets probeerde te vertellen zonder het rechtstreeks te zeggen.
Dat was de laatste keer dat ik me echt gelukkig voelde, alsof mijn leven echt van mij was en niet een leven van iemand anders waarin ik vastzat.
Het voelde nooit meer hetzelfde na die dag.
***
2005, 17 jaar oud
Het harde gebonk op de deur maakte me wakker. Mijn wekker gaf 12:13 aan. Ik was doodsbang. Ik dacht dat er iets ergs zou gebeuren. Papa lag te slapen op de bank in de gang, zoals gewoonlijk. Ik was waarschijnlijk veilig in mijn kamer, maar ik maakte me zorgen om hem. Het was nog niet zo lang geleden sinds de laatste keer. Dat beloofde niet veel goeds.
"Ik weet dat je daar bent!" schreeuwde een man van buiten.
Ik hoorde de deur opengaan en papa die de man vroeg om kalm te blijven.
Ik gaf papa de schuld. Sinds mama's overlijden was hij niet meer dezelfde. Hij gokte en dronk te veel, en bracht daarmee onze levens aan de rand van de afgrond. De bank zou ons huis binnenkort afpakken; het was slechts een kwestie van tijd.
De man bij de deur was niet van de bank.
Ze scholden nu. Mijn hart bonsde. Waarom ging hij niet weg?
Ik stapte uit bed en stond daar in mijn pyjama. Maar ik kon niets doen. Het voelde vreselijk.
Ik dacht aan Jackson, mijn oudere broer. Hij zat bij het leger in een klein stadje aan de kust van North Carolina. Hij probeerde me altijd over te halen om bij hem te komen wonen. Soms had hij er ruzie over met papa aan de telefoon. Papa wilde niet dat ik ging. Ik wilde niet hoeven gaan.
Ik hoorde de deur dichtgaan en hield mijn adem in. Iemand liep de gang op. Mijn hart ging nog sneller tekeer. Ik kon me niet herinneren wanneer papa voor het laatst aan deze kant van het huis was geweest, zo dicht bij hun slaapkamer.
Langzaam ging mijn deur open.
"Hoi, papa."
Zijn gezicht had meer rimpels en zijn haar was bijna helemaal grijs.
Ik hield van mijn vader - echt waar - maar ik denk dat hij vanbinnen misschien wel gestorven was op de dag dat mijn moeder overleed. Hij was nooit meer dezelfde, en ik wist niet of ik hem dat kwalijk kon nemen.
"Jackson blijft me vragen of ik je bij hem laat wonen."
Ik knikte. Ik wist dit maar al te goed. Elke keer als ik Jackson aan de telefoon had, vertelde hij me hoe graag hij me hier weg wilde halen. Hij had al alle papieren ingevuld om mijn voogd te worden.
"Je zult het daar beter hebben, River. Je verdient een goed leven... En ik kan je dat niet geven. Het spijt me dat het zo lang duurde voordat ik dat inzag."
Hij toonde geen emotie toen hij dit zei, en ik wist dat het was omdat hij ze allemaal had afgesloten.
"Oké."
Papa gaf het dus eindelijk op. Ik had waarschijnlijk meer overstuur moeten zijn hierover, maar dat was ik niet.
Ik wist al een tijdje dat ik hoe dan ook bij Jackson terecht zou komen.
Papa kwam dichterbij, boog voorover en gaf me een vluchtige kus op mijn voorhoofd.
Ik bewoog niet omdat ik zo verrast was, en toen verliet hij mijn kamer. Ik hoorde hem terug de gang aflopen, mij alleen achterlatend. Ik ging op mijn bed zitten. Hoewel ik me leeg voelde, groeide er een klein sprankje hoop in me bij het idee van opnieuw te beginnen.
