De Tucker X Olivia Trilogie Boek 3: Mijn man Tucker
Auteur
Katie Keane
Lezers
44.9K
Hoofdstukken
54
“Zeg me nog eens dat we getrouwd zijn,” zegt ze, terwijl ze aan de ring draait alsof die kan bijten. En Tucker, in zijn pak en vol schuldgevoel, moet knikken.
Olivia wordt wakker in een ziekenhuis en houdt vol dat het 2019 is en ze zeventien jaar oud is. Dan trekt Dr. Patel Tucker de gang op en overhandigt hem in feite een granaat: Olivia’s ouders zijn er niet meer, haar geheugen ligt aan diggelen, ze is zwanger… en Tucker is de ‘echtgenoot’ die ze niet herkent. Leuk hoor! Behalve dat ze naar hem staart als naar een vreemde en hij vadertje en moedertje moet spelen in een geërfd huis, terwijl haar lichaam zich herinnert wat haar brein is vergeten. Ze observeert de kamer, observeert hem, observeert hoe laag zijn handdoek in de gang hangt (je zult naar adem happen), en dan vindt ze een romance-roman… met haar naam op de cover. Over Tucker. Met scènes die absoluut niet voor jonge kijkers zijn. Ze zou hem moeten haten – ze haat hem ook – tot op het moment dat ze vraagt om een kus om ‘herinneringen te triggeren’. Dan klikt de voordeur open, en loopt Malcolm binnen terwijl ze midden in een vrijpartij zitten.
Overleef jij deze gedwongen nabijheid wanneer het verleden letterlijk op papier staat? 😏
Hoofdstuk 1: Proloog
TUCKER
Als we alles kwijt zijn, hebben we onze herinneringen nog. Maar wat gebeurt er als onze belangrijkste herinneringen verdwijnen? Als ze worden gewist. Hoe moeten de achterblijvers dan verdergaan? Het antwoord is: dat doen we niet.
Zonder haar zou mijn leven compleet donker en leeg zijn. Het zou een plek zijn waar de tijd traag en pijnlijk voorbijgaat. Mijn hart zou in een lege huls veranderen. Een hart dat wel klopt, maar niet echt leeft.
Ik leunde tegen de achterste muur van Olivia's ziekenhuiskamer. Ik stond bij de kleine wastafel. Ik beet op het puntje van mijn duim en staarde hoe dr. Patel haar vragen stelde.
Mijn maag kromp ineen bij elk fout antwoord dat Olivia gaf. Ik vroeg me af wat haar ontbrekende geheugen betekende voor ons en onze toekomst.
Af en toe keek ze me wantrouwend aan. Ik was een vreemde die in haar kamer stond. Het leek alsof ze zich afvroeg waarom ik daar was.
Olivia zat in kleermakerszit op het ziekenhuisbed. Er lag een dikke, spierwitte deken over haar schoot.
Haar witte ziekenhuishemd met blauwe stippen zakte van haar schouder. Daardoor was haar sleutelbeen zichtbaar. Ik wilde haar daar al kussen sinds ze haar ogen opende. Maar dat ging niet gebeuren, want ze wist niet eens meer hoe ik heette.
Haar lange, donkerbruine haar was opzij geslagen en hing langs haar arm. Ze speelde met de glinsterende ring aan haar vinger in haar schoot. Het was de verlovingsring van Ellie. De ring die ik die avond in mijn zak had gevonden. Ik had hem om haar vinger geschoven, omdat ik niet zeker wist of ik die kans ooit nog zou krijgen.
Ze had geen grammetje make-up op haar ogen of wangen. Maar dat deed absoluut niets af aan haar schoonheid.
„Olivia, welk jaar is het?“ vroeg dr. Patel.
„2019.“
Fout. Het is 2024.
„Waar ga je naar school?“ vroeg hij.
„Penn Oak High.“
Fout. UPenn. Je universiteit.
„Wat is het laatste dat je je herinnert?“ vroeg hij.
Ik zag direct haar doodsbange, betraande, oceaanblauwe ogen weer voor me. Ze keken naar me op terwijl ze op de vloer van haar vaders kantoor lag. Ze bloedde dood door een schotwond. Dat beeld spoelde als een vloedgolf door mijn hoofd.
„Eh… ik weet het niet. Ik denk dat ons dienstmeisje, Rosa, me hielp met winkelen voor het nieuwe schooljaar,“ zei Olivia.
Fout. Je vader heeft je neergeschoten.
„Nog één laatste vraag. Hoe oud ben je?“ vroeg dr. Patel.
Eénentwintig.
„Zeventien.“
Mijn ogen werden groot en ik stopte van de schrik met bijten op mijn duim. Mijn vriendin, die zwanger was van een tweeling, dacht dat ze zeventien was. Ze dacht dat ze nog op onze oude middelbare school zat.
Hoe was dit mogelijk? Waarom had ze het zo ontzettend mis?
Dr. Patel draaide zich om, wat me uit mijn schok haalde. „Tucker? Mag ik je even buiten spreken?“
Ik knikte en liep achter hem aan naar buiten. Olivia bleef ons verward aankijken.
Dr. Patel en ik stopten in de gang. De geur van het warme ziekenhuiseten drong mijn neus binnen. In de verte rinkelden telefoons. De gekleurde kleding van langslopende verpleegkundigen weerspiegelde in de ramen van elke kamer op de intensive care.
Dr. Patel draaide zich naar me toe en kruiste zijn armen. Hij sprak zachtjes, zodat Olivia hem niet kon horen. „Door het trauma denk ik dat ze dissociatieve amnesie heeft ontwikkeld, een vorm van geheugenverlies. Het verklaart waarom het zo lang duurde voordat ze wakker werd.“
„En dus? Zegt u nu dat ze niet wakker wilde worden?“
„Haar lichaam in elk geval niet. Dit geheugenverlies is een soort bescherming van de hersenen. Ze doen dit na een vreselijke gebeurtenis.“
Ik zuchtte en streek met mijn vingers door mijn krullen. „Kunnen we het terugdraaien?“
„Normaal gesproken zou ik medicijnen aanraden.“
„Maar ze is zwanger.“
Hij knikte. „Ja.“
„Wat is dan de andere optie?“
„Ze moet zich veilig en verzorgd voelen. En haar ouders zijn overduidelijk... niet beschikbaar.“
Ja, dat was zacht uitgedrukt.
„Het kan even duren. Maar je kunt proberen haar mee te nemen naar plekken waar jullie samen zijn geweest. Misschien brengt dat wat herinneringen terug.“
„Oké, ja. Alles om te helpen,“ zei ik. „Maar denkt u dat het zal werken?“
„Het is het proberen waard. Vermijd wel alles wat te maken heeft met het trauma. Haar ouders, haar huis, alles. Dat zou haar nog meer kunnen beschadigen.“
Het was maar goed dat Ellie haar huis aan mij had nagelaten. Ik had zelf geen huis. Ik kon Olivia niet mee terugnemen naar Thistle Hill. Ik kon me alleen maar voorstellen wat het met haar zou doen als ze haar ouderlijk huis zou zien. Met politielinten en bloedvlekken op de muren.
„Daarnaast is er ook de mogelijkheid voor groepstherapie. Dat is met andere mensen die ook geheugenverlies hebben,“ voegde dr. Patel eraan toe.
Ik kon niet geloven dat dit gebeurde. Hoe kon Olivia mij vergeten zijn? Moest ik me hierdoor gekwetst voelen? Het was niet haar schuld. Maar dat betekende niet dat het geen pijn deed.
De hersenen zijn een krachtig instrument, en de mijne draaiden overuren. Ik kon alle informatie amper verwerken. Ik kon me dus niet voorstellen hoe Olivia zich voelde.
„Is er... een kansberekening of zoiets? Hoeveel kans is er dat ze haar geheugen terugkrijgt?“ vroeg ik.
„Het is geen exacte wetenschap. Deze dingen vallen niet te voorspellen,“ zei dr. Patel met een schouderophaling. „We kunnen alleen maar ons best doen om te helpen. En bidden dat ze op zijn minst een paar herinneringen terugkrijgt.“
Een paar? Kan er dan tenminste één over mij gaan? „Oké, eh, is er nog iets anders dat ik moet weten?“ vroeg ik.
„Ja. Ze is ongeveer zeven weken zwanger,“ zei hij. „Voor nu zou ik dat geheimhouden.“
Bedoelde hij dat ik Olivia niets mocht vertellen over onze baby's? Dat kon onmogelijk waar zijn.
Ik fronste. „Wat bedoelt u?“
„Op dit moment voelt Olivia zich zeventien jaar oud. Als we haar vertellen over haar toestand, raakt ze misschien in paniek. De angst die ze dan voelt, zal haar alleen maar tegenwerken.“
Zijn standpunt was logisch. Maar het betekende wel dat ik een gigantisch geheim moest bewaren. Iets enorms zelfs.
„Maar daar kan ik niet over liegen,“ beet ik hem toe. „Hoe kan ik haar dat aandoen?“
Hij trok een wenkbrauw op. „Nou, je volgt daarmee het advies van haar arts op. Je doet dan alles wat in je macht ligt om haar te helpen.“
„Dus dat moet ik mezelf wijsmaken om het goed te praten?“
„Vertel jezelf wat je maar wilt,“ zei hij. „Want uiteindelijk gaat dit niet om jou. Het gaat om Olivia.“
Ik zuchtte diep. Ik kneep met mijn duim en wijsvinger in mijn slaap. Ik kneep mijn ogen stijf dicht tegen de druk in mijn hoofd.
Ik kreeg hoofdpijn van de hele situatie. Ik had twee dagen lang gehuild en heel slecht geslapen. Mijn ogen brandden daardoor als vuur.
Hier moest een einde aan komen. Ik moest mijn Olivia terugkrijgen, hoe dan ook.
„Is goed,“ zei ik. „Oké, ik... ik doe wat ik moet doen.“
„Mooi zo.“ Dr. Patel knikte. „Ik plan over twee weken een afspraak voor haar in. Dan bespreken we een paar dingen en kijken we hoe het met haar gaat.“
„Bedankt,“ mompelde ik.
„Nu komt het moeilijke gedeelte,“ voegde hij eraan toe.
Geweldig. Ik fronste mijn wenkbrauwen. „En dat is?“ Het was al moeilijk genoeg.
„We moeten haar vertellen dat ze eigenlijk eenentwintig is. Dat haar ouders zijn gearresteerd. En dat jij haar man bent.“
Haar man. Dat had ik gelogen om op de intensive care te komen. Alleen zo mocht ik haar zien toen ze bewusteloos was.
Maar ik was absoluut niet van plan om de arts nu te verbeteren. Ik was de enige die Olivia nog had. Zelfs al wist ze dat zelf niet.
„Geweldig,“ mompelde ik sarcastisch. „Dit gaat echt heel goed uitpakken.“
