Galatea Logo
Klantenservice
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieën
Beoordeeld met een 4,6 in de appstore
GebruiksvoorwaardenPrivacyHerroepingsrechtImpressum
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Love in the District Boek 3: Miami Heat

Love in the District Boek 3: Miami Heat

Auteur
Sofia Jade
Lezers
15.0K
Hoofdstukken
34
Auteur
Sofia Jade
Lezers
15.0K
Hoofdstukken
34
🥵Erotiek💰Miljardairs⚔️Van vijanden naar geliefden☯️Tegenpolen trekken elkaar aan🏙️Hedendaags💪🏻Alfamannetjes💪Sterke vrouwen👩🏻‍🍼Moeders🤨Neprelaties🤑Miljardairs

Zij is een tech-executive op blote voeten die gelooft dat het leven voluit geleefd moet worden. Hij is haar norse miljardair-baas, een man van maatpakken, strikte controle en zorgvuldig opgebouwde muren. Als de toekomstige CEO van zijn bedrijf is Ezra allergisch voor chaos — in het bijzonder de chaos die Leslie belichaamt. En toch kan hij niet bij haar wegblijven. Als hij valt, valt hij als een blok. Leslie voert een persoonlijke strijd, terwijl ze bouwt aan een toekomst waarvan ze niet zeker weet of een gezin daar ooit deel van zal uitmaken. Ezra heeft nog nooit iets gewild waar hij geen controle over had — tot haar. Zij brengt licht waar hij muren heeft gebouwd; hij biedt stabiliteit wanneer haar wereld breekbaar aanvoelt. Maar kan een man die nog nooit heeft meegegeven, een nieuwe manier van leven leren wanneer er zoveel op het spel staat?

Hoofdstuk 1

LESLIE

Uit volle borst zong ik „A Thousand Miles“ van Vanessa Carlton mee. Terwijl ik door de straten reed met het dak van mijn huurauto open, genoot ik van de wind die door mijn lange, blonde haren waaide.
Wat een prachtige dag in Miami. Ik zou wel kunnen wennen aan een leven hier.
Ik pakte een donut uit de doos naast me en probeerde een hap te nemen, maar hij glipte uit mijn hand en viel bij mijn voeten.
„Oh shit,“ mopperde ik. Ik reikte naar beneden en probeerde hem te pakken, terwijl ik mijn ogen op de weg probeerde te houden.
Ineens schoot er vanuit het niets een kleine, grijze vlek de weg op. Ik trapte vol op de rem en kon een klein konijntje nog maar net ontwijken.
„Nee!“ schreeuwde ik.
Een seconde later voelde ik de klap en mijn hart zonk in mijn schoenen.
Crash!
Een zware stem bulderde van achter me: „What the FUCK!“
Door de klap sloeg mijn voorhoofd tegen het stuur. Mijn hart begon razendsnel te kloppen. Ik greep naar mijn borst om rustig te worden en te controleren of ik gewond was.
Behalve een knallende hoofdpijn mankeerde ik gelukkig niets. Ik draaide me om, opende het portier om te zien wie me had aangereden, en stond neus aan neus met een ongelooflijk boze, lange en knappe man.
„What the fuck bezielt je om midden op Southwest Avenue vol in de ankers te gaan? Ben je helemaal gek geworden?“ schreeuwde hij vanaf de straat naar me.
„Er schoot een konijntje de weg op, en ik probeerde het niet plat te rijden!“ schreeuwde ik terug.
De vreemdeling stapte dichterbij en drong mijn persoonlijke ruimte binnen. „EEN KONIJNTJE!“ brulde hij, terwijl zijn gezicht rood aanliep.
Er stonden zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd. Ik zag dat hij een duur donkerblauw Armani-pak droeg, waar hij in de verstikkende hitte van bijna veertig graden in Miami dwars doorheen zweette.
„Het kan me niet schelen of het een fucking zeldzame blauwe vinvis was. Rijd dat beest gewoon plat. Je kunt niet midden op de weg stoppen voor knaagdieren.“
Mijn mond viel open van de ongevoeligheid van deze vreemdeling. Hij had niet eens de moeite genomen om te vragen of ik oké was, en begon nu over het platrijden van onschuldige dieren. Mijn bezorgdheid over het konijntje en mijn schuldgevoel over het remmen sloegen razendsnel om; ik zag nu alleen nog maar rood van woede.
„Je reed veel te dicht achter me! Je had moeten opletten en meer afstand moeten houden. Ik tikte mijn rem eerst nog zachtjes aan!“
„Ik had niet verwacht dat je vanuit het niets volledig tot stilstand zou komen, terwijl je zeventig kilometer per uur reed!“
„Nou, misschien had je dat wel moeten verwachten! En je hebt nogal wat lef om me te vertellen dat ik zeldzame dieren moet platrijden en me gek te noemen. Dat is echt iets wat een gestoord persoon zou zeggen.“ Beschuldigend wees ik met mijn vinger naar hem.
„Oh, lekker volwassen. Je noemt me alleen maar gestoord omdat ik jou eerst gek noemde!“ schreeuwde hij terug.
Ik keek om me heen en besefte dat onze luide stemmen een menigte hadden getrokken. Iemand had zijn telefoon gepakt en was de politie aan het bellen, terwijl een ander onze hele ruzie leek te filmen.
Dit belandt vast op TikTok met de tekst: „Millennials die zich weer als millennials gedragen. Geven niets om bedreigde diersoorten en flippen compleet om een kleine aanrijding.“
Ik deed een stap naar voren, waardoor mijn lippen maar een paar millimeter van het gezicht van de boze man verwijderd waren. Hij had volle lippen en zijn kaaklijn leek wel scherp genoeg om glas mee te snijden. Zelfs van zo dichtbij was hij veel te aantrekkelijk. Maar door zijn boze en onbeleefde toon verloor hij tien punten op de schaal van aantrekkelijkheid, waardoor hij voor mij op een absolute nul uitkwam.
„Ik ken types zoals jij. Je loopt gewoon rond te wachten tot iemand je boos maakt. Dan kun je al die opgekropte woede in je op iemand anders afreageren. Terwijl de persoon met wie je diep vanbinnen het meest ontevreden bent, jijzelf bent.
„Maar in plaats van aan je eigen problemen te werken, zoek je iemand anders om ze op te projecteren. Je pakt nooit de echte oorzaak van je woede aan. Ik wed dat je leidinggeeft aan mensen, waar je ook werkt, want klootzakken worden altijd de baas. Je werknemers haten het openlijk of stiekem om voor jou te werken.
„Als ik gelijk heb, wed ik dat ze precies op dit moment een plan bedenken om je bedrijf te verlaten. Misschien zit een van hen nu wel midden in een sollicitatiegesprek in een kantoortuin. Ze zijn vast heel dankbaar dat jij vandaag te laat bent, zodat ze niet in de problemen komen.
„Ik wed dat je assistente zich opgelucht voelt. Ze geniet van haar tweede kopje koffie, zonder dat ze wordt uitgekafferd terwijl ze gewoon haar werk doet. Je werknemers lachen misschien wel voor het eerst in hun leven, en genieten volop van het prachtige, warme weer!“
Terwijl hij naar me luisterde, versmalden zijn ogen. Zijn lippen persten zich samen tot een dunne streep en hij gaf geen antwoord.
„Je wilt iedereen behalve jezelf de schuld geven van je problemen. Nou, kijk eens om je heen, we maken allemaal wel iets mee. We hebben allemaal shit waar we mee moeten dealen. Misschien is het een slechte gezondheid, de dood van een geliefde, een rottige jeugd, eenzaamheid, of een recente relatiebreuk. Maar we lopen niet rond om die woede op andere mensen af te reageren. Jij, meneer, bent momenteel de enige gekke persoon op Southwest Avenue.“
Voordat hij nog iets kon zeggen, draaide ik me om, opende mijn autoportier en nam plaats. Iemand in het publiek om ons heen begon langzaam in zijn handen te klappen, wat zich als een golf over de stoep verspreidde. Ik maakte een dramatische buiging vanuit mijn stoel, precies op het moment dat de politieagenten kwamen aanrijden en de menigte uit elkaar ging.
Een van de agenten liep naar de boze vreemdeling en nam hem apart voor een verklaring. Een andere agent kwam naar mijn raampje, nam mijn verzekeringsgegevens door en maakte wat aantekeningen.
Dertig tergend lange minuten later was de boze vreemdeling weggereden. Ik startte mijn huurauto, bedankte de agenten beleefd en bood hun een van de donuts uit mijn doos aan. Na nog wat vriendelijkheden en een aanbod om vrijwilligerswerk te doen bij het volgende liefdadigheidsevenement van de politie in Miami, was ik weer op weg.
Gelukkig had ik rekening gehouden met mogelijke files en vertragingen. Ik wilde eigenlijk een uur te vroeg aankomen voor mijn sollicitatiegesprek bij Polyglot Crew voor de functie van VP of Product Marketing. Uiteindelijk was ik maar een kwartier te vroeg. Ik parkeerde in de enorme parkeergarage van het gebouw in het centrum van Miami en stapte uit.
Polyglot Crew was een technologiebedrijf voor het leren van talen, gericht op leren met behulp van AI. Het bedrijf was vernoemd naar iemand die meerdere talen spreekt (een polyglot). Ze ontwikkelden en onderhielden een app die voorspellende gegevens gebruikte. Hiermee maakten ze gepersonaliseerde leerplannen voor gebruikers, gebaseerd op de specifieke taal die ze wilden leren.
Naast de slimme technologie van de app, bood Polyglot Crew ook een manier om in contact te komen met andere studenten en docenten. Tijdens het leren ontgrendelden gebruikers bepaalde niveaus. Daarmee konden ze echte reizen verdienen om zich helemaal onder te dompelen in de taal.
De beste gebruikers lieten zien dat ze de nieuwe talen goed beheersten. Ze verdienden volledig verzorgde reizen en konden medestudenten van de app ontmoeten in een land waar hun nieuwe taal de voertaal was.
Ik had het geweldig gevonden om de afgelopen tien jaar in Washington DC te wonen. Toch wist ik dat ik deze kans niet kon afslaan. Een recruiter van Polyglot Crew nam drie weken geleden contact met me op voor een sollicitatiegesprek in Miami, en ik moest het gewoon doen.
Ik bewonderde de oprichtster en CEO van het bedrijf al ruim tien jaar. Haar verhaal was zowel inspirerend als motiverend. De afgelopen zes jaar werkte ik als Senior Director of Product bij een groot social mediabedrijf uit de Fortune 500. Maar de kans om op mijn achtentwintigste al VP te worden, zou een carrièredoel dat ik altijd al had gehad, enorm versnellen. Bovendien was de verandering van omgeving hard nodig.
Ik had niet veel details gekregen over de functie of het team. De recruiter had me wel gewaarschuwd dat ze moeite hadden om deze rol te vervullen. De baas kon namelijk erg „kieskeurig“ zijn over wie volgens hem de juiste persoon was. „Kieskeurig“ zijn klonk mij niet slecht in de oren. Wel was ik zenuwachtig om erachter te komen hoe specifiek hun verwachtingen precies waren.
Ik streek mijn strakke, zwarte jurk glad en deed mijn smaragden oorbellen goed. Het was een cadeau van mijn moeder voor mijn afstuderen. Ze kleurden prachtig bij mijn blauwe ogen.
Ik controleerde mezelf nog één laatste keer in de spiegel, bracht mijn haar in model en glimlachte. Ik wist dat ik eigenlijk te weinig ervaring had voor de functie. Maar ik gebruikte de app zelf al vijf jaar om Spaans te leren. Ik hoopte dat mijn passie voor het bedrijf, mijn ervaring in de tech-sector en mijn enthousiasme genoeg zouden zijn om de baan te krijgen.
Ik liep het gebouw binnen, drukte op de zesentwintigste verdieping in de lift en liet hem zijn langzame weg naar boven maken. Toen ik uitstapte, sprak ik met de receptioniste en gaf ik mijn naam door.
„Hoi, goedemorgen,“ groette ze me. Ze zag er best zenuwachtig uit. „Ik zal Ezra laten weten dat je hier bent voor je gesprek. Hij is pas vijf minuten geleden binnengekomen. Hij zag eruit alsof hij even de tijd nodig had om zich te installeren, voordat hij iemand wilde zien.“
„Prima, geen probleem,“ antwoordde ik vrolijk. Ik nam plaats op een van de koningsblauwe, fluwelen banken in de wachtruimte van de verdieping.
Ik begon nu toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Ezra kon namelijk alleen maar Ezra Valencia zijn: de CMO van Polyglot.
Nadat ik een kwartier langer had gewacht dan de afgesproken tijd, begon ik me te ergeren. Ik zag mezelf als een makkelijk persoon, die anderen altijd het voordeel van de twijfel gaf. Maar als er iets was waar ik een enorme hekel aan had, was het wel te laat komen. Het gaf me het gevoel dat mijn tijd niet gewaardeerd werd.
Omdat ik wist dat deze interviewer „kieskeurig“ was, nam ik aan dat hij ook niet van te laat komen zou houden. Eindelijk, toen er een vol halfuur verstreken was, wenkte de receptioniste me.
„Hij is nu klaar voor je. Gewoon door deze gang, het grote hoekkantoor helemaal aan het einde. Succes.“ Ze liet haar stem zakken tot een fluistering, terwijl ze me zenuwachtig aankeek.
Ik glimlachte en liep de gang door. Aan weerszijden waren kantoren, met glazen muren die een prachtig uitzicht boden op het centrum van Miami.
Vlak voordat ik het einde bereikte, werd mijn blik getrokken naar het kantoor aan mijn rechterkant. Op het bordje op de deur stond: Emma Maxwell, VP of Product Marketing. De binnenkant leek grotendeels leeg te zijn. Er stond alleen een doos in het midden met wat stapels papier, en een eenzame foto aan de muur.
Het lijkt erop dat Emma hier met enorme haast is vertrokken. Ik grinnikte zenuwachtig in mezelf.
Ik stapte op de laatste deur af en klopte zachtjes. Een diepe stem van binnen riep dat ik binnen mocht komen. De man die achter zijn bureau zat, draaide zich langzaam om in zijn stoel. Onze ogen kruisten elkaar en mijn mond viel open.
Zijn ogen versmalden van herkenning toen hij mijn aanwezigheid in zich opnam. Hij was het. De knappe vreemdeling die onze botsing van die ochtend had veroorzaakt.

Ontdek Galatea

De vervloekte riddersF**k It, Je Bent Van MijGewoon Een Serie Boek 4: Gewoon Een VeroveringHome on the Range (Nederlands)Een rendezvous in de kast

Nieuwste publicaties

Een gevaarlijke vereniging boek 2Verliefd op de maffiabroers Boek 3Verliefd op de maffiabroers Boek 2Een tweede kansDe Ridge Mountain-roedel boek 5: De voorspelling

Leeslijsten

Alles weergeven

Duik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.

Firefighters Finished

door Jaguar

4 boeken

Finished books

door Jo Williams

67 boeken

Finished books

door Sarina21

26 boeken

Best - great, would read again

door mapi_tomy_86

43 boeken

Wishlist

door Annia54

90 boeken

Übersetzen

door Deluluzwerg 79

66 boeken

Saved for later

door KK3

16 boeken

Sport for the best spicy romances ❤️🌶️

door charming_elderberry_026

37 boeken

Cowboys

door JoannaS

22 boeken

Favourits

door TheNifri

154 boeken

Finished reading

door Melissavk

105 boeken

Linda kage

door irisha20

20 boeken

Linda Kage

door Jeanetta

20 boeken

OK - nice, but wouldn't read again

door mapi_tomy_86

73 boeken

Okay

door tippy_passionfruit_635

18 boeken