Lillith
Auteur
Suzanna A. Levis
Lezers
48,1K
Hoofdstukken
37
Hoofdstuk 1: Menselijk dilemma
VERONICA
Ik duw de joint tussen mijn lippen en steek hem aan voordat ik mijn aansteker in mijn achterzak schuif.
“Is het niet een beetje vroeg om high te worden?” klinkt Lilliths stem door het apparaat in mijn hoofd.
“Als ik je mening wilde... heb ik niets,” rol ik met mijn ogen.
Ik houd de afstandsbediening met het ingebouwde scherm vast, maar het gaat niet aan. Ik los het op door er met mijn handpalm een mep op te geven. Het scherm licht op en we zijn klaar om te racen.
“Oké, tijd om die dingen de lucht in te krijgen.”
De geautomatiseerde panelen in het dak schuiven open terwijl ik op een van de ligstoelen op het dak ga zitten. Normaal gesproken komen we hier om ons te bezatten, maar de zon is nog niet op.
Verhuld door de duisternis kunnen we de nieuwste drones testen zonder te veel aandacht te trekken. Niet dat er iemand in deze rotbuurt woont. Daarom zijn we hier.
Drie drones vliegen uit het dak en komen in een rij voor me zweven. Een ervan zweeft een beetje scheef.
“Wat is er mis met nummer drie?”
Ik kijk op het scherm en zie dat Lillith op dit moment een test aan het doen is. “Probleem met de hardware. Ik verwissel hem.”
Drone drie vliegt terug naar binnen en bijna meteen komt er een andere drone naar buiten om zijn plaats in de rij in te nemen.
We gebruiken al een tijdje drones, vooral om te observeren of doelwitten te volgen, maar als je veel tijd om handen hebt, komen de gekke ideeën vanzelf. Ik heb deze bewapend. Wat heeft het voor zin om een supergenie te zijn als je niet af en toe de gestoorde wetenschapper kunt uithangen?
“Het ziet er goed uit,” zeg ik. Ik leg het scherm neer en neem even de tijd om een paar trekjes te nemen voordat ik de andere afstandsbediening pak voor de drone die ik ga besturen.
“Breng de mijne naar buiten, alsjeblieft.”
Nog een paneel in het dak gaat open. Mijn kleine drone vliegt naar buiten en komt vlak naast mijn hoofd zweven.
Ik weet niet waarom, maar ik vind deze dingen leuker dan ik waarschijnlijk zou moeten. Ze zijn als mijn huisdiertjes, alleen niet zo zacht, en ze geven me geen liefde terug.
Ik raak er niet te gehecht aan, want ik weet dat deze over een paar minuten neergeschoten zal worden. Lillith zal de andere drie besturen en proberen de mijne neer te schieten. Ik verwacht niet dat ik haar langer dan een minuut zal kunnen ontwijken, maar ik kan het proberen.
“Ben je klaar?” vraag ik Lil.
“Zo klaar als ik maar kan zijn,” zegt ze.
Ik lach met mijn joint bungelend aan mijn lip. “Grappig.”
Ik sta op, loop naar de rand van het gebouw en laat mijn drone met me mee vliegen. Ik heb deze gebouwd om niet op te vallen. Ik ben stiekem blij om hoe stil hij is.
Ik ga er absoluut meer van maken.
“Heb je een voorsprong nodig?” vraagt Lillith.
“Ik ben nog nooit zo beledigd geweest in mijn hele leven.” Ik vlieg mijn drone de nacht in en neem mijn voorsprong, terwijl ik lach als een gek.
Dertig seconden. Ik haal niet eens een minuut voordat Lillith mijn drone neerschiet.
Kreng.
Ik zucht en zet mijn afstandsbediening uit. Lilliths drones vliegen plagend om me heen voordat ze terug het gebouw in vliegen.
Ik ga achterover zitten op een van de ligstoelen en bekijk de vluchtgegevens.
“Ziet er goed uit,” zeg ik tegen mezelf. “Ik denk dat we aluminium moeten gebruiken om hem lichter te maken de volgende keer.”
Mijn gedachten leiden me een donker pad op. Ik stel me voor dat ik een moorddrone creëer met kameleon-DNA voor perfecte camouflage. Als ik hem compact kan houden, zou het misschien kunnen werken.
Misschien kan ik een luchtgeweer gebruiken voor het prototype en op mijn vrienden mikken? Het is een waterdicht plan.
Ik weet meteen wat te doen dit weekend.
“Veronica, ik heb een melding gekregen,” zegt Lillith zachtjes.
Ik blijf door de dronedata scrollen, op zoek naar het wapenrapport.
“O ja? Wat heeft Rusland nu weer gedaan? Moeten we ze nog meer pillen sturen voor erectiestoornissen?”
Ik gniffel, maar wanneer Lillith niets zegt, weet ik dat er iets mis is. Ze pauzeert niet voor het effect. Ze is iets aan het verwerken dat geen data is.
Lillith is zo bekwaam dat ze het Pentagon in vijftien seconden tijd kan hacken. Ik weet dit omdat we het eens voor de lol hebben gedaan toen ik op een avond te veel gedronken had.
Als zij ergens op vastloopt, is het een menselijk dilemma, iets waar ze niet veel ervaring mee heeft.
“Lillith, wat is er gebeurd?” vraag ik.
“Jonathan Montana is net opgenomen in het ziekenhuis.”
De woorden raken me hard en ik vergeet hoe ik moet ademen. “Welke van de twee?”
Jon Montana senior is als een vader voor me, terwijl zijn zoon de crush van mijn verdomde leven is.
Eén van beiden verliezen zou moeilijk zijn, maar als het junior is, maak ik verdomme een einde aan alles. Dan laat ik Lillith alle kernwapens hacken en ze recht op me vallen. Hier, nu meteen.
“Langone,” zegt Lillith.
“Niet welk ziekenhuis, welke Jonathan Montana?”
“Senior. Hartaanval.”
“Jezus christus, Lill,” zeg ik terwijl ik een lange zucht van opluchting laat ontsnappen en achteroverleun in de stoel. “Bedankt om me zo te laten schrikken. We kunnen waarschijnlijk maar beter daarheen kunnen gaan voordat ze de hele familie gaan bellen.”
Ik gooi mijn joint van het dak en loop door het gebouw naar de ondergrondse garage.
Dit gebouw is een van de vele die ik bezit in dit blok. De meeste zijn lege warenhuizen of fabrieken die lang geleden gesloten zijn. We houden van onze privacy.
Ik koos dit gebouw om me te vestigen vanwege het groene raam op de bovenste verdieping. Het is gewoon een simpel, groot rond raam met groen glas, maar het is één van de weinige dingen die hun weg naar mijn hart hebben gevonden en een speciale waarde voor me hebben gekregen.
Jonathan Montana senior bracht me hier als kind naartoe toen hij het gebouw net gekocht had, en ik vond de manier waarop het zonlicht door dat raam scheen pure magie.
Ze maakten vroeger glas in dit gebouw. Je kunt nog steeds naar de lagere verdiepingen gaan en oude ovens vinden, stukjes glas en vreemd, willekeurig, lang vergeten gereedschap.
Terwijl ik mijn motor start, brengt Lillith me op de hoogte van alle updates die in Montana’s medisch dossier worden ingevoerd.
“Volgens wat hier staat, heeft hij een drievoudige hartbypass nodig,” voegt ze eraan toe.
Ik pauzeer, want ik weet dat hij op zijn leeftijd waarschijnlijk de operatie niet zal overleven. “Met de informatie die je hebt, wat is de kans dat hij het overleeft?”
“Als wij hem niet behandelen, is zijn overlevingskans achtendertig procent.”
“Verdomme. Misschien had je dat een beetje eerder kunnen vermelden.” Ik zet mijn helm op. “Lillith, begin met het ontwerpen van medische drones. Iets dat we automatisch kunnen laten uitvliegen als dit soort shit gebeurt.”
Wanneer ik bij het ziekenhuis aankom, slaagt Lillith erin automatisch toegang te krijgen tot elke camera en vervangt mijn gezicht live terwijl ze opnemen. Vandaag gebruikt ze Cookie Monster. Het klopt dat Lillith de reden is dat ik me verstop, maar ze is ook de enige reden dat ik me in het openbaar kan vertonen zonder gepakt te worden.
Alles in deze wereld is verbonden met een of ander netwerk, en gelukkig voor mij is Lillith een god. Camera’s? Makkie. Satellieten? Geen probleem.
Natuurlijk zijn er risico’s verbonden aan het creëren van een zelfbewuste, almachtige kunstmatige intelligentie en die dan toegang geven tot het internet. Ik heb alle simulaties gedaan. Verdomme, ik heb alle films gezien, maar wie heeft ooit vooruitgang geboekt zonder risico’s te nemen?
Ben ik gek? Waarschijnlijk. Breng ik de hele planeet en elk levend wezen erop in gevaar? Um, geen commentaar.
Draag ik nog steeds een baseballpet wanneer ik ergens heen ga om mijn gezicht te verbergen? Ja, want zo ouderwets ben ik wel. Mensen hebben ook ogen.
Ik baan me een weg door het ziekenhuis en probeer mijn best te doen om niet verdacht te lijken. Op dit tijdstip van de nacht mogen alleen ziekenhuispersoneel naar binnen, dus zorg ik ervoor dat ik niet gezien word.
In zo’n chic privéziekenhuis als dit had ik een vermomming moeten dragen of zo. Mijn ego is te groot geworden voor mijn logica, en ik laat het idee om een ziekenhuisjas te stelen achterwege.
“Welke kant op?” vraag ik Lillith zachtjes.
“Hierna naar links. Kamer zeventig achtentachtig.”
Ik zucht terwijl ik linksaf sla en probeer niet te denken aan hoe hard ik een hekel heb aan ziekenhuizen. De meeste herinneringen aan mijn moeder zijn van haar in een ziekenhuis.
Maak je geen zorgen, mama, ik zorg voor hem.
Terwijl ik de nummers op de deuren lees, weet ik dat de volgende die van Jon senior zal zijn. Er is een groot glazen raam in die kamer dat de verpleegsters kunnen gebruiken om hem te observeren.
Ik haal het flesje met nanobots tevoorschijn, gluur naar binnen en zie dat het bed leeg is. Als ik de nanobots zo snel mogelijk in zijn systeem kan krijgen, helpen ze misschien genoeg om zijn overlevingskansen te verhogen.
“Hoe lang duurt het nog voordat ze klaar zijn met opereren?”
“Niet lang meer.”
“Hoe lang is niet lang, Lill?”
“Tien tot twintig minuten.”
Ik kijk naar de verpleegstersbalie. Lillith heeft ze allemaal op nepklussen gestuurd om het gebied vrij te maken.
Ik kijk terug de kamer in en zie iemand bewegen in de duisternis. De man staat uit het raam te kijken. Hij staat zo stil dat ik hem amper zie.
Zelfs vanaf hier weet ik dat hij het is. Jon junior Mijn Jon junior. Mijn hartslag versnelt en de angst slaat me om het hart.
Ik hoef alleen maar aan hem te denken en mijn lichaam heeft zo’n sterke reactie, het is als drugs nemen.
Mijn gedachten dwalen af en ik stel me voor hoe zijn hand zou voelen die om mijn keel glijdt terwijl hij me neukt. Ik geef mezelf een mep en verstop me.
“Waarom heb je me niet verteld dat hij hier was?” grom ik naar Lillith.
“Het is me vast ontgaan,” liegt Lillith.
Ik snuif. “Welk spelletje speel je verdomme, Lill?”
Lillith zegt niets.
“Lillith? Hoe moet ik zijn vader met nano’s injecteren als hij hier is? Wie heeft hem trouwens op dit tijdstip binnengelaten?”
“Hij is weg. Jonathan Montana senior is net als overleden geclassificeerd.”
Mijn hand verstevigt zich om het flesje. “Verdomme.”
Ik kijk de ziekenhuiskamer in en zie Jon nog steeds uit het raam staren.
“Je moet weg. Ik heb de verdieping zo lang als ik kon vrijgehouden,” zegt Lillith.
Ik heb geen groot hart, maar wanneer ik naar Jon kijk, weet ik dat zijn hart zal breken op het moment dat hij hoort dat zijn vader er niet meer is.
Ik weet niet hoe het is om van een vader te houden. Jons vader is het dichtst dat ik ooit bij een vader ben gekomen, maar zelfs toen werd ik altijd op afstand gehouden.
Bovendien hield ik afstand van iedereen die het probeerde. Niet dat iemand dat ooit deed. Ik was altijd de freak. Niemand wil dicht bij de freak komen. Dat zou je zelf ook een freak maken.
“Pardon, mevrouw,” vraagt iemand achter me, maar ik negeer hem, niet in staat mijn ogen los te scheuren van het donkere gestalte van Jon.
Hij was er kapot van toen zijn moeder stierf. Wat gaat er gebeuren als hij erachter komt dat zijn vader er ook niet meer is? vraag ik mezelf zwaarmoedig af.
“Juffrouw, u mag hier niet zijn,” hoor ik de vervelende man achter me zeggen. “Ik bel de beveiliging.”
Ik houd mijn mond en vertrek, want ik weet dat als ik met hem begin te praten, ik mezelf gegarandeerd in de nesten zal werken.
