Naar bed met de band
Auteur
Jen Cooper
Lezers
237K
Hoofdstukken
61
Charlotte is een danseres die op het nippertje een plek verovert in de tournee van de beroemde rockband Hellfire—een droombaan die gecompliceerd wordt door het feit dat haar ex en haar eeuwige rivaal deel uitmaken van de vijfkoppige band. Het hernieuwde contact met haar ex zorgt voor een schokgolf binnen de groep, waardoor grenzen zowel op als buiten het podium vervagen.
Terwijl de tour voortduurt, brengt Charlotte veel meer tijd door verstrengeld met de bandleden dan dansend, gevangen in een web van verlangen, jaloezie en geheimen. Vastberaden om haar privéleven uit de schijnwerpers te houden, moet ze navigeren door explosieve relaties, oplopende spanningen en de gevaarlijke kick van het leven onderweg—waar één verkeerde beweging alles in duigen kan laten vallen.
Hoofdstuk 1: Lief Meisje
CHARLOTTE
Maggie Fray ging op tournee met Hellfire, en ik niet.
Ik deed hard mijn best om daar niet zielig over te doen terwijl we een cooling-down deden in de lege studio, waar het laatste middaglicht door het glas scheen. De andere lessen waren al lang afgelopen.
We waren maar met z'n tweeën, zoals altijd aan het einde van de dag; ik bleef lang om alles te leren wat zij wist, en zij liet me mijn gang gaan, want zo was Maggie.
„Ik kan het nog steeds niet geloven,“ zei ik. „Op tournee gaan met de populairste rockband van dit moment, ze ontmoeten, en jij doet alsof het gewoon een werkreis is.“
„Het is een werkreis.“ Ze trok haar benen in en boog naar voren over de vloer. Haar groene ogen keken me van opzij aan. „Van wat die bitch van een manager tegen me zei, blijven de dansers in de crewbus, komen we het podium op voor de sets die ons nodig hebben en gaan we dan weer terug. Gezien worden, niet gehoord.“
„Toch.“ Ik drukte mijn voorhoofd tegen mijn knie en probeerde niet te pruilen. „Blake Williams speelt basgitaar.“
Maggie glimlachte lichtjes. „Blake Williams.“
„Hij is wel oké,“ zei ik, wat een dikke leugen was en dat wisten we allebei.
Asblond, rommelig haar, babyblauwe ogen en een charmante glimlach waar ik gek op was. Maar dat was op de middelbare school. Een beetje lol voordat hij afscheid nam van Evanston High en het verruilde voor een leven als rockster.
Maar ik was niet bitter. We hadden het leuk gehad, hij was ontzettend hot en dat miste ik af en toe wel. Ik had sindsdien echter niets meer van hem gehoord. Zijn moeder woonde nog steeds naast me en hield me op de hoogte van elk klein ding dat hij deed.
Hij leefde blijkbaar zijn droom. Ik was blij voor hem. Nadat zijn vader was overleden, hadden de dingen voor hem ook de andere kant op kunnen gaan.
Maggie moet de herinneringen in mijn gedachten hebben gezien, want ze grijnsde en stond op. „Dus. Jij bent een Blake-meisje. Interessant.“ Ze grijnsde breed terwijl ze naar onze waterflessen liep. Ze nam een slok. „Ik dacht dat je meer een Atlas-meisje zou zijn.“ Ze knipoogde.
Ik lachte. „Atlas is ook hot, maar hij heeft nog steeds die klootzak-vibe uit de middelbare school.“
Ik dronk wat water en haalde toen mijn trui uit mijn tas. Ik trok hem aan over mijn strakke witte crop-top en zwarte Lycra sportbroekje.
„Precies. Blake, Atlas en Felix. De grootste successen van Evanston op dit moment.“ Maggie grijnsde.
„Het gouden trio. Ze kwamen vroeger overal mee weg, en ik neem aan dat ze dat nog steeds doen.“ Ik zuchtte weemoedig.
Atlas had me zo vaak in de problemen gebracht, me dwarsgezeten, en me vervolgens gewaarschuwd om uit de buurt te blijven omdat ik Blake afleidde.
Alsof het mijn keuze was dat zijn vriend steeds terugkwam voor meer.
Felix was een ander verhaal. Hij was fucked up en het had hem nooit iets kunnen schelen. Hij wilde alleen maar de shit die hij thuis meemaakte wegdrinken.
Iedereen wist dat hij een zwaar leven had, maar niemand durfde erover te beginnen nadat hij een jongen het ziekenhuis in had geslagen omdat die zijn nieuwe pleeggezin had genoemd.
'Wees' was de ultieme belediging voor hem, en zolang je dat niet in zijn buurt zei, leek hij oké.
Ik bleef gewoon bij hem uit de buurt.
Maar het was alweer vier jaar geleden dat die drie in mijn leven waren, en ik was er vrij zeker van dat ze niet eens meer wisten dat ik bestond.
In het geval van Atlas was dat waarschijnlijk met opzet, en Felix had de herinneringen hoogstwaarschijnlijk weggedronken.
Maar Blake... soms vroeg ik me af of hij het zich nog herinnerde.
We waren nooit serieus geweest of hadden elkaar iets beloofd, maar ik kon hem niet vergeten. Een deel van mij hoopte dat hij dat ook niet kon, maar dat was de tiener in mij.
Ik was nu tweeëntwintig en had een leven op te bouwen. Eén waarin ik op podia danste en bewoog op muziek die niet uit de speaker van mijn telefoon kwam.
„Nou, ze hebben toch niet de juiste uitrusting voor mij,“ zei Maggie, „maar mocht je ooit de kans krijgen, blijf dan uit de buurt. Die manager van ze is een heks die ons waarschuwde om bij hen weg te blijven. En een band die niet eens de moeite neemt om hun crew te ontmoeten, is niet waard wat jij te bieden hebt.“
Maggie's waarschuwing was terecht, maar zinloos.
Ik zat niet in haar league als het ging om dansen op tournees. Maar dat zei ik niet — in plaats daarvan glimlachte ik gewoon en hing mijn tas over mijn schouder. „Ik weet het. Er staan online genoeg verhalen over ze om alleen maar een lichte crush te hebben op hun ontzettend hete lichamen.“ Ik grijnsde.
Ongeacht hoeveel artikelen er verschenen die meisjes voor hen waarschuwden — dat ze de ultieme boyband-vibes gaven, dat ze toxic waren — er stond altijd wel weer iemand anders klaar om gebruikt te worden.
Maggie hing haar tas over haar schouder en we liepen naar de deur terwijl de zon verder onderging. Ze deed de glazen deuren open en we liepen naar buiten.
„Red je het wel als ik weg ben? Kun je de extra lessen aan die ik je heb gegeven?“
Ik knikte en streek een pluk van mijn lange, zwarte haar achter mijn oor. Vroeger droeg ik het vast, maar Maggie had me geleerd om het los te dragen.
Ze zei dat als ik mijn dans kon afmaken terwijl irritante plukken haar me afleidden, het me zou leren om de afleidingen van de echte wereld te negeren als ik op het podium stond.
„Ik zou geen ja hebben gezegd als ik het niet kon,“ zei ik.
„Ik weet het. En ik vertrouw je, Charlotte. Ik zeg het niet vaak genoeg, maar je bent te getalenteerd om nog steeds hier te zijn,“ zei ze, en haar glimlach zwakte een beetje af.
Ik haalde mijn schouders op. „Arm zijn is niet zo erg. Ik heb meer dan de meesten.“
En het was waar. Mijn ouders en ik woonden in een piepklein huisje, en ik had geen eigen laptop of mijn eigen auto. Maar ik had ouders die dol op me waren. Ze geloofden in me, steunden mijn droom en hielpen me om deze na te jagen.
En we waren gelukkig.
Al die dingen waren meer waard dan geld, want ik had mensen gezien die dit niet hadden, en zij hadden veel meer pech in het leven.
Felix schoot door mijn gedachten, en ik beet op mijn lip.
„Dat heb je zeker. Ga nu maar, zorg dat je voor het donker thuis bent,“ zei ze, knikkend naar de straat. Ze wist dat ik een lift zou afslaan, want ik liep altijd naar huis om in vorm te blijven.
„Zal ik doen. Geniet van je avond, en ik zie je wel als je terug bent van tournee.“ Ik grijnsde.
„Ik moet naar huis om de panelen op het dak af te maken voordat ik wegga, dus of ik ga genieten weet ik niet, maar zorg dat jij dat wel doet. Ga uit, zoek een leuke jongen, en laat je vanuit elke hoek fucken totdat je het gevoel hebt dat je net een dansles hebt gehad.“ Ze knipoogde.
Ik lachte en ze liep weg, schoof haar zonnebril op haar hoofd en liep naar haar jeep met een surfplank erop. Die vrouw deed ook echt alles.
Ik glimlachte, deed mijn oortje in en begon de paar huizenblokken naar huis te lopen.
Ik was nog maar net onderweg of mijn telefoon zoemde.
Ik keek ernaar, negeerde de voorbijgangers, zette het nieuwe album van Hellfire aan, Hot as Hell, en drukte op shuffle.
Weer een trilling.
Ik bekeek mijn berichten en pauzeerde midden in mijn stap.
Het was een spraakbericht van exact de persoon aan wie ik zojuist had gedacht.
Blake Williams.
Ik slikte moeizaam en drukte op afspelen.
„Hey, Sweet Girl. Ik ben een paar dagen thuis voordat de tournee begint. Mam is blij om me te zien en je weet dat ik van haar hou, maar ik moest aan jou denken en aan hoe lang het wel niet geleden is dat we hebben bijgepraat. Wil je vanavond langskomen? Mam maakt lasagne — ze denkt nog steeds dat het mijn lievelingseten is.“
Ik blies hoorbaar uit, mijn lichaam ineens in brand. Of ik wilde bijpraten? Holy hell, ik wilde nog veel meer dan dat.
Zijn muziek begon in mijn oor te spelen, Atlas' irritant perfecte rockstem met dat hese randje en de bariton versterkt door de anderen. Het maakte de hitte in mij alleen maar erger.
Ik stuurde hem een bericht terug.
Charlotte
Ik zie je zo
Het was een simpel berichtje, maar ik wist dat hij zou begrijpen wat ik bedoelde. Ik wilde op elke mogelijke manier bijpraten.
Ik likte over mijn lippen en liep sneller naar huis.
Niet omdat ik mijn ouders wilde zien, of omdat ik lasagne wilde eten.
Maar omdat ik me herinnerde hoe het voelde om bij Blake Williams te zijn, en nu hij me ernaar liet verlangen, leken de laatste paar straten naar huis onmogelijk lang.
Dus begon ik te rennen.
