De Brimstonebroeders boek 6: Rider
Auteur
Lezers
143K
Hoofdstukken
24
De strijd om March
Boek 6: Rider
ONBEKEND
De met sneeuw bedekte oevers waren besmeurd met rode en bruine tinten, achtergebleven na een langdurig, driedaags gevecht. Emerald leunde hijgend tegen een sneeuwbank en probeerde op adem te komen.
Met bewondering keek hij naar zijn waardige tegenstander. De wintergod lag met zijn gezicht in de sneeuw op slechts een paar meter afstand, gehavend en uitgeput.
Emerald kon vanaf zijn plek de zware ademhaling van de god horen, maar hij was niet zo dwaas om te geloven dat de wintergod verslagen was; goden herstelden immers snel, en het zou niet lang duren voordat de rustende god weer volledig op krachten was.
Hoewel hij de god niet zwaar had toegetakeld, kon hij het niet helpen dat hij tevreden was met zijn prestatie; zelfs in hun aardse gedaante waren goden bijzonder machtig. Hij had niet verwacht dat hij zo lang in leven zou blijven, maar hij vermoedde dat de wintergod van het gevecht genoot en het daarom liet doorgaan.
Tot nu toe had de wintergod met Emerald gespeeld als een kat die een muis in het nauw had gedreven. Emerald wist dat het slechts een kwestie van tijd was voordat de wintergod zich zou vervelen en zou besluiten het spel te beëindigen.
Emerald staarde naar de kromme wandelstok die uit de hand van de wintergod was gevlogen en in de sneeuw was beland, net buiten diens bereik. De stok was ooit sneeuwwit geweest, maar vertoonde nu roodbruine strepen door de klappen die de god had uitgedeeld aan degenen die hem irriteerden.
Emerald had zelf de toorn van de wandelstok ervaren en begreep de kracht van dit ruwe wapen. Hij overwoog om een sprintje te trekken naar de stok, maar nog voordat hij de gedachte af kon maken, greep de angst hem aan. Zijn benen werden slap en weigerden dienst te doen.
Emerald was niet gekomen om te vechten. Toen hij de wintergod naderde, was hij op één knie gegaan om hem te smeken het ijzige seizoen te beëindigen, zodat de mensen hun oogst konden zaaien.
De wintergod had hem echter alleen maar uitgelachen, schijnbaar onverschillig voor Emeralds smeekbedes om de onrechtvaardige vorst, die al zoveel levens had geëist, te laten stoppen. In een vlaag van woede had Emerald de eerste klap uitgedeeld, een impulsieve actie waar hij nu spijt van begon te krijgen.
Als warlock was het Emeralds gezworen plicht om de balans te beschermen tegen al wat zich boven en beneden bevond, maar de wintergod viel daar niet onder. Hij was een voldongen feit, en in Emeralds ervaring viel er met feiten moeilijk te twisten.
De god had verwacht dat Emerald simpelweg zou vertrekken nadat zijn verzoek was afgewezen, maar Emerald was opstandig gebleven. De wintergod had het ijs onder zijn voeten verbrijzeld, in de hoop dat zijn machtsvertoon voldoende zou zijn om af te komen van de irritante tovenaar die hem uit durfde te dagen.
Maar Emerald was niet zomaar een meester over de elementen; hij was behendig en wist aan de dood te ontsnappen. Als vergelding had Emerald een lawine veroorzaakt die het koude koninkrijk van de wintergod bedolf. Hij hoopte dat zijn eigen vertoon van vaardigheden de god ertoe zou brengen om in te binden.
Toch maakte deze daad de wintergod alleen maar woedend. Al snel raakte Emerald verwikkeld in een fysiek gevecht. De wintergod was fit en goedgevoed van zijn lange heerschappij, en hoewel Emerald zijn best had gedaan om de klappen af te weren, werd hij al snel een sneeuwbank in geslagen.
Hoewel het gevecht was overgegaan van magie naar fysieke klappen, besloot Emerald dat dit niet het moment was om zich aan de regels te houden. Hij toverde ijspegels van nabijgelegen bomen tevoorschijn om zijn enorme tegenstander te doorboren. Vanaf dat moment was het bittere ernst geworden.
Drie dagen lang voerden ze een strijd vol vindingrijkheid, magie en uithoudingsvermogen. Hoewel Emerald de god deels door uitputting had weten te laten inbinden, wist hij dat dit een gevecht was dat hij niet kon winnen en verwachtte hij deze dag nog te sterven.
Hij was nog niet helemaal hersteld toen de wintergod weer begon te bewegen. Emerald zette zich schrap en bad tot de godin Luna om een snelle dood, maar tot zijn verbazing viel de wintergod hem niet aan.
In plaats daarvan kroop hij over het gebroken ijs en pakte een enorme tak op. Emerald was er zeker van dat de god de tak als knuppel wilde gebruiken. Hij bedekte zijn gezicht met zijn armen en hoopte dat de god hem met één snelle klap af zou maken.
Emerald kneep zijn ogen stijf dicht, en hoewel er maar een paar momenten waren verstreken, voelde het als een eeuwigheid. Gefrustreerd door de vertraging deed hij zijn ogen wijd open. Hij was klaar om te eisen dat de god eindelijk zou opschieten, maar toen hij opkeek, zag hij dat de god de tak in een fakkel had veranderd. Hij droeg de fakkel op een niet-bedreigende manier naar Emerald toe.
Onder de indruk van Emeralds moed, sloot de wintergod in die bewuste nacht een wapenstilstand met de warlock. De god stemde ermee in dat hij de winter zou beëindigen door een fakkel aan te steken, die Emerald tot in de maand maart mee moest dragen om zo de winter officieel af te sluiten en de lente in te luiden.
Elke winter keerde Emerald terug naar het koninkrijk op de polen om de fakkel op te halen, en nadat zijn leven eindigde, volbracht hij deze taak in de vorm van een geest. In Emeralds tijd was dit verhaal een feit, maar door de eeuwen heen werd het een sprookje en uiteindelijk werd het door de meesten vergeten.
Dat wil zeggen, totdat er een sneeuwrijk seizoen aanbrak waarin de wintergod de fakkel niet aanstak, en dat kon Emerald niet verkroppen.
