De schaduwmaanserie
Auteur
Rain Itika
Lezers
1,4M
Hoofdstukken
89
Hoofdstuk 1.
LARA
De maan scheen helder aan de heldere nachthemel. Het verlichtte een gebouw midden in het bos. Het gebouw stak sterk af tegen de omringende natuur.
Lara vond het er prachtig uitzien. Het was drie verdiepingen hoog en zeer goed ontworpen.
Ze wist niet veel van architectuur, maar ze kon zien dat iemand veel tijd had besteed om ervoor te zorgen dat elk onderdeel harmonieus samenging.
'Misschien ooit,' fluisterde Lara tegen zichzelf.
Ze droomde weg over wonen in zo'n plek toen er een licht aanging op de bovenste verdieping.
'Bingo,' zei ze zachtjes.
Ze werd opgewonden en bewoog behoedzaam naar het gebouw toe, als een kat die op een muis jaagt.
De bladeren onder haar voeten maakten nauwelijks geluid, alsof het slechts een zuchtje wind was dat ze bewoog.
Dank je, ballet, dacht ze. Zonder haar balletlessen had ze misschien meer kabaal gemaakt en de man die ze moest uitschakelen gealarmeerd.
Zijn naam was Roland Catch. Hij was schatrijk, maar verdiende zijn geld door kinderen uit te buiten. Hij was een vreselijk mens.
Hem elimineren zou niet alleen een slechterik uit de weg ruimen, maar haar ook goed doen ogen op haar werk.
De foto die haar werk had verstrekt toonde een man eind twintig met blond haar en een sterke kaaklijn.
Hij droeg een zonnebril op de foto, maar ze wist dat zijn ogen waarschijnlijk kil waren. Ze mocht hem nu al niet.
Ze herinnerde zich hoe ze deze opdracht had gekregen terwijl ze het gebouw naderde.
Haar vorige klus was zwaar geweest en het doelwit had hevig teruggevochten. Ze was net gaan zitten om bij te komen toen ze deze nieuwe opdracht kreeg.
Ze wilde weigeren, maar toen ze hoorde waarom ze het moest doen, werd ze woedend.
Terwijl ze glimlachend dichterbij kwam, zag Lara meer details van binnen en buiten.
De buitenmuren waren lichtgrijs en glad. Dit zou het klimmen bemoeilijken, maar elke verdieping had een balkon, wat haar zou helpen omhoog te komen.
Een paar stappen van het gebouw stopte ze om na te denken hoe ze de derde verdieping kon bereiken. Ze wist dat Rolands kamer aan de noordkant op de bovenste verdieping was.
Ze haalde diep adem om te kalmeren en overwoog haar opties om boven te komen.
Eerst zou ze naar de muur rennen, zich daarvan afzetten om de reling van de tweede verdieping te grijpen, en zich dan weer afzetten om de reling van de derde verdieping te pakken.
'Eitje!' fluisterde ze. Door haar slanke en lange gestalte was ze altijd al beter geweest in dit soort dingen dan anderen. Sneller, sterker en stiller.
Dit hielp haar in haar werk, maar niet bij het maken van vrienden.
Terwijl ze haar plan nog eens doornam, zette Lara haar rechtervoet naar achteren, zakte door haar knieën en zette af.
De lichte wind streek langs haar haar en gezicht terwijl ze steeds sneller op het gebouw afstormde.
Net voordat ze de muur zou raken, sprong ze licht op, plantte beide voeten tegen de muur en duwde zich ervan af.
Terwijl ze omhoog vloog, grepen haar handen de reling van de tweede verdieping. Het koude metaal sneed in haar vingers terwijl ze zich op de reling hees.
Haar longen werkten op volle toeren, maar ze gaf niet op. Ze was zo dichtbij.
Nog één keer afzetten. Ze probeerde haar spieren tot het uiterste te drijven, wetend dat ze morgen vreselijk stijf zou zijn.
Opkijkend zag ze de reling van de derde verdieping en was dankbaar dat de man zijn licht had aangelaten om haar de weg te wijzen. Met een laatste diepe ademteug sprong ze omhoog.
Haar vingers grepen de laatste reling en ze voelde opluchting toen ze het haalde. Na een paar keer diep ademhalen om haar vermoeide spieren te helpen, trok Lara zich op en klom geruisloos over de reling.
Ze voelde voldoening toen haar voeten de betonnen vloer raakten. Normaal hoefde ze niet zo hard te werken om bij een doelwit te komen, en ze was trots op zichzelf.
Alsof ze op een podium stond, maakte Lara een buiging voor een denkbeeldig publiek, waarbij ze de tijd nam om haar pijnlijke spieren te strekken.
Ze haalde een masker uit haar achterzak en trok het over haar bezwete gezicht, met haar dat eraan plakte. Ze wilde niet dat iemand haar gezicht zou zien.
Stilletjes naar de deur lopend, gluurde ze door de open gordijnen naar binnen. Voor haar stond het grootste (en waarschijnlijk zachtste) bed dat ze ooit had gezien. Vier houten palen staken op uit de hoeken met gedetailleerde houtsnijwerken - maar ze stond te ver weg om de details te zien.
Rechts van het bed waren twee grote ramen met een klein tafeltje ertussen.
In de linkermuur zaten twee deuren. Onder een ervan kwam licht en stoom vandaan. Dat was de badkamer, waar ze moest zijn.
Nu ze wist waar haar doelwit was, probeerde ze de deur te openen, en verrassend genoeg was die niet op slot. Het zou zonde zijn geweest om deze prachtige deur te forceren.
Geruisloos naar binnen stappend, reikte ze weer achter zich en haalde het mes uit haar broek. Voorzichtig trok ze het uit de schede en hield het omhoog in het zwakke licht van het nachtkastje, de details bewonderend.
Ze had veel betaald om het op maat te laten maken, en Roland zou de eerste zijn bij wie ze het zou gebruiken. Het was slechts vijftien centimeter lang, maar dodelijk in haar handen.
Terwijl ze naar voren liep, luisterde ze aandachtig naar wat er achter de deur gebeurde. Ze hoorde water stromen, dus hij was aan het douchen.
Dat zou het gemakkelijker maken om hem te elimineren. De meeste mensen zijn het kwetsbaarst als ze naakt en nat zijn.
Ze stak haar hand uit en legde die op de deurknop, in haar hoofd tot drie tellend voordat ze hem zou omdraaien.
Net toen ze wilde draaien, vloog de deur plotseling open en trok haar hand mee.
Ze zag een gladde, gespierde borstkas. Toen ze opkeek, staarde ze in woedende groene ogen die moordlustig leken.
