De uitverkorene 4: Ontvoerd
Auteur
Lezers
318K
Hoofdstukken
27
Gestalkt
Boek 4: Ontvoerd
SADE
Sade vond het meestal niet erg om 's avonds alleen te lopen. Haar huis was niet ver van haar werk en ze voelde zich best veilig. De blaffende honden in de buurt en de voorbijrijdende auto's hielden haar gezelschap.
Maar de dingen veranderden.
Verdwijningen. Er waren steeds meer verhalen over vrouwen die verdwenen van de straten in Keulen.
Ze probeerde zichzelf voor te houden dat de media mensen alleen maar bang wilden maken. Toch kwam ze maar moeilijk van die angst af. Ze had een vervelend gevoel in haar nek waardoor ze steeds over haar schouder moest kijken.
Ze deed het opnieuw, maar zag niets anders dan straatlantaarns en schaduwen. Sade trok haar vest strakker om zich heen terwijl ze sneller ging lopen. Haar schoenen tikten luid op de stoep.
Het was fris. De straat was leeg. Maar er brandde licht in de huizen aan beide kanten, wat haar een veilig gevoel gaf. Ze zag schaduwen van mensen binnen bewegen. In de verte hoorde ze het geluid van een tram die over de rails schraapte.
Als ze meer geld had, had ze een taxi kunnen nemen. Als ze een betere baan had, had ze meer geld gehad. Als ze een betere baan had, hoefde ze 's nachts niet te werken en had ze helemaal geen taxi nodig!
Maar ja.
Ze was toch al bijna thuis. Haar hart klopte sneller bij de gedachte aan haar comfortabele bank. Ze wilde daar zitten met een glas goedkope wijn en de tv hard aan. Dat voelde warm en veilig in haar hoofd. Warm, veilig en geweldig.
Tot morgen, wanneer ze dit allemaal weer opnieuw moest doen.
Weer dat vervelende gevoel in haar nek.
Ze draaide zich om en bleef stilstaan. Een schaduw. Een persoon. Een flits van licht op de gesp van een riem. Ze haalde diep adem en draaide zich weer om. Ze zwaaide haar tas naar voren en klemde die strak tegen haar borst.
Voetstappen.
Ze kon haar schoenen uitschoppen als het moest. Ze was lang en had lange benen. Ze kon van nature heel hard rennen. Hij moest wel erg fit zijn om haar in te halen.
De voetstappen gingen door.
Haar adem kwam als een lichte mistwolk naar buiten. Haar hart ging tekeer. Ze hield zichzelf tegen om weer over haar schouder te kijken.
Geef hem geen reden...
Opgelucht sloeg ze de volgende hoek om. Nu was ze in haar eigen straat. Haar rode deur was duidelijk en fel te zien. Ze pakte haar sleutels uit haar tas. Een persoon stapte uit de schaduwen aan haar linkerkant. Sade bleef abrupt stilstaan. Ze schrok enorm.
Toen zag ze wie het was.
„Oh, jij bent het.“
„Wat is er?“ zei Leo. Zijn ogen glinsterden in het licht van de straatlantaarn.
Sade keek over haar schouder. Als iemand haar gevolgd had, was diegene nu weg.
Ze zuchtte. „Niets... niets. Gewoon mijn stomme verbeelding.“
Ze lachte zenuwachtig.
Ze liep de treden naar haar deur op. Ze voelde zich beter nu ze niet meer alleen was. De sleutels rammelden in haar hand terwijl ze de deur opende. Ze verstijfde. Leo stond achter haar als een muur, heel stil en bewegingloos.
„Maar wat doe jij hier? Hoe... hoe weet je waar ik woon?“
Hij gaf geen antwoord.
Zijn riemgesp schitterde in het licht. Te laat besefte ze het. Haar ogen werden groot. Ze raakte in grote paniek toen ze zichzelf door de deuropening gooide. Net toen ze de deur wilde dichtslaan, zette Leo zijn voet ertussen.
Alles leek langzamer te gaan.
Sade wankelde achteruit toen hij de deur open duwde. Zijn kracht was schokkend. Haar tas en een van haar schoenen vlogen door de lucht. Ze viel met een harde klap op de grond. Ze had waarschijnlijk haar hoofd gestoten. Alles werd even zwart, maar daarna zag ze alles weer heel scherp.
Gek genoeg had ze geen pijn, maar ze kon zich moeilijk bewegen.
Wat is er in godsnaam zojuist gebeurd? Ze hoorde de deur dichtklikken. Het licht ging aan. Toen stond Leo over haar heen gebogen. Nee. Hij torende boven haar uit. Hij zag er geïrriteerd uit. Boos. Misschien zelfs woedend. Zijn schouders waren strak opgetrokken.
Leo. Ze was maar drie keer met hem op date geweest. Het was duidelijk een grote fout. Een vriend van een vriend van een vriend.
Het lukte Sade om rechtop te gaan zitten. Ze voelde nog steeds geen pijn. Haar hoofd voelde wel zwaar aan en haar rug was stijf. Dat maakte haar bezorgd. Haar armen trilden terwijl ze probeerde achteruit te kruipen. Ze wilde weg van hem. Leo keek haar aan met die enge, intense ogen.
„Waarom nam je de telefoon niet op? Dat is best onbeleefd, weet je.“
Sade zei niets en bleef achteruit schuiven. Alsof het ook maar iets zou helpen. Alsof ze nog weg kon komen. Ze voelde iets nats onder haar hand. Ze tilde haar hand op en zag rood. Haar hand trilde toen ze de achterkant van haar hoofd voelde. Ze ontdekte daar nog meer bloed.
„Ik ben gewond,“ hapte ze naar adem. „Je hebt me pijn gedaan.“
De kracht in haar armen verdween plotseling. Ze viel weer achterover op haar rug. Leo stond over haar heen gebogen. Sade had zich nog niet eerder gerealiseerd hoe groot hij echt was. Hij was lang. Zijn schouders waren zo breed dat zijn shirt strak stond. Zijn handen waren enorm. Eén van zijn handen paste bijna helemaal om haar nek.
„Ik was een goede vriend geweest. Ik had je gelukkig kunnen maken. Maar je gaf me geen kans. Niemand van jullie geeft me een kans!“ Zijn stem galmde tegen de muren.
Sade wilde protesteren, maar de woorden bleven steken in haar keel. Hij pakte haar shirt vast en trok haar met die schrikbarende kracht overeind. Haar knieën bogen door. Ze krabde wanhopig over zijn borstkas, maar het hielp niets. Hij tilde haar op in zijn armen.
Zijn zware voetstappen bonsden op de trap. Sade probeerde zijn armen te krabben, maar ze was erg zwak. Ze had haar hoofd echt bezeerd. Het plafond draaide. Ze werd misselijk en haar maag draaide zich om. Het kostte al haar energie om niet over te geven.
Hij liep over de overloop. Sade voelde weer wat kracht in haar armen. Ze sloeg met haar vuist, maar Leo trok zijn hoofd net op tijd naar achteren. Hij liep haar kamer binnen. Het was beangstigend dat hij wist dat dit haar slaapkamer was.
Had hij haar in de gaten gehouden?
„Alsjeblieft... alsjeblieft... Dit kun je niet maken!“
Hij zette haar op de grond. Hij deed de deur achter zich dicht en op slot. Alsof er iemand zou komen om te helpen. Ze woonde alleen. Ze kende haar buren niet eens.
Sade wankelde en zakte door haar knieën. Ze pakte haar hoofd vast. Alles voor haar ogen werd zwart. Haar knieën klapten hard tegen de grond toen ze viel.
„Mijn hoofd doet pijn. Heel erg pijn. Ik moet naar het ziekenhuis. Leo, alsjeblieft, ik moet naar het ziekenhuis!“
„Je had aardiger tegen me moeten zijn.“
Hij liep naar het bed en trok haar deken terug. Sade keek naar de deur. Ze dwong zichzelf om te bewegen. Met een kreet lukte het haar om op te staan. Maar Leo was daar al. Hij pakte haar arm en sleepte haar naar het bed. Hij duwde haar erop. Sade viel achterover en haar hoofd klapte tegen de muur. Er kwam een rochelend geluid uit haar keel terwijl de kamer voor haar ogen draaide.
Het werd donker.
Misschien had ze gedroomd, maar ze wist het niet zeker. Het was moeilijk om überhaupt iets te denken. Kort daarna kon ze het plafond weer helder zien. Het was donker. Het maanlicht scheen door haar raam naar binnen.
Sade kromp ineen van de hevige pijn in haar hoofd. Ze reikte naar achteren om het aan te raken. Het was niet meer nat, maar ze voelde wel opgedroogd bloed. Daarna bracht ze haar hand naar haar mond. Ze krabde aan de tape die stevig over haar lippen was geplakt.
„Ik heb iets voor je.“
Sade schoot overeind. Ze viel meteen weer terug met een gesmoorde hap adem. De pijn in haar hoofd schoot door haar hele lichaam. Een donker figuur bewoog. Het maanlicht glinsterde in Leo's ogen. Het scheen ook op iets dat hij in zijn hand hield.
Een glas water.
„Ik zal het licht even aandoen.“
Sade deinsde achteruit toen hij haar nachtlampje aandeed. Hij glimlachte. Hij hield het glas en een paar pillen vast in zijn grote hand. Sade staarde hem aan. Haar bloed bonste in haar slapen. Ze voelde haar hartslag zwaar door haar lichaam kloppen.
Jezus Christus. Jezus Christus. Jezus Christus.
Sade dacht opeens aan haar moeder. Ze miste haar zo erg dat het pijn deed in haar borst. Ze had in jaren niet zo hevig aan haar gedacht. Maar ze had haar nu nodig. Meer dan ooit in haar vijfendertig jaar. De tranen brandden in haar keel. Ze probeerde ze weg te slikken, maar ze rolden al over haar wangen.
„Niet huilen.“ Hij hield de pillen omhoog. „Dit is voor je hoofd. Ik heb ze in je keukenla gevonden.“
Sade greep naar de tape op haar mond.
„Oh, natuurlijk! Stom van me.“
Hij zette het glas en de pillen op tafel. Sade trok zich terug toen hij met zijn grote handen naar haar reikte.
„Wil je dat ik het eraf haal of niet?“ zei hij nors.
Sade dwong zichzelf om stil te blijven zitten. Het was moeilijk om adem te halen. Het voelde alsof ze stikte. Er kwam veel te weinig lucht door haar neus naar binnen. Ze was in paniek. Ze klemde haar vingers in de lakens. Ze keek naar beneden. Ze kon hem niet in de ogen kijken terwijl hij langzaam de tape van haar gezicht trok.
Zodra het eraf was, haalde Sade diep adem. Maar Leo sloeg zijn hand over haar mond voordat ze kon gillen. Hij duwde haar hard in het bed en kroop bovenop haar. Hij zat wijdbeens over haar heen. Zijn gezicht was woedend en rood. Zijn tanden waren op elkaar geklemd en hij had een wilde blik in zijn boze ogen.
„Hou je mond!“ siste hij. „Wat is er in godsnaam mis met jou!“
Sade schreeuwde achter zijn hand en schudde wild met haar hoofd. Ze vocht met haar hele lichaam. Maar hij leunde met al zijn gewicht op haar, zodat ze bijna geen adem meer kon halen. Haar hoofd deed vreselijk veel pijn. Ze gooide haar arm omhoog. Het lukte haar om met haar nagels over zijn gezicht te krabben.
Dat vond hij helemaal niet leuk.
Zijn blauwe ogen keken woedend. Iets zwaars sloeg hard in haar gezicht. Er brandde een hevige pijn in haar wang en kaak. Het duurde even voordat ze doorhad dat hij haar geslagen had.
Versuft staarde ze naar het plafond. De pijn schoot door haar nek en was heel sterk in haar achterhoofd. Leo haalde zwaar adem. Zijn lichaam, zijn grootte en zijn kracht leken de hele kamer te vullen.
Hij hield een van zijn handen omhoog. Hij was klaar om haar nog een keer te slaan.
„Probeer nog eens te gillen en ik doe je pijn,“ siste hij. „Ik doe je dan echt pijn. En ik wil je geen pijn doen!“
Sade kon zich alleen nog maar concentreren op haar ademhaling. Ze probeerde wanhopig haar tranen in te houden. Toch stroomden ze over haar wangen. Ze kon haar snikken niet inhouden.
„Je hoeft niet te huilen, Sade,“ zei hij zachtjes. Hij fronste en liet zijn hand zakken. „Echt niet.“
Hij pakte voorzichtig haar kin vast en draaide haar gezicht naar zich toe.
„Het spijt me. Maar als je gewoon doet wat ik zeg, kunnen we goed met elkaar opschieten.“ Hij glimlachte. „We kunnen heel goed met elkaar opschieten. Hier.“
Hij stapte uit bed en pakte de pillen op. Hij hield het glas weer naar haar uit.
Sade ging rechtop zitten. Haar hart klopte hevig in haar keel. Haar hoofd deed vreselijk veel pijn. Ze balde haar handen tot vuisten in de lakens.
Ze keken elkaar recht in de ogen.
Je krijgt maar weinig kansen in het leven...
Leo liet het glas zakken toen ze met een kreet op hem afvloog. Ze zou met hem vechten. Zelfs nu haar tranen stroomden. Zelfs nu de pijn in haar hoofd door haar lichaam schoot en haar kracht wegnam, waardoor ze struikelde.
Er was nog meer pijn. Veel te veel pijn. Haar geschreeuw veranderde in gekreun, gehap naar adem en gesmeek. Ze proefde bloed. Er was nog meer pijn in haar kaak. In haar ogen, neus en buik. Het was overal. Het deed zo veel pijn dat haar lichaam het niet meer begreep. Het enige wat ze voelde, waren de vuisten en schoenen van Leo. Ze zag zijn wilde ogen. Ze wist alleen nog dat ze opgerold als een balletje op de grond lag.
Hij zei dingen. Ze voelde bloed op haar gezicht. Het zat in haar mond. Elke haperende ademhaling deed pijn in haar longen. Ze leek maar niet genoeg lucht binnen te krijgen.
Even later stopte Leo met zijn aanval. Het duurde echter even voordat ze dat doorhad. Hij zat gehurkt naast haar. Hij gebruikte haar doosje tissues om zachtjes het bloed en de tranen van haar gezicht te vegen.
„Ik heb het je nog gezegd,“ zei hij zacht. „Ik heb het je gezegd.“
Sade sloot haar ogen.
