Het Universum van Discretie: Training Furst
Auteur
Michael BN
Lezers
64,2K
Hoofdstukken
7
Hoofdstuk 1
Training Furst
Ik trok mijn shirt uit, gooide het in het kluisje en wierp een snelle blik op mijn buikspieren voordat ik ze bedekte met de marineblauwe compressietop van FitShop.
Het hele uniform was ontworpen om onze lichamen goed te laten uitkomen. Bradley Jones, de eigenaar van de meest exclusieve sportschool in de stad, wilde dat zijn leden omringd werden door de beste voorbeelden van fysieke fitheid.
Ik had er hard voor gewerkt om er zo uit te zien, en Bradley had me na een kort sollicitatiegesprek meteen aangenomen.
„Je bent weer te laat, Sebastian!“ zei Taylor achter me, waardoor ik me de tering schrok.
Bradley wilde dat zijn openingspersoneel een uur te vroeg aanwezig was om de apparatuur en de kleedkamers te controleren. Ik was de afgelopen drie dagen te laat geweest, maar Taylor vertelde het nooit aan de baas.
„Gast, ben je oké?“ vroeg hij, en hij legde een hand op mijn schouder.
„Ik heb moeite met slapen,“ zei ik eerlijk.
Moest ik hem vertellen waarom? Fuck it!
„Het is uit met mijn vriend en... het doet verdomd veel pijn.“
„Je vrien... Wacht, ben je gay?“ vroeg Taylor. Hij zag er overrompeld, maar niet geschokt uit.
„Biseksueel, een vier op de Kinsey-schaal, wat betekent dat ik een voorkeur voor mannen heb,“ zei ik, en ik gaf hem mijn standaardantwoord.
Ik liet mijn joggingbroek en onderbroek vallen en trok de korte broek van mijn uniform aan.
„Wat een specifiek antwoord,“ zei Taylor onder de indruk. „Je overviel me, ik...“
„Laat me raden, ik geef die vibe niet af?“ mompelde ik.
„Ik wilde zeggen dat ik niet wist dat je een relatie had. Het spijt me om te horen dat het voorbij is,“ zei hij voorzichtig.
Wow, oké. Ik was duidelijk iets te snel in de verdediging geschoten.
„Blijkbaar ben ik een moeilijk persoon om mee samen te zijn. Ik heb het keer op keer geprobeerd... maar het is duidelijk mislukt.“
Ik verraste mezelf doordat ik plotseling in tranen uitbarstte. Ze rolden sneller over mijn wangen dan ik ze kon wegvegen. What the fuck?! Ik huilde nooit!
„Hé,“ zei Taylor, en hij trok me in een knuffel. „Het is oké, laat het er maar uit.“
Zijn uitnodiging maakte plaats voor nog meer schaamteloos gesnik. Ik had dit blijkbaar al een tijdje opgekropt.
Hij klopte zachtjes op mijn rug totdat ik klaar was en vroeg toen: „Waarom vraag je Bradley niet om wat vrije dagen? Ik weet zeker dat hij het zal begrijpen.“
„Nee! Alsjeblieft, nee. Ik verblijf in een tweekamerappartement van HomeAway in het slechte deel van de stad. Ik wil daar echt niet de hele dag zitten.“
„Oké,“ zei hij, en hij knuffelde me opnieuw.
Wow! Wie had gedacht dat alfaman Taylor zo kon zijn?
„Bedankt,“ zei ik over zijn schouder.
„Waarvoor?“ vroeg hij zachtjes.
„Hiervoor,“ fluisterde ik.
„Luister,“ zei hij, terwijl hij diep ademhaalde. „Als je een plek nodig hebt om te crashen totdat je alles op een rijtje hebt, is mijn logeerkamer vrij.“
Ik staarde hem aan om te zien of hij serieus was en knipperde een paar keer dom met mijn ogen.
„Laat me erover nadenken,“ mompelde ik.
Fuck! Wat een ondankbaar antwoord.
„Doe dat. Laten we ondertussen naar boven gaan voordat Bradley ons op onze flikker geeft.“
***
Ik lette niet helemaal op terwijl mijn klant Mike zijn herhalingen deed. Er was een nieuw lid op de vloer, en hij was simpelweg prachtig. Ik was hem de afgelopen tien minuten al grondig aan het eye-fucken; gelukkig was hij te druk met zijn routine om het te merken.
„Hoeveel nog? Volgens mij ben ik de tel kwijt,“ pufte Mike, wat me uit mijn dagdroom haalde.
„Nog vijf, Mike,“ loog ik.
„Komt goed, kampioen,“ zei Mike met een scheve glimlach.
Ik haatte het om zo genoemd te worden; mijn vader had het altijd als een belediging gebruikt. Ironisch genoeg was ik nooit een erg sportief kind. Ik zei er echter niets over tegen Mike. Hij was een klant, en ik wilde geen stennis schoppen over iets kleins.
Opeens stond Taylor weer achter me. Hij fluisterde snel in mijn oor: „De baas wil je zien, ik neem Mike wel over.“
Fuck! Had Bradley gemerkt dat ik weer te laat binnen was gekomen? Zou ik ontslagen worden, net als Jason?
Toen ik Bradleys decadente kantoor binnenliep, verwachtte ik een standje. In plaats daarvan was ik in shock toen ik Calvin Furst voor zijn bureau zag zitten.
Wat the fuck deed de oprichter van AcuTech hier?
De man was al maanden niet meer in het openbaar gezien. Waarom ik dit weet, vraag je? Oké, ik geef het toe, ik lees de Next-Door blog op de wc. Er is gewoon iets met roddels over beroemdheden dat me fascineert. Dat, en mijn sterke drang om de Oscars te kijken!
Hoe dan ook, Calvin Furst was een legende. De CuffPhone van zijn bedrijf, een telefoon die om de pols gevouwen kon worden, had de mobiele technologiewereld op zijn kop gezet.
En... ik schudde hem nu de hand.
„Meneer Furst, een genoegen, meneer,“ zei ik veel te snel.
„Cal is prima,“ zei hij, en hij wees naar de stoel naast hem alsof het zíjn kantoor was.
„We hadden het net over je algemene positieve houding en professionaliteit, Sebastian,“ zei Bradley met een neppe glimlach.
Echt waar?
„Ik ben op zoek naar een personal trainer,“ zei Furst rustig. „Ik bereid me voor op een aankomend evenement en ik wil er op mijn best uitzien.“
Holy shit! Had hij het over de lancering van een nieuw product? Voor een seconde verdwaalde mijn brein in eindeloze mogelijkheden.
„Cal heeft jou specifiek voor deze taak uitgekozen,“ zei Bradley met een blik die uitschreeuwde: waag het niet om te weigeren.
„Wow, ik ben vereerd, meneer... Cal.“ Ik was dit keer daadwerkelijk aan het stotteren. Waarom maakte Furst me zo nerveus?
„Je bent me ten zeerste aanbevolen,“ zei Cal, terwijl hij opstond en zijn dure colbert dichtknoopte. „Ik verwacht je stipt om acht uur bij mijn huis. Mijn PA zal je het adres sturen.“
Zijn huis?
„Nog een fijne dag, heren,“ zei hij, en hij schudde ons beiden de hand. Een man in een zwart pak, die breder was dan Bruno, stond buiten te wachten op meneer Furst. De mannen verdwenen in de lift voordat een van ons nog een woord kon uitbrengen.
„Wat is er zojuist gebeurd?“ vroeg ik aan de baas.
„Je bent uitgekozen om de komende maand de privétrainer van Calvin Furst te zijn, en hij betaalt rijkelijk voor dat voorrecht,“ zei Bradley met glinsterende ogen.
„Echt waar? Hoeveel?“
„Je krijgt al een salaris, Sebastian,“ zei Bradley afwimpelend.
Wow! Typisch Bradley.
Mijn hoofd tolde terwijl ik terugliep naar de sportzaal. Ik was in de war. Waarom was ík uitgekozen uit de twaalf personal trainers die hier werkten? Geen sollicitatiegesprek, alleen een aanbeveling.
Maar van wie?
