Mijn Sexy Duivel Boek 2
Auteur
Mars Mejia
Lezers
958K
Hoofdstukken
45
Proloog
Boek Twee: Omarm Ons Lot
Het is drie jaar geleden dat Kara de middelbare school afrondde. Het is ook drie jaar geleden dat Jason Kade haar hart brak. Na haar verhuizing naar een nieuwe stad met haar vrienden om haar studie af te ronden, denkt Kara dat haar leven eindelijk weer op de rit is. Maar dan duikt Jason ineens weer op. Hij leeft zijn droom: een footballbeurs, een prachtige nieuwe vriendin… Dus waarom valt alles in duigen als ze elkaar weer zien?
KARA
De lucht begon op te warmen omdat de lente was aangebroken. Jason en ik hadden de hele dag gezwommen. Nu waren we aan het ontspannen bij hem thuis. Het was onze manier om het einde van het schooljaar te vieren.
Onze diploma-uitreiking was al over een paar weken.
Als ik erover nadacht, hadden we al bijna negen maanden een relatie.
Ik dacht dat mijn gevoelens voor hem al sterk waren toen we net begonnen te praten. Maar dat was niets vergeleken met de band die we sindsdien hadden opgebouwd.
Zowel lichamelijk als emotioneel. Het voelde alsof we één waren geworden.
Natuurlijk waren we verrassend genoeg niet constant samen. We hadden allebei nog steeds ons eigen leven, onze eigen hobby's en vrienden. Daarom was onze relatie zo stabiel.
In het begin was ik bezorgd toen we net iets kregen na de situatie met Sarah. Er waren nog steeds meiden die verliefd op Jason waren. Dat maakte me onzeker.
Dat was allemaal veranderd nadat Jason op een dramatische manier had geroepen dat hij verliefd op me was. Ik schaamde me op dat moment diep.
Jason hield er wel van om dramatisch te doen.
Zoals toen hij me twee maanden geleden mee uit vroeg naar het eindgala.
Jason volgde een cursus fotografie. Voor een van zijn opdrachten moest hij foto's maken van het stadsleven. Natuurlijk had hij mij meegevraagd op avontuur.
We hadden door parken gewandeld en nieuw eten geprobeerd bij verschillende restaurants. We maakten foto's van alles wat we mooi vonden, totdat de zon begon onder te gaan.
Daarna bezochten we een gebouw met een ruimte die de Green Room werd genoemd. Je moest een tijdslot van dertig minuten reserveren om naar binnen te mogen.
Het stond vol met allerlei soorten planten en had uitzicht op de skyline van de stad. Zeggen dat ik sprakeloos was, zou een understatement zijn. Het moment dat we de kamer binnenstapten, was ik diep onder de indruk.
De lucht zelf was zo fris en schoon dat mijn longen als nieuw voelden.
Ik liep naar het raam en keek hoe de zon achter de stad begon te zakken. De oranje, roze en paarse kleuren leken wel een schilderij.
Jason sprak van achter me. „Hé, Kara?“
Het was erg moeilijk om weg te kijken van het prachtige uitzicht. „Ja?“ ademde ik zachtjes, nog niet in staat om me om te draaien. Het voelde alsof ik in een droom was.
Jason grinnikte toen hij merkte hoe betoverd ik was. Na een moment voelde ik zijn armen om mijn middel. Ik werd omringd door zijn lichaamswarmte.
Mijn hart liep over van blijdschap over hoe perfect dit voelde. Niets kon beter zijn dan dit moment.
„Hoe afgezaagd het ook klinkt,“—Jason kuste de bovenkant van mijn hoofd—„ik weet niet wat er mooier is.“
Ik begon breed te grijnzen en kon het niet laten om even met mijn ogen te rollen. Ondertussen voelde ik de vlinders in mijn buik fladderen.
Jason vroeg: „De planten of de zon? Hmm.“ Mijn mond viel open en ik snoof verontwaardigd. Zijn diepe lach trilde tegen mijn rug. Hij hield me steviger vast.
„Ik maak maar een grapje.“ Ik voelde weer een kus op mijn hoofd. „Niets kan tegen jou op.“
Mijn hart smolt door zijn woorden. Hij zei altijd precies de juiste dingen. Ik draaide me om in zijn armen en sloeg mijn armen om zijn nek.
Jason keek op me neer en zijn blauwe ogen zaten vol emotie. Zijn blonde haar was langer geworden. Het hing over zijn voorhoofd en bedekte deels zijn ogen.
Ik leunde omhoog en drukte een kus op zijn zachte lippen. Jason trok zich iets terug. „Doe je ogen dicht.“ Ik hield mijn hoofd schuin, vol nieuwsgierigheid. „Ik heb een verrassing,“ voegde hij eraan toe.
Jason had altijd de beste verrassingen.
Ik luisterde en kneep mijn ogen stijf dicht. Ik hoorde wat geritsel. Daarna hoorde ik dat Jason weer voor me kwam staan.
Jason haalde diep adem. „Oké, je mag je ogen nu openen.“
Dat deed ik meteen. Mijn mond viel iets open toen ik keek naar de poster die Jason vasthield.
Ik kreeg een beetje tranen in mijn ogen. Ik bekeek de foto's van ons samen van de afgelopen zeven maanden.
In het midden stond een tekst in letters die te netjes waren om van Jason te zijn. Er stond: „Zie jij ons samen op het gala?“ Ik slikte de grote brok in mijn keel weg. Ik knikte driftig terwijl ik in zijn prachtige ogen keek.
Jason zette de poster tegen een grote plant aan. Daarna stapte hij op me af en tilde me op.
Ik giechelde vrolijk en sloeg mijn benen om zijn middel. Ik hield me stevig aan hem vast en veegde een blije traan weg. „Je bent geweldig, weet je dat?“
Jason grijnsde naar me en kuste me over mijn hele gezicht. Ik pakte het haar in zijn nek vast en gaf hem een stevige, gepassioneerde kus.
Jason kreunde zachtjes tegen mijn mond. Ik giechelde zachtjes, want ik wist wat ik met hem deed.
„Denk je dat we betrapt worden als we hier neuken?“ grapte Jason tegen mijn lippen.
Heel romantisch, dacht ik sarcastisch. Al wist ik dat hij er geen bezwaar tegen zou hebben.
Ik giechelde terwijl ik me losmaakte en weer op mijn voeten ging staan. „Laten we het uitvinden.“
Dat leek allemaal zo lang geleden.
Ik had me de hele tijd als een prinses gevoeld. Jason was me in al die maanden nooit anders gaan behandelen. Daar hield ik zo ontzettend veel van.
We lieten de middelbare school nu voor altijd achter ons. We zouden samen aan een heel nieuw avontuur op de universiteit beginnen. Ik had me aangemeld bij een lokale hogeschool om geld te besparen.
Jason was een geweldige footballspeler. Hij had een paar verschillende beurzen aangeboden gekregen en moest nu kiezen. De deadline kwam steeds dichterbij.
Ik kroop dicht tegen Jasons borst aan en genoot van zijn warmte. Jason hield me vast en aaide me zachtjes over mijn zij.
„Waar zie jij jezelf over een jaar?“ vroeg Jason. De vraag overviel me een beetje.
Ik schoof wat op om hem aan te kijken. Omdat ik op mijn rechterzij lag, kon ik zijn gezicht goed zien. Zijn blonde haar was nog vochtig van het douchen.
Over een jaar? Ik knipperde een paar keer met mijn ogen. Toen antwoordde ik zachtjes: „Dan rond ik mijn eerste jaar op de hogeschool af. Hoezo?“
Jason trok zijn armen weg en ging rechtop in bed zitten. Ik keek even naar hem. Ondertussen rekte ik me uit op het bed om mijn spieren los te maken.
Mijn ogen gleden naar de gespannen spieren in zijn rug. Het was duidelijk dat hij ergens mee zat. Maakte hij zich druk over welke school hij moest kiezen?
Ik opende mijn mond om antwoord te geven.
„Kara.“ Jason was me voor. „Ik zie al de hele lente op tegen dit gesprek.“ Hij draaide zich eindelijk naar me toe met emotionele blauwe ogen. Ik kreeg een knoop in mijn maag. Angst stroomde door mijn aderen. Ik ging rechtop zitten.
Ik wist waar dit naartoe ging.
Jason en ik keken elkaar aan en wachtten tot iemand iets zei. Maar onze ogen zeiden eigenlijk alles al.
Ik was bang dat ik zou instorten en fluisterde: „Wil je geen afstandsrelatie proberen?“ Mijn hart deed pijn toen ik zag hoe hij diep zuchtte.
„Ik ga naar Californië, Kara.“ Ik zakte achterover op het bed en probeerde dit nieuws te verwerken. „Mijn vader moet verhuizen voor zijn werk. Hij zei dat hij wilde helpen betalen voor UCLA.“
„Wauw,“ ademde ik. Ik voelde een heleboel emoties door elkaar. „Ik ben blij voor je.“ Ik dwong mezelf te glimlachen. Dat was niet moeilijk, want ik was oprecht blij voor hem.
„Ik hou van je, Kara.“ Jason stak zijn hand naar me uit, maar ik deinsde achteruit. Er stond verdriet in zijn ogen. Ik had ineens het gevoel dat ik geen adem meer kon halen.
„We moeten niet aan ons eerste studiejaar beginnen terwijl we vasthouden aan iemand die duizenden kilometers verderop is.“
Die woorden deden enorm veel pijn. Ik knipperde een paar keer om mijn tranen tegen te houden.
Ik had kunnen weten dat dit eraan kwam, nu we bijna ons diploma kregen. Maar ik had niet gedacht dat het zo snel zou gebeuren. We hadden de hele zomer nog.
Mijn borstkas voelde benauwd aan. Het nare gevoel in mijn maag werd erger. Ik had nooit verwacht dat dit zo zou gaan. De zachte, zorgzame Jason zat niet meer naast me. Hij was weg.
Het was alsof ik een hele nieuwe Jason zag. Het medelijden in zijn ogen maakte me misselijk.
Heeft hij hier de hele lente over nagedacht? Hoe lang zoekt hij al naar het juiste moment om het uit te maken? Er gingen heel veel gedachtes door mijn hoofd.
In plaats daarvan vroeg ik: „Wanneer vertrek je?“ In juni zouden we negen maanden samen zijn. We zouden dat nu niet meer kunnen vieren.
Jason zorgde er altijd voor dat elke maand samen speciaal was. Ook dat was nu voorbij. Ik deed mezelf alleen maar pijn toen ik dacht aan alle momenten die we niet meer samen zouden delen.
„Gelijk na de diploma-uitreiking.“ Jason lette goed op mijn reactie. Maar ineens voelde ik helemaal niets meer. De pijn die ik voelde was zo erg dat ik het gevoel met de werkelijkheid verloor.
Alsof er een knop werd omgezet.
„Oké,“ was het enige woord dat ik eruit kreeg. Ik voelde plotseling helemaal geen emoties meer. Helemaal niets. Ik wist niet wat ik moest zeggen of doen. Ik wist alleen dat ik hier niet wilde zijn.
Ik haalde diep adem door mijn neus. Maar het benauwde gevoel maakte me misselijk. Ik moest hier weg.
Ik moest bij hem weg zijn zodat ik al mijn woede en verdriet kon loslaten.
Jason schudde zijn hoofd. „We kunnen nog steeds—“
Ik stond op van zijn bed en liep naar de deur. Daar fluisterde ik mijn laatste woorden tegen hem. „Vaarwel, Jason.“
Het deed nog meer pijn dat hij me niet probeerde tegen te houden toen ik de kamer uitliep. Ik ademde trillend uit toen ik naar buiten stapte in de avondschemering.
De koele lentebries van de avond voelde goed op mijn warme huid. Ik liep naar mijn auto en ging stil op mijn stoel zitten.
Ik dacht steeds weer aan mijn laatste woorden tegen hem. De realiteit van onze situatie kwam ineens heel hard binnen. Over een maand zou Jason duizenden kilometers bij mij vandaan zijn. Ik zou hier alleen achterblijven, zonder hem.
Ik zag hem niet meer in mijn toekomst. We zouden nooit meer voor de eerste keer samen dingen meemaken. We hadden nu alleen nog maar een verleden.
Die gedachte alleen al was genoeg om me te laten breken. Ik drukte mijn voorhoofd tegen het stuur. Voor het eerst in maanden huilde ik tranen met tuiten.
