De tweelingdrakenreeks: de drakenschaduw
Auteur
C. Swallow
Lezers
1,7M
Hoofdstukken
34
Hoofdstuk 1
SILVER
Ik herinner me onze eerste ontmoeting. Ik had hem in de gaten gehouden en mijn blik werd getrokken naar het licht dat in de lijnen op zijn linkerwang gloeide.
Zijn huid was open en gebarsten, omdat hij niet lang in een menselijke gedaante kon blijven.
De gloed kwam van Broken Fire, dat onder de huid gloeit van een Draak die in te veel veldslagen en gevechten is geweest.
Een Draak die te veel heeft verloren.
De twee meiden met wie ik was, toonden geen enkele interesse in de reizigers hier.
Summer en Elena wisten niet wie hij was en ze keken nauwelijks naar hem terwijl hij aan de bar van de herberg zat, maar ik had de legendes gehoord.
The Storm of the Lost Horde. Een verhaal over een Drakenhorde die ooit werd verteerd door extreme bloeddorst en grenzeloze passie.
De seks was zo gewelddadig dat het verbranden van partners de normaalste zaak van de wereld was... en na alles wat ze in stand hielden... Uiteindelijk kwam er maar één Draak levend uit.
Storm. Een Draak die werd geplaagd door het kenmerkende Broken Fire, dat permanent door de barsten in zijn linkerwang scheen.
Ook was hij beroemd om zijn gebrand-zilveren haar, dat de kleur van zijn donderwolkschubben weerspiegelde. Vandaar zijn andere legendarische bijnaam Shadow in the Sky, onzichtbaar voor het menselijk oog.
En hij was hier, een glas wijn aan het drinken.
Terwijl ik naar de trap liep die naar de kamer leidde die ik met mijn twee vriendinnen zou delen, klokte hij zijn kan met bloedrode vloeistof moeiteloos naar binnen.
Hij stond op en draaide zich om, om de bar te verlaten, maar niemand schonk hem enige aandacht. Alleen Draken konden de magie zien die uit zijn huid sijpelde; voor ieder ander leek hij op een gewone reiziger.
Maar niet voor mij.
Ik was een Draak, een Zilveren, net als hij.
Ik was geboren met de gave om anderen te overtuigen met mijn eigen Heart Magic, Drakenvuur dat gebaseerd is op gevoel.
Dit was niet iets wat ik voor slechte doeleinden gebruikte, want het gaf me een overweldigend gevoel van empathie voor alle levende wezens.
Ik kon zien dat deze mythische figuur uit kindernachtmerries, die eigenlijk niet zou mogen bestaan, precies het tegenovergestelde uitstraalde: bezoedelde, bloederige Heart Magic.
Mentale wonden die nog open waren; nog niet genezen, maar juist omarmd.
Ik weet nog hoe hij zich omdraaide om te vertrekken en even bleef stilstaan. Hij zag dat ik recht naar hem staarde, terwijl mijn twee vriendinnen de trap op liepen en ik nog steeds op de onderste trede stond vastgenageld.
Er gingen drie schokkende seconden voorbij terwijl zijn gouden ogen me aankeken.
Er liep een koude rilling door mijn ziel, alsof ik oog in oog had gestaan met de dood... of met iets wat minstens zo krachtig was.
Hij hield zijn hoofd schuin.
En toen ging hij weg.
En ik was ademloos.
