Lilly's King (Nederlands) Book 4
Auteur
Natalie Le Roux
Lezers
94.1K
Hoofdstukken
29
In een wereld waar de aarde is verwoest door buitenaardse aanvallen, wordt de zeventienjarige Violet gered en genezen door kapitein Keel aan boord van een Toriaans commandoschip. Terwijl ze haar nieuwe leven tussen de Torians probeert te vinden, wordt de band tussen Violet en Keel steeds sterker, maar hun relatie kent ook de nodige uitdagingen, waaronder haar jonge leeftijd en de mysterieuze verdwijning van haar huisdier, Spot. Vastbesloten om Spot te vinden en de waarheid te achterhalen, begint Violet aan een gevaarlijke reis die haar moed en veerkracht op de proef stelt.
Proloog
Boek Vier:Violet’s Heart
Violet lag op sterven. Ze wist het. Haar lichaam was zwak, elke ademhaling deed pijn in haar longen, en ze voelde zich met de minuut zwakker worden.
Soms kon ze helder zien wat er om haar heen gebeurde. Deze momenten beangstigden haar meer dan de dood zelf.
Haar zussen, Lilly, Rose en Tulip, vochten om in leven te blijven. De aanval op Aarde was als een donderslag bij heldere hemel gekomen. Miljarden mensen waren omgekomen.
Terwijl ze langzaam door het land trokken op zoek naar een veilige haven, werd Violet steeds zwakker.
Maar wat haar het meest angst aanjoeg waren niet de monsters die de Aarde hadden aangevallen. Het was de gedachte dat zij de reden zou kunnen zijn dat haar familie het loodje zou leggen.
Violet had Lilly vaak proberen te overtuigen haar achter te laten. Om met de anderen ver weg van haar te vluchten, maar Lilly wilde er niets van weten.
Wat er ook gebeurde, hoe zwak ze ook werd, of hoe dicht ze bij een confrontatie met de buitenaardse wezens kwamen, haar zussen lieten haar nooit in de steek.
Maar naarmate de dagen verstreken, wist Violet dat er niets was wat ze konden doen. Ze zou sterven, en geen medicijn kon daar een stokje voor steken.
Het enige dat haar kon redden, dacht Violet, zou een wonder uit de hemel zijn.
Terwijl ze in en uit bewustzijn gleed, herinnerde Violet zich een kleine witte boerderij. Ze waren daar gestopt om uit te rusten, en Violet had vrede gesloten met sterven op de oude, versleten bank.
Ze had op haar zij gelegen, met hoge koorts en haar longen die langzaam volliepen met bloed.
Maar haar gezicht lag in de late middagzon, waarvan de warmte op de een of andere manier een deel van haar pijn verzachtte.
Ze herinnerde zich vaag dat Rose en Lilly over iets ruzie maakten, maar ze kon hen niet verstaan.
Nadat Lilly was vertrokken, verloor Violet opnieuw het bewustzijn, om alleen wakker te worden geschud door een bezorgde Lilly.
Ze wist niet zeker wat er gebeurde, maar ze probeerde zo goed mogelijk te doen wat haar zus vroeg.
De hoestbui kwam zo plotseling dat Violet hem niet kon stoppen. Er kwam bloed uit haar mond terwijl haar longen aanvoelden alsof ze zouden scheuren.
Daarna was ze weer bewusteloos geraakt.
De volgende keer dat Violet wakker werd, werd ze gedragen in sterke armen. Er was geen zon meer op haar gezicht, alleen het schemerige licht dat weerkaatste op donkergrijze metalen muren.
Ze probeerde zich te concentreren, erachter te komen waar ze was, maar het was tevergeefs. Ze was veel te zwak om haar hoofd te bewegen, laat staan om om zich heen te kijken.
Zelfs het gezicht van degene die haar droeg was wazig en bewoog in haar zicht.
Kreunend van de pijn bewoog Violet in de armen en legde haar hoofd tegen een stevige, warme borst.
Een diepe mannenstem zei: 'Het is goed, kleine vechter. Je bent nu veilig. Ik zal voor je zorgen.'
Violet sloot haar ogen terwijl een kleine glimlach probeerde door te breken.
Het was eindelijk gebeurd. Ze was gestorven, en deze man was een engel, gekomen om haar mee te nemen.
De volgende keer dat ze wakker werd, lag ze op een bed. De felle lichten boven haar maakten het moeilijk om te zien terwijl ze probeerde scherp te stellen.
Het duurde even voordat ze besefte dat de pijn in haar longen weg was. Sterker nog, al haar pijn en ziekte leken als sneeuw voor de zon verdwenen.
Boven haar kwam de knapste man die ze ooit had gezien in beeld. Omgeven door een fel wit licht had hij prachtige goudgele ogen, een vierkante kaak en... de vreemdste bulten op zijn neus.
Zonder er veel bij na te denken staarde Violet met grote ogen vol verwondering naar de man boven haar. Een engel, dacht ze, een echte engel hier om me mee te nemen naar de hemel.
'Hoe voel je je?' vroeg hij, zijn rijke, sexy stem liet Violets huid tintelen.
Op dat moment, liggend op het bed, opkijkend naar ogen met de kleur van gesmolten goud, wist Violet dat ze verliefd was.
Niet zomaar een tienerverliefdheid op een leuke jongen of de manier waarop ze van haar zussen hield. Nee, dit was iets heel anders. Het was sterk, diep en krachtig.
Waar ze ook was, en wie deze man ook was, ze wist dat wat er ook zou gebeuren, ze altijd aan hem zou denken als de man van wie ze voor altijd zou houden.
Degene van wie ze altijd zou wensen dat ze bij hem had kunnen zijn.
'Violet?' vroeg hij, zijn voorhoofd fronsend. 'Kun je me horen?'
Ze probeerde te slikken, maar haar mond was droog en haar keel dichtgeknepen door het gevoel. 'Wie ben jij?'
Hij glimlachte, waardoor haar hart een sprongetje maakte in haar borst. Hij was geweldig als hij glimlachte. 'Ik ben kapitein Keel.'
'Keel,' fluisterde ze, en gaf hem een zwakke, verlegen glimlach, 'je bent zo mooi.'
Hij glimlachte breder, zijn wangen werden roze, voordat hij zijn keel schraapte en zei: 'Hoe voel je je?'
Ze nam even de tijd om haar eigen lichaam te controleren en zei toen: 'Beter... en erg dorstig. Mag ik wat water?'
Hij reikte naar een klein tafeltje naast haar en bracht een zilveren beker naar haar lippen. Hij hielp haar drinken voordat hij hem weer wegzette. 'Beter?'
Ze knikte. 'Ben ik in de hemel? Want als alle engelen er zo uitzien als jij, dan wordt dit het beste hiernamaals ooit.'
Hij lachte weer, het geluid verwarmde haar van binnen. 'Nee, kleine vechter, je bent niet dood. Je bent op het commandoschip van de Toriaanse koning.'
Violet fronste. 'Het wat nu?'
'Het commandoschip. Het is het vlaggenschip van de Toriaanse koning.'
Violet kantelde haar hoofd opzij om naar deze man te kijken. Hij was anders, daar was geen twijfel over mogelijk. Zijn neus, zijn ogen, zijn tanden, waarvan ze glimpen had opgevangen terwijl hij sprak.
Maar hij was een engel, toch? Die waren anders dan mensen, nietwaar?
'Toriaans? Is dat hoe engelen hier boven worden genoemd?'
Keel probeerde tevergeefs zijn glimlach te verbergen. 'Nee. Ons ras heet Torianen. We komen van een planeet genaamd Toria. We zijn gestuurd om de spinners te doden en jullie ras te redden.'
Violet staarde hem aan, haar geest blanco.
'Eh,' zei ze uiteindelijk, rondkijkend in de donkere kamer, 'oké, waar zijn mijn zussen?'
'De twee die met je meekwamen slapen.' Hij bewoog en wees naar twee bedden een paar meter verderop.
Rose lag op de ene, diep in slaap. Tulip lag opgerold op haar zij op de andere. Ze hield een kleine tablet stevig tegen haar borst gedrukt terwijl ze sliep.
Violet keek rond maar zag Lilly nergens. 'Waar is Lilly?'
'Ze is bij de koning, in zijn vertrekken.'
'Oh?' Haar wenkbrauwen schoten omhoog. 'En wat, als ik vragen mag, doen zij en de koning in zijn vertrekken?'
Keel glimlachte. 'Nou, als ik zou moeten raden,' hij boog zich dichter naar haar toe, zijn lippen slechts centimeters van de hare, 'slapen.'
'Oh,' zei ze, hard slikkend terwijl ze probeerde diep genoeg adem te halen, 'want wat anders zouden een man en een vrouw doen in een slaapkamer, toch?'
Hij grijnsde, zijn ogen dansten met een licht dat Violet graag zag. Hij deed een stap achteruit en trok voorzichtig de dekens tot haar kin.
'Je moet ook rusten. Morgenochtend zal Oris, de medisch commandant, je nog eens willen onderzoeken.
'Je was heel dicht bij de dood toen je aan boord van het schip werd gebracht, Violet. Je lichaam moet genezen. Ik zie je snel weer.'
Het laatste wat Violet wilde was deze lange, sexy engelachtige man zien weglopen.
'Wacht,' zei ze, en greep zijn arm voordat hij weg kon gaan.
Hij draaide zich met een bezorgde blik op zijn knappe gezicht naar haar toe. 'Ja?'
'Blijf,' fluisterde ze. 'Alsjeblieft? Ik wil nu niet alleen zijn. Tenminste tot ik in slaap val.'
Zijn gezicht ontspande en hij ging zitten op een stoel naast haar bed.
Violet draaide zich op haar zij en staarde in goudgele ogen die haar aanstaarden.
Het duurde lang voordat ze eindelijk in slaap viel, maar het laatste wat ze zich herinnerde was een zacht, laag gebrom dat haar hielp in slaap te vallen.
Keel
Keel zat behoorlijk in de nesten. Hij wist het meteen toen hij de kleine, zieke menselijke vrouw op de bank in het oude huis zag liggen.
Elke Toriaanse man kende de tekenen, en ze wisten allemaal dat als het eenmaal gebeurde, je er niet voor kon vluchten, je verstoppen of het ontkennen.
Het zat in hun aard, net als hun scherpe neus of goed gehoor. Het enige wat een man kon doen was zijn paringsdrang volgen en hopen dat het hem geen hartzeer zou bezorgen.
Maar deze vrouw was menselijk. Een heel ander wezen dan hij. Hoe kon hij haar als de zijne beschouwen - met haar paren - als hij niets over haar wist?
Het enige waar Keel zeker van was, was hoe hij zich bij haar voelde. Terwijl hij op de stoel zat en haar zag slapen, voelde zijn geest en lichaam een rust die hij niet meer had gekend sinds hij klein was.
Deze vrouw straalde een vrede uit die hij nog nooit had ervaren.
Zijn hele leven had hij geleerd dat zodra de paringsdrang bij een man begon, er maar één vrouw voor hem was. Geen enkele andere zou ooit zo goed passen als de eerste vrouw waar zijn hart, geest, lichaam en ziel naar verlangde.
Dus zat Keel de hele nacht in de stoel, kijkend naar de kleine menselijke vrouw die rustig sliep. Hij zou met zijn oudere broer Tark moeten praten om te horen wat hij hiervan vond.
Hoewel Keel de jongste was van de mannen die hij als zijn beste vrienden en broers zag, voelde hij zich nog steeds veel ouder dan de vrouw.
Ze zag er bijna volwassen uit, maar had nog steeds iets jeugdigs over zich.
Hij zou 's ochtends uitzoeken hoe oud ze was. Voor nu was hij tevreden om naast haar te zitten en haar te zien slapen.
Toen de ochtend aanbrak, te snel naar Keels zin, kwam Oris de ziekenboeg binnen om de vrouwen te controleren.
Toen hij bij Violet kwam en haar begon te onderzoeken, deed Keel een stap opzij. Maar de angstige blik op Violets gezicht toen ze hem zag weggaan, deed hem bij de deur stoppen.
Hij draaide zich om en gaf haar een geruststellende glimlach terwijl hij tegen de deurpost leunde. Hij sloeg zijn armen over elkaar en luisterde toen Oris begon.
'Hoe voel je je vanochtend, Violet?' vroeg de medische commandant.
'Veel beter. Eigenlijk heb ik ontzettende honger!'
Oris lachte zachtjes. 'Zodra we hier klaar zijn, kunnen jij en je zussen wat eten. Nu heb ik wat basisinformatie over je nodig, is dat goed?'
Violet knikte en ging rechtop zitten. 'Ga je gang.'
'Heb je erfelijke aandoeningen waar ik van moet weten?'
Violet schudde haar hoofd. 'Niet tenzij geweldig zijn meetelt.'
Oris glimlachte. 'Helaas niet in je medisch dossier. Ben je ergens allergisch voor?'
'Nee.'
'Heb je mechanische onderdelen, vervangende organen of kunstmatige componenten?'
Violets mond viel open. 'Is dat een serieuze vraag?'
'Ja.'
Violet schudde haar hoofd. 'Nee, doc, ik ben geen robot. Tenminste, niet de laatste keer dat ik keek.'
Ze keek over Oris' schouder en ontmoette Keels ogen. 'Heb jij mijn hersenen in een kunstmatig lichaam gestopt terwijl ik sliep?'
Keel was verbaasd dat ze hem zo'n vreemde vraag had gesteld zonder te glimlachen.
Oris lachte terwijl hij iets in de datapad typte; zijn hele lichaam schudde terwijl hij probeerde het te verbergen.
'Als ik dat had gedaan,' zei Keel met een grijns, 'had ik je langer gemaakt.'
Haar ogen, de kleur van bloed, vernauwden zich naar hem. 'Luister eens, lange vent, ik hou van mijn lengte, oké. En trouwens, goede dingen komen in kleine pakjes!'
'Oké, jullie twee,' onderbrak Oris. Ze grijnsden allebei naar elkaar, en Keel voelde zijn hart smelten als reactie op deze vrouw met zo'n pittige karakter.
'Violet, hoe oud ben je in aardse jaren?'
'Ik word over een paar weken zeventien.'
Keels hele lichaam werd ijskoud. Ze was nog maar een kind! Niet alleen dat, maar ze was nog tientallen jaren verwijderd van volwassenheid. Zeker veel te jong om mee te paren.
Pijn schoot door zijn borst, waardoor hij moeilijk kon ademen.
Hoe kon de god van de Schepping zo wreed zijn om zijn partner op zijn pad te zetten, zijn paringsdrang te starten, en hem vervolgens jaren te laten wachten voordat hij haar kon claimen?
Wat had hij gedaan dat zo erg was dat de god van de Schepping het terecht vond om hem zo te straffen?
Zonder de rest van Oris' vragen te horen, duwde Keel zich van de muur af en verliet de ziekenboeg.
Hij moest nadenken; zijn hoofd leegmaken en uitzoeken wat hij ging doen. Eén ding wist hij zeker, hij zou zo ver mogelijk bij Violet vandaan moeten blijven.
