Gewoon Een Serie Boek 4: Gewoon Een Verovering
Auteur
Vesper Nadine
Lezers
296K
Hoofdstukken
26
Ze probeert haar gevoelens te begraven, maar haar hart weigert los te laten. Het lot heeft natuurlijk een eigen, wreed gevoel voor humor en gooit haar rechtstreeks terug in zijn wereld. Nu ze gedwongen zijn om samen te werken, weigert hun oude vonk te doven, maar het gevaar komt steeds dichterbij. Zijn familie staat niet alleen maar in de weg—ze smeden plannen in de schaduwen en trekken met wrede precisie aan de touwtjes. Tot overmaat van ramp dreigt er een gedwongen bruiloft, een die geen van beiden kan verdragen. Dus bedenken ze listen, smeden ze plannen en vechten ze, jagend op een toekomst waar ze allebei naar smachten. Maar wanneer de doden opstaan, de maskers afvallen en elk geheim eindelijk wordt onthuld, zal hun liefde dan sterker blijken te zijn dan de duisternis die op hen jaagt—of zal het lot die opnieuw van hen afpakken?
Hoofdstuk 1
Book 4: Just Another Notch
ANA
Het was alweer bijna een jaar geleden dat ik de universiteit 'ontvluchtte' — en hem. Bijna een jaar van constant liefdesverdriet en talloze slapeloze nachten waarin ik huilde.
Maar vandaag was de dag. Vandaag besloot ik het verleden achter me te laten en in het hier en nu te leven.
Ik had een klein bedrijf dat op het punt stond de eerste promotie op de nationale televisie te krijgen, en ik kon niet wachten om het te zien. Natuurlijk had ik het al eerder gezien, maar nog nooit op televisie waar miljoenen mensen naar zouden kijken.
Mijn beste vriendinnen steunden mijn project volledig. Om eerlijk te zijn, waren ze inmiddels echt een deel van mijn bedrijf geworden.
Becky was het gezicht van mijn campagne. Aangezien mijn bedrijf natuurlijke schoonheidsproducten betrof, wie kon dit beter vertegenwoordigen dan een voormalig model?
Dan was er Rachel. Zij hielp me met de telefoontjes, het papierwerk en de cijfers.
En tot slot was er Vicky, die me hielp met alle ingrediënten die ik nodig had voor mijn producten.
En ik? Ik leidde de productie en zorgde ervoor dat elk product perfect was. Op dit moment was alles onder controle. Althans, dat dacht ik.
Totdat ik een uur voordat onze reclame voor het eerst zou worden uitgezonden een telefoontje kreeg. Ik nam mijn telefoon met trillende handen op, en het bleek dat er een goede reden was voor mijn zenuwen.
De directeur van de nationale televisie vroeg me naar een of andere overeenkomst van een bureau of — joost mag het weten. Vervolgens stond mijn wereld even stil toen hij me vertelde hoeveel we moesten uitgeven als we alles legaal wilden lanceren.
„Tweehonderdvijftigduizend pond.“
Ik was er zeker van dat ik de prijs niet goed had gehoord, maar hij herhaalde het nog een paar keer om er zeker van te zijn dat ik het begreep. Natuurlijk had ik geen idee waar hij het over had. Maar hoe dan ook, het was duidelijk dat onze reclame vanavond niet zou worden uitgezonden — en voorlopig ook niet.
Dat was weer typisch mijn geluk. Maar wat kon ik er nu nog aan doen? Helemaal niets!
Dus ontgrendelde ik mijn telefoon, die ik nog steeds strak in mijn handen klemde, en stuurde een berichtje naar mijn beste vriendinnen in onze groepschat.
Ana
meiden. We hebben een probleem. We moeten zo snel mogelijk afspreken bij mij thuis.
Na slechts een moment kwam er een reeks van drie berichten met een bevestiging binnen. En ere wie ere toekomt, ze kwamen allemaal in minder dan vijftien minuten aan.
Ze waren echt de beste vriendinnen die een meid zich kon wensen. Ik vertelde ze de korte versie van alles wat mij aan de telefoon was verteld, en ik zag Rachel meteen bleek worden.
„Shit! Ana, het spijt me zo erg! Dit is helemaal mijn schuld. Ik had de volledige lijst met dingen die we moesten regelen, maar Rebecka begon op dat moment rond te kruipen en ze pakte een paar van mijn papieren, en eerlijk gezegd was het een complete puinhoop nadat ze erop had gekauwd. Het spijt me zo. Wees alsjeblieft niet boos. Ik maak het goed, dat zweer ik.“
Ik zag aan haar ogen dat ze echt dacht dat ik boos zou zijn, maar het was helemaal niet haar schuld.
„Blijf rustig, Rach. Het is niet jouw schuld. Zelfs als je me die lijst had gegeven, was er niet veel dat we hadden kunnen doen. De man met wie ik sprak, liet me weten dat de kosten een kwart miljoen pond bedragen. En dat soort geld heb ik niet.“
„En nee, Becky, ik neem het niet aan van jou of Aron. Er is nog maar één kans. Ik heb een investeerder nodig. Dus wat we vandaag gaan doen is een nieuwe advertentie bedenken, maar deze verspreiden we op sociale netwerken en we zoeken iemand die bereid is in ons bedrijf te investeren. Deal?“
Alle drie mijn vriendinnen knikten, en we gingen aan de slag. Binnen no-time hadden we alles in elkaar gezet. Het was kort, maar de boodschap was duidelijk.
We zijn op zoek naar een investeerder voor een klein make-upbedrijf dat is gebaseerd op natuurvriendelijke ingrediënten.
Enige vorm van kennis is geen vereiste, maar is wel welkom.
Je kunt helpen met de productie of de persoon achter de schermen zijn.
Over de voorwaarden valt natuurlijk te praten.
De minimale investering bedraagt tweehonderdvijftigduizend pond.
Na het een paar keer te hebben herlezen, plaatsten we ons bericht online. En nu konden we alleen maar afwachten.
We zaten in mijn woonkamer, gewoon in een poging om onze zenuwen van ons af te schudden en te ontspannen. Maar ik denk dat het in ons achterhoofd bleef hangen, wat we ook deden.
Plotseling gaf mijn laptop een ping voor een inkomende e-mail. Ik graaide er al naar voordat het geluid voorbij was.
En ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag dat er al iemand in ons bedrijf wilde investeren.
„Meiden! We hebben nu al een aanbod binnen. Het is ook nog eens een ontzettend gul aanbod. Ze willen er een miljoen pond in steken.“
Alle drie hapten ze naar adem bij mijn woorden — en eerlijk gezegd, wie zou dat niet doen?
Rachel nam als eerste het woord. „Staat er ook bij wie de afzender is? We willen per slot van rekening niet in een val lopen.“
Ik schudde al met mijn hoofd voordat ze uitgesproken was. „Nee. Ik heb het al gelezen, en ik zal het naar jullie sturen zodat jullie het ook kunnen doornemen, maar ik kan niets verdachts vinden. Alleen het deel waarin ze om onze handtekening vragen om de deal rond te maken voordat we elkaar ontmoeten. Dat gedeelte is een beetje vreemd.“
Dit keer beantwoordde Becky mijn onuitgesproken vraag. „Tja, misschien willen ze gewoon hun tijd niet verspillen als we niet bereid zijn met hen samen te werken.“
Nadat we allemaal het contract hadden doorgenomen, tekenden we het en stuurden we het terug naar de afzender. Hij reageerde binnen enkele seconden na ontvangst van onze handtekeningen, en liet ons weten dat we morgenmiddag rond vier uur konden afspreken. Ik overlegde met de meiden en vertelde hem dat we op de aangegeven plek zouden zijn.
Als ik had geweten dat deze berichten mijn lot zouden bezegelen, zou ik een andere manier hebben gevonden om te krijgen wat ik nodig had. Maar wat gedaan is, is gedaan, en het is te laat voor spijt…
