Mason Book 2
Auteur
Zainab Sambo
Lezers
577K
Hoofdstukken
35
Mason Campbell, een machtige miljardair, verbergt gevaarlijke geheimen die zijn gezin kunnen vernietigen. Wanneer zijn vrouw, Lauren, merkt dat vreemde mannen haar in de gaten houden en gechanteerd wordt door haar vervreemde vader, raken hun levens verstrikt in een web van bedrog en gevaar. Terwijl Mason en Lauren bedreigingen van alle kanten het hoofd bieden, moeten ze vertrouwen op hun liefde en vertrouwen om hun gezin te beschermen en de waarheid achter de sinistere krachten te ontrafelen.
Proloog
Boek 2: De onverschrokken koning
Laurens wereld was op z’n kop gezet. Ze had geheimen over haar familie ontdekt, en het voelde alsof haar leven voorbij was. Maar toen was er Mason Campbell, de miljardair die haar hart had veroverd. Hij was haar rots in de branding, haar anker. Alles begon eindelijk op z’n plek te vallen, afgezien van de vreemde mannen die haar leken te volgen. Zonder dat ze het wist was Mason tegen een duistere kracht aan het strijden om haar te beschermen.
"Daar komt hij."
Het gefluister galmde door het gebouw, naast de versnelde hartslagen en voetstappen op de marmeren vloer.
De deuren van de lift schoven open en mensen haastten zich naar hun bureaus en kantoren.
Een opgepoetste schoen stapte uit de lift, gevolgd door een man in een marineblauw pak. Zijn bewegingen straalden elegantie en macht uit. Het was Mason Campbell.
Zijn gezicht was uitdrukkingsloos, zijn lippen had hij strak op elkaar, zijn donkere haar was gladgestreken. Zijn zilveren ogen, mysterieus en intens, glansden tegen zijn scherpe gelaatstrekken.
Mason Campbell.
Multimiljardair.
Machtig. Intelligent. Een God.
En bezet.
Hij haalde al een jaar lang alle krantenkoppen. Zijn connecties met invloedrijke mensen maakten hem onaantastbaar. Het publiek vertrouwde hem. De media hield van hem.
Hij was ieders held.
Drie jaar geleden had hij zijn bedrijf uitgebreid naar nieuwe markten. Onlangs was hij begonnen met het financieren van technische projecten, waarvan vele een groot succes waren geworden.
Dit was zijn eerste interview in twee jaar tijd.
Cynthia Wayne, de verslaggeefster, zat op het puntje van haar stoel in de ontvangstruimte te kijken naar de bedrijvigheid in het kantoor. Mannen in strakke pakken en vrouwen in designerkleding liepen zo synchroon dat het bijna betoverend was.
De eerste keer dat ze Mason Campbell uit de lift zag stappen, gevolgd door een groep zakenmannen, hapte ze naar adem. Hij was alles wat ze zeiden dat hij was.
Het was opmerkelijk hoe hij, als zesendertigjarige, de aandacht opeiste en zo zelfverzekerd was.
Hij liep langs haar heen, zijn aanwezigheid zo krachtig als een storm, en verdween in zijn kantoor. Ze vroeg zich af of ze hem wel zou kunnen interviewen zonder haar zelfbeheersing te verliezen.
Een man die de assistent van Campbell leek te zijn, haastte zich het kantoor in en liet de deur een beetje openstaan. Cynthia leunde voorover en probeerde flarden van het gesprek binnen op te vangen.
"Meneer, uw afspraak van tien uur wacht op u. U zei dat ze vijf minuten heeft."
Cynthia probeerde het antwoord te horen, maar het was te gedempt.
"We krijgen een kopie van het interview en lezen het na voordat het wordt gepubliceerd. Ja, meneer Campbell," zei de assistent.
Hij verliet het kantoor en gebaarde Cynthia hem te volgen.
"Vergeet niet dat het interview maar vijf minuten zal duren. Meneer Campbell heeft nog andere belangrijke zaken op de agenda staan."
Cynthia slaagde erin een trillerig "Dank je," te zeggen, terwijl ze haar tas vastpakte en het kantoor binnenliep, waarbij ze de deur achter zich sloot.
Het kantoor bestond uit een mix van glas en steen, met prachtige schilderijen die zorgvuldig waren opgehangen aan de muren.
"Juffrouw Wayne."
Zijn zachte stem trok haar aandacht naar de man die in een enorme leren stoel zat.
Hij domineerde de ruimte.
Zijn dure pak en horloge waren niets vergeleken met de man zelf. Zijn intens grijze ogen en opvallende gelaatstrekken fascineerden haar.
Er bestond geen twijfel over dat deze man iedereen naar zijn hand kon zetten.
Meneer Campbell stond op en stak zijn hand uit. Ze legde haar hand in zijn stevige greep.
Zodra hij weer ging zitten, met het zelfvertrouwen van een man met macht, nam ze plaats aan zijn grote, donkerhouten bureau.
De spanning in de ruimte was om te snijden.
"Meneer Campbell, bedankt dat u The Midnight Hour de kans geeft om u te interviewen. Ik weet dat veel verslaggevers graag in mijn schoenen zouden staan."
"Hmm." Hij wierp een blik op zijn horloge, waardoor ze even slikte. "Ga alsjeblieft verder, juffrouw Wayne."
Cynthia prutste met haar recorder, drukte op de startknop en probeerde haar professionaliteit te bewaren.
"Campbell Industry is altijd een techbedrijf geweest, maar de afgelopen jaren heeft u ook voet aan grond gekregen in de medische sector, de auto-industrie en de marketingwereld.
"Ik heb gehoord dat u van plan bent om resorts te openen in Engeland, de Verenigde Arabische Emiraten en Australië. Hoe voelt het om te staan waar u nu staat met uw bedrijf?"
Hij vouwde zijn handen samen.
"Ik ben altijd al zelfredzaam geweest. Ik heb dingen bereikt op mijn leeftijd die niemand anders ooit heeft bereikt. Ik werk hard, heel hard. Ik neem beslissingen op basis van logica en feiten.
"Ik wacht niet tot dingen gebeuren; ik zorg ervoor dat ze gebeuren. Toen ik met Campbell Industry begon en het van de grond kwam, had ik het gevoel dat ik had bereikt wat ik altijd al gewild had.
"Maar nu is het succes van mijn bedrijven iets buitengewoons geworden."
"Hoe krijgt u dat allemaal voor elkaar?" vroeg ze met trillende stem. "U heeft vestigingen in achtentwintig landen en u heeft meer dan tweehonderdduizend mensen in dienst, en er blijven er maar bij komen."
"Ik huur de meest bekwame en competente mensen in om het werk te doen dat ik niet hoef te doen."
Zijn stem werd killer, stiller bij elk antwoord. "Ik grijp in wanneer het absoluut noodzakelijk is, maar verder focus ik me op Campbell Industry."
"Mensen zeggen dat u de grootste gelukvogel ter wereld moet zijn. Wat denkt u daarvan?"
Hij trok een wenkbrauw op. "Het gaat niet alleen om geluk, juffrouw Wayne." Hij werd even stil en fixeerde zijn grijze ogen op haar.
"Het gaat om de mensen met wie je werkt. Het gaat erom dat je de juiste mensen aanneemt en ze vertrouwt met je bedrijf. Zonder het juiste team zullen er barsten ontstaan."
Ze knikte begrijpend.
"U stond onlangs op de voorpagina van Forbes magazine, als achtste rijkste man ter wereld, zonder erfenis van je familie.
"Welk advies zou u geven aan anderen die ervan dromen om ooit in uw positie te staan?"
"Werk hard. Denk hard na. Mensen zeggen altijd dat fouten maken je helpt groeien, dat het een les is waar je van kunt leren. Ik geloof daar niet in. Ik geloof niet in afdwalen van het pad.
"Wanneer ik iets verpest, blijf ik hetzelfde proberen tot het werkt. Ik ben een koppige jongen, juffrouw Wayne, en koppige jongens vinden altijd wel een manier om te winnen."
Ze glimlachte naar hem, een glimlach die hij niet beantwoordde. Het was precies zoals iedereen zei: Mason Campbell geloofde alleen in zichzelf.
Zijn onwrikbare geloof in zijn eigen kunnen had hem zijn huidige positie opgeleverd.
Er was een vraag die ze zo graag wilde stellen, een vraag die iedereen bezighield. Ondanks zijn constante aanwezigheid in de publieke belangstelling, was er weinig bekend over hem en de keuzes die hij maakte.
"Ik hoop dat u het niet erg vindt dat ik het vraag, maar nadat uw vader vorig jaar was overleden, heeft u een weeshuis gebouwd in zijn naam en uw broer—"
Zijn gezicht verhardde. "Juffrouw Wayne, ik zal er geen doekjes om winden." Zijn woorden sloegen in als bommen.
"Ik kan verslaggevers niet uitstaan, want jullie denken allemaal dat jullie het recht hebben om alles te weten.
"Stel me persoonlijke vragen en u zet uzelf en uw bedrijf op de zwarte lijst. Dat zou u toch niet willen, of wel misschien?"
Haar ogen werden groot. "Het spijt me, meneer Campbell. Ik realiseerde me niet..." Haar stem stokte terwijl haar hart uit haar borst probeerde te springen. "Alsjeblieft, niet—"
Hij wuifde afwijzend met zijn hand, zijn gezicht een masker. "Een simpel excuus kan alles oplossen." Hij wierp een blik op zijn Rolex. "Ik denk dat onze tijd op is, juffrouw Wayne."
Ze kon niet geloven dat de vijf minuten al voorbij waren, maar wie was zij om hem tegen te spreken?
Cynthia stond op en stopte haar recorder in haar tas. Ze stak haar hand uit om de zijne te schudden. "Bedankt voor uw tijd, meneer Campbell."
Hij keek naar haar hand maar pakte hem niet aan.
"Ik heb u een hand gegeven toen u binnenkwam omdat ik dacht dat ik u kon vertrouwen, juffrouw Wayne.
"Dat ga ik nu niet doen, want u heeft zich niet aan de vragen gehouden die u mijn assistent had gegeven. Nog een fijne dag."
Hij wuifde haar weg en richtte zijn aandacht weer op zijn computer, haar trillend in haar schoenen achterlatend.
De deur ging dicht.
Drie seconden later ging de deur weer open. Mason keek op van zijn computer en ving de blik op van de man die voor hem stond en naar de deur keek.
"Ik dacht dat deze in tranen zou vertrekken."
"Ik ben milder geworden." Mason richtte zijn aandacht weer op zijn computer, waar hij een belangrijke e-mail aan het typen was.
Gale ging op de stoel zitten waar de journaliste net had gezeten en sloeg zijn ene been over het andere. "Is dat wat je jezelf wijsmaakt?" Hij snoof.
"Gisteren heb je arme Wendy nog bijna aan het huilen gemaakt omdat ze vergeten was haar shirt dicht te knopen."
"Dat was onacceptabel en moest worden aangepakt. Hoe ze het opnam is niet mijn probleem."
Gale maakte een geluid. "Hoe kan Lauren jou uitstaan?" vroeg hij, half geamuseerd en half ongelovig.
Mason keek zijn vriend aan met een grijns op zijn lippen. "Rustig aan. Een glas whisky kan veel doen," zei hij tegen Gale met een vleugje brutaliteit.
Gale onderdrukte een lach bij die comeback. "Dus je hebt haar aan de drank gekregen?"
"Niet bepaald."
"Ga je het me vertellen?"
"Als het jouw zaken zijn, misschien," antwoordde Mason terwijl hij zijn handen op zijn bureau liet rusten.
Hij wierp zijn vriend een duistere blik toe, en de vermakelijke blik die seconden geleden nog op zijn gezicht had gestaan, verdween als sneeuw voor de zon toen hij verder ging. "Heb je het?"
"Natuurlijk." Gale haalde een envelop uit zijn colbert en schoof die over het bureau.
Mason prikte de envelop op zijn bureaublad met een pen.
"Zelfde plek als de andere. Ik heb wat mannen het gebied laten doorzoeken, maar ze hebben niemand gevonden."
"Dat kon ook niet anders," zei Mason kortaf. Hij pakte de zwarte envelop en draaide zijn stoel om, met zijn gezicht naar het portret achter hem.
Hij stond op, haalde het schilderij van de muur en onthulde een verborgen kluis. Hij tikte de vijfcijferige code in.
In de kluis lagen tientallen enveloppen, identiek aan de envelop die hij in zijn handen had. Hij gooide hem erin.
Hij hing het portret terug op zijn plaats en ging weer zitten.
"Denk je dat het verstandig is om dit voor Lauren verborgen te houden?"
Masons lippen vormden een dunne lijn. "Het is voor haar eigen bestwil."
"Die zijn van haar."
Zijn ogen stonden helder en scherp. "Wat van haar is, is van mij, en wat van mij is, is van haar. Zo werkt het nu eenmaal in het huwelijk, Gale. Je zou het weten als je het wat rustiger aan zou doen en zou stoppen je als een tiener te gedragen."
Gale fronste. "Je ontwijkt het onderwerp. Dat is niets voor jou, Mason," zei hij plotseling geamuseerd.
"Ik ben gefrustreerd en ik wil er niet over praten."
Een gespannen stilte vulde de kamer.
Het kantoor was geladen met een dreigende energie, niet gericht op elkaar maar op het geheim dat ze bewaarden.
Gale keek het kantoor rond en zijn blik landde toen terug op zijn vriend. "Ik hou dit niet graag voor haar verborgen," gaf hij toe, terwijl hij met zijn vingers door zijn haar ging.
"Als ze erachter komt, zit ik net zo hard in de problemen als jij. Ik denk dat je het haar moet vertellen."
Mason leunde voorover en sloeg met zijn vuist op zijn bureau.
"Dit is het laatste wat ik Lauren ooit zou vertellen, en je zult er geen woord over zeggen.
"Maar als je blijft aandringen, Gale, zal ik je tijd met mijn vrouw moeten inperken," waarschuwde hij met een donkere frons op zijn gezicht. "Ik zal er zelfs voor zorgen dat jullie nooit meer met elkaar in aanraking komen."
"Oké, oké. Ik snap het. Maar als dit straks fout gaat, zeg dan niet dat ik je niet gewaarschuwd heb. Als er iets is waar Lauren een hekel aan heeft, is het dat jij geheimen voor haar hebt."
"Bedankt om me erop te wijzen waar mijn vrouw een hekel aan heeft," kaatste Mason terug, terwijl zijn blik kil werd.
Maar Mason was niet bang.
Dat was hij bijna nooit. Dit was een van die momenten waarop hij het gevoel had dat het lot hem gunstig gezind was. Hij zou dit geheimhouden voor Lauren, net zoals hij de afgelopen maanden had gedaan.
Allemaal om ervoor te zorgen dat haar kleine, vrolijke wereld intact zou blijven. Hij wilde haar niet weer meetrekken naar die moeilijke periode waarin ze drie jaar geleden had vastgezeten.
Nooit meer.
Hij moest over haar waken.
Als hij iedereen die haar geluk bedreigde met de grond gelijk moest maken, dan zou hij dat doen. Zonder een moment te aarzelen. Zonder er twee keer over na te denken. Zonder enige spijt.
