Kenzo Boek 3
Auteur
Ivy White
Lezers
239K
Hoofdstukken
67
In een wereld waarin macht en controle alles zijn, regeert Kenzo Robernero met ijzeren hand en legt hij zijn dominantie op aan Rebecca, een vrouw die verstrikt is geraakt in zijn web van manipulatie en verlangen. Terwijl Rebecca zich een weg zoekt door Kenzo's sadistische wereld, moet ze beslissen of ze zich aan zijn wil onderwerpt of vecht voor haar vrijheid. Hun verwrongen relatie is een gevaarlijk spel van macht, lust en overleven, waarin elke zet hun laatste kan zijn.
Hoofdstuk 1: Dom
Boek Drie:Botsende Gedachten
KENZO
„Ik denk dat je bij mij hoort,“ zeg ik met krachtige stem, terwijl ik haar dichterbij trek met mijn handen op haar billen. „Dit is van mij, om aan te raken, te slaan, mee te vrijen en te veroveren. Van mij alleen.“
Als ik een andere man haar zou zien aanraken, zou ik hem een lesje leren. Niemand raakt aan wat van mij is; dat spreekt vanzelf.
Ik kijk naar Trish bij de deur. Wat moet ik met haar? Ze zou niets over mijn leven mogen weten, maar Rebecca heeft haar mond voorbijgepraat.
Misschien zou ze goed passen bij Rex, maar ik ga haar nog niet bij mijn levensstijl betrekken. 'Nog' is een belangrijk woord als het gaat om de organisatie en mijn leven.
Ik sta over Rebecca gebogen en kijk haar doordringend aan.
„Je had moeten luisteren, Rebecca,“ zeg ik ernstig. Dat had ze moeten doen, geen twijfel mogelijk. Ze was onverstandig.
Haar ouders zullen haar niet helpen. Haar vader is nog onbetrouwbaarder dan ik, en dat zegt wat. Ik ben behoorlijk gestoord.
Haar ogen tonen onschuld, bezorgdheid en volledige gehoorzaamheid. Er vormt zich een traan, en ik word opgewonden. Ze ziet er zo kwetsbaar uit.
Ik duw haar op haar knieën en kantel haar hoofd om me aan te kijken. Ze draagt meisjesachtige kleding. Roze jeans, roze topje en roze leren jasje.
Ik wil ze van haar afscheuren en zwart maken. Maar ik houd me in.
Ik loop om haar heen, observeer haar, zorg dat ze me blijft aankijken.
„We gaan. Je hebt straf verdiend op de zwarte bank.“
Ik knik naar Rex die Leo belt voor vervoer. Ik grijns naar Rebecca. Ze is nu helemaal van mij.
Dit is de tweede keer dat ik haar red. Ze staat bij me in het krijt. Ik heb vandaag veel geld verloren om haar te volgen.
„Wat is de zwarte—“ Rebecca begint een vraag. Ik onderbreek haar.
„Stil!“ zeg ik luid.
„Gefeliciteerd. Je bent gepromoveerd, schatje,“ zeg ik, terwijl ik haar meetrek. Ik leid Rebecca haar kamer uit, Rex sluit de deur.
In de keuken zitten haar ouders koffie te drinken. Rex neemt Rebecca over.
Ik maak thee en ga bij hen zitten. Ze kijken verward.
Ze zwijgen, dus begin ik te praten. Geen prettig gesprek, maar ik blijf beleefd. Ik ben tenslotte hun gast.
„Rebecca gaat mee. Ik wil haar geboortebewijs.“ Ik leun op tafel, haar ouders staren. Sarah spreekt.
„Dat krijg je niet. Hoe durf je binnen te komen, thee te drinken, en om haar papieren te vragen. Dat is privé.“
„Denk je dat me dat iets kan schelen?“ Ik wijs naar mijn gezicht, Sarah staat op met gekruiste armen. Ik mag haar niet.
„Je krijgt het niet!“ Ik verwachtte dit. Gelukkig denk ik snel. Sarah schreeuwt. Maakt niet uit, schat. Net als haar dochter.
„Dan neem ik het wel. Simpel,“ zeg ik kalm.
„Nee, dat doe je niet!“ Sarah komt dreigend dichterbij. Ik sta op, langer dan zij, en druk mijn hoofd tegen het hare. „Zullen we wedden?“
Carl pakt Sarah's hand, ze kijkt om. Hij schudt zijn hoofd, ze doet een stap terug.
„Doe wat je wilt.“ Ze rolt met haar ogen, ik stap opzij. Terwijl ik ga zitten, zucht ze, en Carl vertelt waar het bewijs ligt.
Rebecca staat stil naast Rex. Braaf meisje. Eindelijk gehoorzaam.
„Kom, we gaan,“ zeg ik tegen Rex, en loop de gang in. Rex kijkt, Rebecca wrijft over haar armen.
Ik haal het bewijs uit een kast, vouw het op en stop het in mijn jasje.
Op de trap leg ik mijn hand op Rebecca's rug en duw haar vooruit. Rex opent het portier.
Ik help Rebecca instappen zonder haar hoofd te stoten. Ik ga naast haar zitten, we rijden weg. Haar ouders zijn nergens te zien.
In Prentonville kijkt Rebecca boos uit het raam. We hebben films gekeken en ze heeft champagne gedronken.
Ze probeerde de fles te pakken, maar ik heb hem opgeborgen.
Mooi geprobeerd, schatje. Je krijgt straf, en ik wil je helder, niet dronken.
„Rebecca.“ Ik sta bij de deur en wenk haar. Ze gehoorzaamt als een verdwaalde hond. Ik pak haar hand en neem haar mee van het vliegtuig.
Thuis zeg ik dat ze moet baden tot ik kom helpen afdrogen. Hopelijk maakt ze geen problemen, want dat bad is geweldig.
Het masseert al je spieren. Ze kan het beter niet misbruiken. Anders hebben we een serieus gesprek.
REBECCA
Terwijl ik uit het raam tuur, zie ik in de verte lichtjes flikkeren terwijl ik met de bubbels in mijn handen speel. Vanuit deze badkamer heb je een prachtig uitzicht op de stad in het buurland.
Kenzo komt binnen, helpt me overeind en slaat een handdoek om me heen voordat hij me uit het bad tilt. Ik maak me zorgen om het water dat op de vloer spettert, maar hij stelt me gerust.
'Geen zorgen, dat is geen probleem,' zegt hij kalmerend.
Hij heeft een zijden short meegebracht en helpt me erin. Hij is zwart. Deze man heeft duidelijk een voorliefde voor die kleur.
'Steek je armen eens omhoog,' vraagt hij vriendelijk.
Ik vraag me af hoe hij het uithoudt in een pak in deze bloedhete badkamer. Hij moet het wel snikheet hebben! De kamer is gevuld met stoom door het hete water.
Ik zweet. Het voelt ongemakkelijk omdat ik bijna naakt ben.
Als ik mijn armen ophef, helpt hij me in het topje. De zijde voelt zacht aan op mijn rug en buik.
Kenzo tilt me op in zijn armen, drukt me tegen zich aan en draagt me de badkamer uit naar zijn slaapkamer.
