Tempted by My Boss (Nederlands)
Auteur
Tania Shava
Lezers
3,1M
Hoofdstukken
55
Hoofdstuk 1.
HAILEY
Op negentienjarige leeftijd had Hailey haar studie aan Harvard al afgerond. Ze was als een speer door school gegaan. Vrienden maken stond niet bovenaan haar lijstje.
Het leven had haar niet bepaald in de watten gelegd, maar ze was vastbesloten er iets van te maken. Al van jongs af aan had ze zich voorgenomen keihard te werken voor een beter bestaan. Ze had alleen wat financiële steun en een duwtje in de rug nodig om haar doel te bereiken.
Jongens vielen als een blok voor haar, maar ze had er geen oren naar. Boeken waren haar ware liefde. Ze bracht het leeuwendeel van haar tijd door met haar neus in de boeken. Dates waren aan haar niet besteed, want school ging voor alles.
Ze had altijd al de top willen bereiken, en nu leek haar kans gekomen. Vandaag was een belangrijke dag, en de zenuwen gierden door haar lijf.
Ze stapte op de receptie af en zei: „Goedemorgen, ik ben Hailey Hartfield."
„We verwachtten u al," zei de blonde dame achter de balie. Haar naambordje verraadde dat ze Clara heette.
Iemand loodste Hailey naar een kantoor en zei dat ze moest wachten op de baas. Het kantoor was riant en stijlvol ingericht. Het straalde rijkdom uit. Hailey droomde ervan ooit ook zo'n kantoor te hebben.
Vandaag was haar eerste dag als assistent. Ze had haar zinnen gezet op het CEO-schap, en dit was de eerste stap. Nu zat ze in het imposante kantoor, in afwachting van haar nieuwe baas.
Ze hoopte dat mensen niet zouden proberen een wit voetje te halen bij de baas. Ze wilde een goede eerste indruk maken, dus ging ze kaarsrecht zitten en probeerde er zelfverzekerd uit te zien.
Toen kwam er een man binnen in een keurig zwart pak. Hij had prachtig haar en betoverende blauwe ogen. Hij zag eruit alsof hij een jaar of 28, 29 was.
„Kan ik u iets te drinken aanbieden?" vroeg hij.
„Nee, dank u," zei Hailey. „Ik wacht op de baas, dus laat me alstublieft met rust."
„Is dat zo?" zei hij, met een zweem van amusement in zijn stem.
„Ja," antwoordde ze, een tikkeltje onbeleefd. „Ik wil geen verkeerde indruk wekken."
Hij lachte zachtjes. „Je wilt het echt goed doen, hè?"
Hij is vast een nieuwe medewerker. Ik kan hem gerust de waarheid zeggen.
„Ja, eikel, zoals je kunt zien."
Op dat moment kwam er iemand anders de kamer binnen.
Misschien brengt hij thee. „Weet je, ik heb een hekel aan types zoals jij. Je doet alsof je de koning te rijk bent terwijl je maar een pion bent."
„Denk je dat?" zei hij, met opgetrokken wenkbrauwen. Hailey moest bijna lachen - mensen zoals hij moesten eens leren waar ze stonden.
„Je ziet er zelfs uit als een engerd," zei ze. Voor hij kon antwoorden, kwam de knappe blonde vrouw van eerder binnen. Hailey herinnerde zich dat ze Clara heette.
Ze komt vast zeggen dat de baas vertraging heeft. Maar Hailey's mond viel open van verbazing toen Clara de man in het pak aansprak. „Meneer, u heeft over vijf minuten een vergadering."
„Bedankt, Clara. Je kunt gaan."
O nee... Heb ik mijn baas net een eikel genoemd? Deze baan kan ik wel op mijn buik schrijven. Hailey durfde niet op te kijken. Hoe maak ik dit in hemelsnaam goed?
Hoe kan hij zo jong zijn en al aan het roer staan van een groot bedrijf? Ik had een oude man verwacht, niet hem. Hailey voelde zich door de grond zakken van schaamte.
Hij zat nu op de rand van het bureau voor haar. „Dus, waar waren we gebleven... mevrouw Hatfield? Ik ben," zei hij met een lichte glimlach, „meneer Eikel, zoals u me noemde."
