Moonshot
Auteur
Ronja T. Lejonhjärta
Lezers
369K
Hoofdstukken
20
Thuiskomen
ZOEY
'Zit je weer door dat ding te bladeren?' lacht mijn vader, Mark, terwijl hij een tent in de achterbak van zijn SUV laadt. 'Het valt nog uit elkaar omdat je er zo vaak doorheen bladert. Het middelste gedeelte houdt het nauwelijks meer.'
Ik weet dat hij gelijk heeft, maar ik kan er niets aan doen. Door het album met ansichtkaarten te bekijken dat mijn broer Ryder en zijn beste vriend Colt me hebben gestuurd tijdens hun jaar in het buitenland, blijf ik een beetje rustig.
Soms haat ik het om in een klein stadje in de buurt van de Ozarks te wonen. Iedereen kent iedereen, en dat kan goed of slecht uitpakken. Ik begin aan mijn laatste jaar van de middelbare school met dezelfde mensen met wie ik al naar school ga sinds mijn vijfde.
Er is niets nieuws aan de hand. Niets spannends gaande, vooral niet nu mijn broer en Colt er niet zijn.
Ik glimlach als mijn vader vloekt terwijl hij de tent in de volle kofferbak probeert te duwen.
Het is niet allemaal slecht, denk ik. Opgroeien in de natuur heeft me onafhankelijk en sterk gemaakt, maar soms zou ik willen dat ik kon zien hoe het is om te leven in een grote stad.
'Ik wou dat ik met ze mee kon gaan,' zeg ik met een treurige stem. 'Ik wil de wereld met mijn eigen ogen zien, niet alleen door hun ansichtkaarten.'
Vader geeft me een lieve glimlach. 'Dat komt nog wel, schatje.'
Ik leun achterover tegen de planken van de veranda en laat mijn bruine haar over mijn schouders vallen. De zon heeft het hout warm gemaakt, en ik strek me uit, waarbij ik de spierpijn van de dansles van gisteravond voel.
Het is allemaal Colts schuld. Hij is degene die me vertelde dat ik mijn droom om danseres te worden moest volgen.
Colt heeft me altijd aangemoedigd om mijn dromen na te streven en zei dat hij groot talent in me zag.
Ik begrijp niet waarom hij zichzelf niet op dezelfde manier kan zien. Dat hij als probleemkind werd bestempeld toen hij opgroeide, heeft waarschijnlijk niet geholpen om hem zelfvertrouwen te geven, maar hij zou kunnen worden wat hij wilde. Hij is aardig, slim en kan goed met mensen omgaan.
'Denk je dat Alex thuis is tegen de tijd dat ze aankomen?' vraag ik, terwijl ik het album tegen mijn borst druk.
Alex is mijn stiefvader. Vader ontmoette hem ongeveer een jaar nadat mijn moeder ons verliet. Ik denk dat ze de stress niet aankon toen hij uit de kast kwam en vertrok, ook al was ik toen nog maar een baby.
Ze stuurt nog wel eens kaarten voor mijn verjaardag of voor de kerst, maar meestal gooi ik ze weg zonder ze zelfs maar te openen. Zij was degene die besloot geen deel meer uit te maken van ons leven, en ik ben niet verdrietig over hoe het is gelopen. Ik heb in plaats van haar twee van de beste vaders ter wereld.
'Nee, hij komt naar de camping,' zegt vader met een vermoeide zucht. 'Hij kreeg een telefoontje over een stuk kudzu en moest erover schrijven. Botanicus zijn is niet alleen maar leuk.'
'Maar heel vroeg opstaan en bekeuringen uitdelen aan oude mannen die zonder toestemming kamperen wel?' zeg ik plagend.
Mijn vader is al boswachter sinds voor ik geboren werd. Naast hem en Alex wisten Ryder en ik hoe we in de bossen moesten overleven, bijna vanaf dat we konden lopen.
'De berenwelpen af en toe mogen knuffelen maakt het de moeite waard,' zegt vader.
'Niet sinds je het feest bij het meer vorig jaar hebt verpest,' klaag ik. 'Mensen zijn daar nog steeds boos over.'
Het duurde maanden voordat mensen vergaten dat ik de dochter was van de man die feestjes in de Ozarks verpest.
'Ze overleven het wel,' zegt hij zachtjes, terwijl hij zijn handen afveegt. 'En nu, leg dat oude ding weg en help me met de auto inladen. Ik wil klaar zijn om te gaan als ze hier zijn.'
Ik kreun als ik ga zitten, voordat ik het album voorzichtig neerleg en opsta.
We gaan meestal in het weekend kamperen, en omdat school binnenkort begint en Ryder en Colt vandaag terugkomen, dacht vader dat een familiekampeertrip de perfecte manier zou zijn om het te vieren.
Ik moet toegeven dat ik best blij ben dat de jongens thuiskomen. Het is een beetje eenzaam geweest de afgelopen tien maanden zonder dat ze er waren om me te plagen, vooral over mijn vriendje, Connor.
Noch Ryder noch Colt lijkt hem erg aardig te vinden, maar hij is al mijn beste vriend sinds we acht jaar oud waren. We weten alles van elkaar, en toen we eenmaal op de middelbare school zaten, leek verkering gewoon de volgende stap in onze vriendschap.
Ik laat een zucht ontsnappen terwijl ik de trap afloop en een tas pak.
Connor belooft dat we gaan trouwen zodra we van de middelbare school af zijn, in een klein huisje bij het stadje gaan wonen en veel kinderen krijgen. En ook al hou ik van hem, ik weet niet zo zeker of dat nog wel is wat ik wil. Wat als ik iets geweldigs mis door voor het veilige te kiezen?
Plotseling hoor ik het geluid van grind. Mijn hart maakt een sprongetje als een bekende Ford Ranger de oprit oprijdt. Ik haast me om de tas in de auto te duwen terwijl Colt op zijn gebruikelijke plek bij de grote eikenboom parkeert.
Ze hebben nauwelijks tijd om uit te stappen voordat ik me in zijn armen werp. Hij lacht en geeft me een grote, stevige knuffel terwijl hij me oppakt en ronddraait.
'Ik heb jou ook gemist, moonshot,' lacht hij terwijl hij me weer op mijn voeten zet.
Ik sla hem tegen zijn borst en glimlach. 'Blijf dan de volgende keer niet zo lang weg, eikel! Het is hier niet hetzelfde zonder jou.'
Colt stopt en zijn helderblauwe ogen bekijken me van top tot teen, terwijl hij me die stralende, witte glimlach laat zien die alle meisjes van hun stuk brengt. Die twee schattige kuiltjes die alleen verschijnen als hij echt gelukkig is, komen tevoorschijn op zijn wangen.
Een blij gevoel stroomt door me heen. Ik laat mijn handen langs mijn zij vallen, mijn gezicht wordt warm terwijl ik wegkijk.
Colt bracht veel tijd bij ons thuis door toen hij opgroeide, en ook al is hij bijna als een oudere broer voor me, ik ben al eeuwen verliefd op hem.
'Hallo? En ik dan?' zegt mijn broer terwijl hij om de voorkant van de auto heen loopt. 'Ik ben tenslotte je broer.'
Ik ren naar hem toe en spring in zijn armen.
Hij lacht. 'Ik heb je gemist, Zoey.'
Ik leun achterover en glimlach naar hem.
Ryder is langer dan ik en eindelijk uit die ongemakkelijke tienerfase gegroeid. We hebben dezelfde haar- en oogkleur, maar daar houdt de gelijkenis op. Ryder lijkt precies op onze vader, tot aan dezelfde serieuze blik die hij heeft als hij diep nadenkt.
Ik knuffel hem stevig. 'Ik heb jou ook gemist, sukkel. Ik ben zo blij dat jullie allebei thuis zijn.'
'Ben je nog in de problemen geraakt terwijl we weg waren?' vraagt Ryder lachend.
Ik rol met mijn ogen. 'Serieus? Je bent twee minuten thuis en je doet nu al vervelend?' Ik geef hem een speelse tik op zijn schouder. 'Ik heb genoeg vaders, sukkel.'
Ik stap achteruit en kijk toe terwijl Ryder naar onze vader loopt om hem gedag te zeggen. Ik voel dat Colt naast me komt staan, de vlinders in mijn buik beginnen te fladderen als hij naar me knipoogt.
'Dus, je verjaardag komt eraan,' zegt Colt. 'Achttien. Heb je er zin in?'
Hij gaat rechtop staan en haalt een hand door zijn haar.
'Ja,' zeg ik, plotseling verlegen. 'Hopelijk heb je iets speciaals voor me meegenomen terwijl je de wereld rondreisde.'
'Dat zul je nog wel zien,' lacht hij. 'Dus, nog steeds samen met die hoe-heet-ie-ook-alweer?'
'Eh—'
'Hé, jullie twee!' roept vader. 'Kom op! Ik wil voor het donker op de camping zijn.'
'We kunnen maar beter gaan helpen,' zeg ik snel. 'Je weet hoe vader doet over het opzetten van de tent.'
Colt raakt me aan als hij langsloopt, mijn hele lichaam tintelt waar hij dit doet. 'Laten we gaan, moonshot.'
Ik kijk toe terwijl mijn vader hem op zijn schouder klopt voordat hij moeiteloos een van de zware dozen met kampeeruitrusting optilt, alsof het niets weegt.
Hij ziet er goed uit. Beter dan ik me herinner.
Ik schud mijn hoofd.
Waar denk ik eigenlijk aan? Dit is Colt. Hij is familie. Hij zou nooit zo over me denken, en Ryder zou ons allebei vermoorden. Bovendien ben ik verliefd op Connor. Toch?
