Zondige geheimen Book 2
Auteur
E. J. Lace
Lezers
15.7K
Hoofdstukken
36
Mari, een getalenteerde danseres, bereidt zich voor op de grootse heropening van haar club, The Silky Bunny, terwijl ze worstelt met de complexiteit van haar huwelijk met Ben, een voormalig vechter. Terwijl ze het hoofd bieden aan dreigingen van buitenaf en conflicten van binnenuit, worden hun liefde en loyaliteit op de proef gesteld. In een mix van passie, gevaar en ambitie moeten Mari en Ben hun verleden onder ogen zien en samen over hun toekomst beslissen. Doorstaat hun band de druk van hun turbulente levens?
Nieuwe Beginningen
Mari
Ik gesp de bandjes van mijn torenhoge hakken vast en betreed het podium.
Ik knipper tegen het felle licht en kijk zenuwachtig uit over de lege club.
Het is de avond voor de heropening van The Silky Bunny. De club is helemaal leeg, op mij na.
Wekenlang zat mijn hoofd vol met al het werk: opnieuw inrichten, nieuwe meiden opleiden en de bedrijfsvoering aanpassen.
Daardoor had ik geen tijd om te oefenen. Dit is mijn laatste kans voor de grote dag.
Ik zet "Girl Money" van Kix op mijn telefoon. De muziek schalt door de clubspeakers.
Dit is het moment.
Eindelijk ben ik weer waar ik thuishoor.
Als de muziek begint, stop ik met denken en laat ik mijn lichaam het overnemen.
Hoewel ik alleen in ondergoed oefen, na het uittrekken van mijn zomerjurk en platte schoenen, brengt het nummer Sin meteen tot leven.
Het doet me denken aan een van de eerste keren dat Ben me zag dansen. Ik herinner me hoe hij naar me keek.
Ik laat die herinnering me vervullen terwijl ik over het podium begin te lopen, alles gevend. Ik beweeg mijn heupen en laat elke stap mijn borsten laten stuiteren.
Ik loop naar de paal en pak hem met mijn rechterhand. Ik spring omhoog om over te schakelen naar mijn linkerhand terwijl ik één been in de lucht schop en die beweging gebruik om rond te draaien. Ik land soepel.
Ik leun tegen het metaal, met de paal langs mijn rug. Ik draai snel om. Mijn neus raakt de paal terwijl mijn enkels eronder gekruist zijn.
Opnieuw laat ik mijn lichaam bewegen en laat ik de herinnering aan elke eerdere show me leiden. Ik ontwar mezelf langzaam en begin te klimmen. Ik duw mezelf steeds hoger.
Op dit moment vergeet ik me goed vast te houden.
Mijn grip is iets zwakker dan normaal.
Ik probeer me vast te klampen, maar mijn handen beginnen te zweten.
Ik laat met één hand los om het zweet af te vegen aan mijn beha. Ik weet dat ik mezelf kan vasthouden.
Maar als de diepe stem zingt "and take a seat on the rail", verlies ik mijn grip volledig.
Ik probeer langs de paal naar beneden te glijden, maar ik val alsnog hard op het podium.
"Wanna see skin, they need to see green, gotta show that girl money"
Terwijl ik mijn lichaam controleer op blauwe plekken, voel ik dat ik bijna moet huilen.
Ik hoor applaus vanaf de andere kant van de club. Ik kijk op en zie de gestalte van een zeer grote man bij de deur staan.
Mijn Beast.
Mijn Ben.
"Doe het nog eens," roept hij naar me.
Hij komt dichterbij en als hij in het licht stapt, zie ik dat hij glimlacht. "De mannen zullen dol zijn op die nieuwe move. Heet het 'De Gevallen Engel'?"
"Waarom ben je hier?" vraag ik hem, terwijl mijn gezicht rood wordt van schaamte.
"Ons bed voelde leeg," zegt hij. "Het is bijna middernacht, Mari."
"Echt waar? Ik ben de tijd weer eens kwijt. Ik ben zo klaar, beloofd. Laat me gewoon nog even proberen—"
"Schatje, het ziet ernaar uit dat je het al onder de knie hebt," zegt hij lachend.
"Ben. Dit is belangrijk."
Ik sta weer op, schud de pijn uit mijn been en zet het nummer opnieuw op. Ik begin gefrustreerd te raken. Ik weet dat ik dit kan. Ik snap niet waarom het nu niet lukt.
Ik begin weer aan de paal te klimmen.
Ik sla mijn enkels eromheen om stabiel te blijven. Maar als ik probeer achterover te leunen voor een makkelijkere move dan eerder, voel ik mijn spieren vermoeid raken en begin ik weer te vallen.
Deze keer raak ik de grond niet. In plaats daarvan val ik recht in Ben's wachtende armen.
"Dank je," fluister ik, me verslagen voelend. Ik verberg mijn gezicht tegen zijn brede borst.
Ik gun mezelf een moment maar probeer dan uit zijn sterke greep te komen, omdat ik weer omhoog wil. Maar hij houdt me stevig vast en laat me nog niet los.
"Ben," zeg ik zachtjes, "ik moet oefenen."
"Eigenlijk is het enige wat je moet doen slapen. Je werkt non-stop. Je lichaam is doodmoe."
"Maar—"
"Geen 'maar', kitten." Ik hoor aan zijn stem dat hij vastberaden is. Ik hoef niet eens te kijken om te weten dat er geen discussie mogelijk is.
Hij draagt me de korte trap af en van het podium, voordat hij me neerzet in een van de nieuwe zachte zwarte stoelen.
Hij knielt voor me en begint mijn schoenen uit te trekken.
"Je weet dat ik je door dit alles heen zal steunen," zegt Ben. "Maar ik kan je niet laten verwonden. Zelfs niet als jij degene bent die jezelf pijn doet."
Ik zucht diep en laat mijn hoofd hangen. "Ik weet het," zeg ik zachtjes in mijn handen. Ik voel me zo moe en verdrietig.
Pas als ik voel hoe hij zachtjes mijn pijnlijke enkels kust, gluur ik door mijn vingers. "Je bent een geweldige echtgenoot. Het spijt me dat ik zo druk ben geweest met dit alles."
Ik wil hem vertellen hoezeer ik hem mis en ons mis. Als hij er niet was, denk ik dat ik door zou blijven oefenen tot ik erbij neerval.
Dit is het hardste dat ik ooit heb gewerkt en Ben is er de hele tijd voor me geweest: hij bracht me eten, zorgde dat ik dronk. Hij heeft me zelfs soms in bad gedragen om me schoon te maken.
Hij heeft elk klein dingetje gedaan om me te helpen. Hij is echt geweldig geweest.
Maar ik ben zo druk geweest met de club dat we nauwelijks tijd samen hebben gehad sinds we getrouwd zijn.
"Wees niet zo hard voor jezelf, kitten,"
"Het spijt me," zeg ik. "Na morgen zal alles draaien. Ik zal een manier vinden om het goed te maken."
"Ik heb wel een paar ideeën als je zelf niets kunt bedenken," zegt Ben met een knipoog.
Ik maak een blij geluidje als hij me weer vastpakt en over zijn schouder gooit, mijn schoenen in zijn andere hand.
"Laten we naar huis gaan, kitten," zegt hij. "Ik neem geen nee als antwoord."
***
Ben heeft gelijk. Ik moet rusten.
Maar zelfs als we eindelijk samen in bed liggen, met de armen van mijn man om me heen, merk ik dat mijn gedachten maar niet stoppen.
"Wat speelt er in dat hoofdje? Je bent zo nerveus," fluistert Ben in mijn oor.
Ik weet niet zeker of hij mijn gedachten kan lezen of gewoon mijn hart snel voelt kloppen.
"Je bent de beste danseres die deze stad ooit heeft gezien," voegt hij toe. "Je gaat het geweldig doen morgen."
"Het gaat niet alleen om mijn dansen,"
"Kom op dan. Praat met Daddy." Ben klopt op zijn borst, waardoor ik moet lachen en hij me optilt.
Ik draai me om in bed om hem aan te kijken, en trek de dekens tot aan mijn kin. Ik kus hem op het puntje van zijn neus.
"Ik weet dat jij weet hoeveel dit voor me betekent. Hoeveel dit altijd voor me heeft betekend. Ik ben zo bang, Benny. The Silky Bunny heeft mij geholpen. Ik wil alles doen wat ik kan om de club ook te helpen."
Hij maakt een geluid om te laten weten dat hij luistert, en laat me gewoon tegen zijn borst praten.
"Toen ik zeventien was, hadden Erik en ik bijna niets. Erik deed alles wat hij kon voor mij. Mijn persoonlijke superman gaf zijn hele leven op om mij veilig te houden."
Er verschijnt een kleine glimlach op mijn lippen, en ook op die van Ben. Ik weet dat Ben zich die tijd net zo goed herinnert als ik.
Goh, wat is hij toch een goede luisteraar.
"Hoe dan ook, ik had deze ene leraar die wist dat ik in de problemen zat en probeerde misbruik te maken van... alles. Hij bood me een kans om te slagen.
"Ik wist wel beter. Ik kende de verhalen over hem. Alles in mijn lichaam zei dat ik moest stoppen, maar ik luisterde gewoon niet. Ik ging toch naar zijn huis. Hij zei dat het was om me te helpen en, nou ja..."
"Wat was zijn naam?" zegt Ben met een boze stem. Ik zie al dat hij kwaad wordt. Zelfs in de donkere slaapkamer weet ik dat die mooie zomerhemelblauwe ogen rood worden van woede.
"Benny,"—ik leg een hand op zijn wang om hem te kalmeren—"er is uiteindelijk niets gebeurd. Ik ben weggerend, recht in de armen van Brittany op de parkeerplaats van The Silky Bunny."
Ik moet mijn zus credits geven. Erik zal altijd Superman zijn, maar Brittany is mijn Wonder Woman. Ik zal daar nooit verlegen over zijn voor hen. Ik heb een geweldige familie.
"De club liet me zien dat ik sterk was. Het gaf me Sin. En Sin leidde me naar Beast. Op een bepaalde manier gaf de club me jou. Ik weet niet hoe mijn leven er nu uit zou zien zonder."
"Nu heb ik de kans om iets terug te doen. Om andere meisjes te helpen zoals het mij heeft geholpen."
Ben trekt me dicht tegen zich aan en kust me, kust mijn angst weg.
"Ik heb nooit aan je getwijfeld, schatje."
Ik wil hem geloven. Echt waar. Ik nestel me tegen zijn borst en haal diep adem, terwijl ik mijn ogen sluit.
"Jij bent de Angel of Sin. Ik zal je dat nooit laten vergeten. Wat er ook gebeurt, ik zal er altijd zijn om voor je te zorgen."
Mijn ogen schieten open en ik staar in het donker.
Ik weet dat Ben het goed bedoelt, maar zijn woorden stellen me niet gerust op de manier die we allebei willen.
Ben zorgt al mijn hele leven voor me. En Erik. En Ross en Stevie en Brittany.
Zo lang als ik me kan herinneren heb ik het gevoel gehad dat ik een probleem was voor iedereen om me heen.
Nu is het eindelijk mijn kans om te laten zien dat ik voor mezelf kan zorgen, en ook voor een hele onderneming.
Ik wil nooit meer dat Ben me ziet als het hulpeloze meisje dat ik ooit was.
Ik kan dit niet verpesten. Ik moet slagen. Ik ben hen alles verschuldigd.
