Kenzo Boek 4
Auteur
Ivy White
Lezers
164K
Hoofdstukken
58
In een wereld waarin macht en controle alles zijn, gaat Kenzo, een man met een duister verleden, op missie om vermiste vrouwen te bevrijden uit een gevaarlijk mensenhandelnetwerk. Hoe dieper hij in de criminele onderwereld duikt, hoe meer hij zijn eigen demonen onder ogen moet zien en complexe relaties moet navigeren, waaronder een stormachtige en intense band met Rebecca, een vrouw die onvoorstelbaar trauma heeft doorstaan. Met vijanden op elke hoek en geheimen die dreigen uit te komen, wordt Kenzo's zoektocht naar gerechtigheid een gevaarlijke reis van verlossing en overleven.
Hoofdstuk 1: Onbekende Vijand
Boek 4:9
UNKNOWN
Laat me je vertellen wie ik ben en wat ik wil - ik ben de vijand waar Kenzo en Rex het meest bang voor zijn. Toen ik hun levens binnenkwam, konden ze niet voor me wegkruipen.
Het gaf me een kick toen ik Vinx' gezicht keer op keer sloeg en hij dingen begon te vergeten! Nog beter was toen ik hem na die laatste klap 'Nikki' noemde.
Het was vreselijk voor hem, maar het gaf mij een geweldig gevoel. Dat zal ik nooit vergeten. Daarna vermaakte ik me met Vinx' vrouw, wat ik erg leuk vond.
Nu is het de perfecte tijd om Rex aan te pakken. Ik ben van plan Trish, om wie hij geeft, pijn te doen en te zien of ik hem van streek kan maken.
Het is nu spitsuur. Veel mensen haasten zich naar hun werk, worstelend met files en vertragingen.
Op straat lopen mieren in rijen over de grond - sommigen noemen ze 'ratten op parade' - wat laat zien hoe zelfs dieren het moeilijk hebben in onze drukke wereld.
Het is lente, een tijd van nieuw leven. De zon schijnt fel, bomen krijgen nieuwe bladeren en het gras wordt groen. De lucht voelt fris en koel.
Mensen dragen dikke, waterdichte jassen om warm te blijven in het natte weer. Vogels bouwen nesten met takjes en dierenhaar om hun gezinnen te huisvesten.
Ik werp snel een blik op mijn horloge. Het is 9 uur. Ik bel 19 voor een update. Dit doe ik elke doordeweekse dag, maar niet in het weekend.
Na het noteren welke bus net is langsgekomen, sla ik in mijn aantekeningen de bustijden voor dit gebied op.
BUSSCHEMA - 30 MINUTEN
Nr. 1 - 08:40 uur
Nr. 40 - 08:57 uur
Nr. 72 - 9:00 uur
Nr. 54 - 09:01 uur
Nr. 108 - 09:10 uur
Ik observeer haar van een afstand. Ik geniet van hoe haar steil bruine haar over haar schouders en rond haar mooie gezicht beweegt.
Hoewel de koude lucht haar wangen en bleke huid roze kleurt, heeft ze geen idee dat ik haar in de gaten houd.
Ze is klein en draagt een rode jas en zwarte platte schoenen. Haar schoenen verpletteren de bladeren op de grond terwijl ze loopt.
Als ze de bus instapt en moeite heeft haar zware tas op haar schouder te tillen, kan ik een glimlach nauwelijks onderdrukken.
Ze gaat in het midden van de bus zitten en kijkt uit het raam. Ze houdt een boek in haar rechterhand. Ze kijkt niet naar mij, maar ik blijf haar observeren met mijn groene ogen.
De volgende dag is het pikdonker. Dat ben ik - alleen de dappersten kunnen mij zien.
Als iemand in het donker kijkt en mijn aanwezigheid voelt, zouden ze het plotseling kunnen begrijpen. Ze staat daar in haar rode universiteitsjurk die tot haar knieën reikt.
Ik neem alles in me op wat ze doet, net als het lawaaiige verkeer om ons heen dat langzaam blijft doorstromen. Ze friemelt nerveus aan haar haar terwijl ze naar huis loopt.
Hoewel ik dit al vaak heb gezien, geeft het me nog steeds een vreemd gevoel - mijn ogen worden vochtig en ik voel me kil terwijl ik haar aandachtig observeer.
Haar vader brengt en haalt haar elke dag, waardoor ze vier uur alleen is.
Ze weet het niet, maar ik houd haar nauwlettend in de gaten - ik weet hoe eenzaam ze zich moet voelen, wat ze eet en drinkt, en hoe lang ze alleen is.
Als ze alleen is, word ik de duisternis om haar heen - ik ken het goed, maar zij weet niet dat ik er ben.
Als het donker wordt, kijk ik van een afstand toe hoe ze haar avondritueel uitvoert.
Ik geniet van hoe haar bleke huid eruitziet in het maanlicht. Ze heeft nieuwe blauwe plekken op haar knieën, wat me blij maakt omdat ik me de klap op het grind van gisteravond herinner.
Haar gehuil en pijn geven me een goed gevoel. Ik voelde me in de zevende hemel toen ik haar zag huilen en gekwetst zag kijken, maar ze wist nog steeds niet dat ik daar in het donker was.
De jonge vrouw van 26 is zich niet bewust van de duistere kanten van haar wereld. Ze maakt zich zorgen over haar studie en cijfers, en lijkt onschuldig en optimistisch over haar toekomst.
Mensen op het dark web, die door sommige hooggeplaatsten als nutteloos worden beschouwd, weten beter - zij hebben de gevaren gezien die op de loer liggen.
De politie doet haar best om te weten en te zien wat ze kunnen, maar er blijven verborgen dreigingen. Ondanks alle geheimen worden problemen nog steeds niet opgelost.
Als ze alleen maar verder kon kijken dan haar neus lang is, zou ze misschien het gevaar om haar heen zien.
Opnieuw, voor de zoveelste keer, stapt ze in dezelfde bus en neemt haar gebruikelijke plek in het midden in.
Ze houdt een boek vast dat ze al vaak heeft gelezen - ze zou de woorden uit haar hoofd kunnen opzeggen als iemand het haar zou vragen.
Hoewel ze oud genoeg is om te weten dat ze haar dagelijkse routine zou moeten veranderen - zoals de trein of een taxi nemen of gewoon een dag thuisblijven - blijft dit meisje in hetzelfde patroon hangen.
Als je naar haar kijkt na een slapeloze nacht, zie je alleen dat haar wenkbrauwen rood zijn van opwinding en haar tanden een beetje scheef staan. Deze kleine dingen wijzen erop dat er onheil op de loer ligt.
Ondanks de stilte van de nacht en de afwezigheid van haar moeder, zal ze haar gebruikelijke routine volgen. Ze zal eten, douchen en precies om 9 uur naar bed gaan.
Ik zal alles nauwlettend in de gaten houden en onthouden. Ik observeer vanonder de uil die in de boom bij haar slaapkamerraam zit. Het geluid van de uil is het enige dat de stilte doorbreekt.
De takken van de boom bewegen zachtjes in de nachtelijke bries.
Het meisje in de rode jas stapt in het donker de bus in. Ze heeft een beker warme koffie van een nabijgelegen café bij zich.
Ze houdt haar telefoon stevig vast in haar rechterhand, maar vergeet hem zodra ze in haar boek verdiept raakt. Ze merkt niets op van haar omgeving.
Met een laatste blik tussen twee oude vrienden wordt afgesproken dat morgenochtend om 9 uur het begin zal zijn van iets nieuws - hun kans om iets belangrijks te doen in het donker en hun macht terug te nemen.
Ze trekt haar jas dichter om zich heen en neemt een slok van haar warme koffie. Ze heeft geen idee van de kwaadaardige plannen die tegen haar gesmeed worden. Ze weet niet dat de ochtend een angstaanjagende verandering zal brengen.
Wanneer ze uitstapt en naar school gaat, is het tijd voor mij om mijn plan uit te voeren. Ze heeft geen idee dat ik klaarsta om toe te slaan.
Het is tijd om ons wraakplan uit te voeren. Ik zal geen genade tonen of medelijden hebben met Kenzo en Rex - ze zullen krijgen wat ze verdienen. Onze wraak zal snel en volledig zijn, met verstrekkende gevolgen.
Het onbekende.
9 uur.
Wat zou dat kunnen betekenen?
We zullen moeten afwachten...
