Delilah Delen
Auteur
Alex Fox
Lezers
8,6M
Hoofdstukken
27
Dee
DELILAH
Ik had het bijna – de rook steeg op, de hete kolen in mijn stenen kom trilden, kleine lichtjes die groter en helderder werden terwijl ze omhoog gingen.
De kamer vulde zich met licht, en donkere vormen begonnen erin te verschijnen. Ik kon het bijna zien: een persoon in de vlammen.
En toen doofde alles met een zacht geluid.
Ik maakte een boos geluid en smeet de kom door de kamer. Daarna liet ik een verdrietige zucht ontsnappen, schudde mijn hoofd en begon de rommel op te ruimen.
Hoeveel keer ik het ook probeerde, dit gebeurde elke keer. Het begon te werken en stopte dan weer.
Of mijn ware liefde, mijn zielsverwant, bestond niet in deze wereld – of hij was een wezen dat eeuwig leeft en niet gevonden wilde worden.
Het gebeurde soms – maar soms was je partner ook iemand die je niet wilde vinden.
Mijn verre nicht Tatiana vond haar ware liefde – een bloedzuigende vampier die niets met haar te maken wilde hebben – na een miljoen mislukte pogingen.
Vanaf vandaag had ik het ongeveer zevenhonderdvierentwintig keer geprobeerd.
Hoe krachtig de spreuk ook was, ik had nul geluk gehad. Toch, nu ik zag hoe de Gifprinces eindelijk de liefde vond na honderden jaren... misschien was er ook hoop voor mij.
Tenminste, dat was wat ik mezelf de afgelopen maand zonder berichten van haar was gaan vertellen. Geen berichten betekende dat ik deze spreuk elke dag deed als ik wakker werd.
Een spreuk om de ware liefde te vinden.
Volgens wat ons verteld was, wist Tatiana niet eens dat haar ware liefde een vampier was tot de bruiloft.
Je tegen je coven keren om met een vampier te trouwen, hoe oud je ook was, was een grote belediging voor heksen, zelfs als ze je voorbestemde partner waren.
De vervloekten en de doden waren meestal waar mijn soort nee tegen zei, wat logisch was.
Ik wist niet zeker hoeveel ik geloofde van wat ze zeiden, over dat Tatiana niet wist dat hij een vampier was. Het was zorgwekkend genoeg dat ik al bijna een maand niets van haar had gehoord.
De laatste e-mail die ik van haar had gekregen had vol... hoop geleken. Zo anders dan de vorige waarin ze het vrijwel alleen over haar planten had. Dus ik dacht graag dat ze gewoon zo gelukkig was dat ze was vergeten terug te schrijven tijdens haar gelukkige tijd na het trouwen.
In mijn gedachten was het moment dat ze hem zag, de kracht die hen naar elkaar toe trok waarschijnlijk te sterk om te negeren. Ondanks dat ze mijn enige echte vriendin in deze familie was sinds ik zeven jaar oud was, was het moeilijk te geloven dat ze zo verliefd was dat ze mij was vergeten. Het gaf me een behoorlijk rot gevoel, hoeveel ik ook voor haar juichte.
Ze was zijn geliefde, de prijs was het opgeven van haar krachten als heks om die arme kerel te voeden of met hem te voeden, hoe dat ook werkte.
Zij krijgen voor altijd samen.
Was het zo erg om dat ook te willen? Zelfs als het met een ondode vampier was?
Je kunt niet kiezen met wie je bent. Als heks is met wie je voorbestemd bent om te zijn onbekend tot het moment dat jullie elkaar zien, net zoveel als elk ander wezen dat we hielpen.
Er was iets... romantisch aan. Niet weten tot je ze zag. Zoals verliefd worden op het eerste gezicht.
Ik hield niet echt van de gedachte om van een vampier te houden.
Maar wolven zouden erger zijn. Insecten en haar. Om nog maar te zwijgen van het feit dat roedels constant in elkaars ruimte en leven zaten.
Er was bijna geen privacy, voor zover ik begreep, wat het tegenovergestelde was van heksen.
Heksen bemoeiden zich nog steeds met elkaars zaken, en dat hele dansen zonder kleren onder het maanlicht was helemaal waar.
Dansen op de stranden onder een volle maan is waarschijnlijk een van de meest opwindende, geweldige dingen die je kunt doen. Maar buiten de momenten dat we samenkwamen voor sabbats, esbats en equinoxen, hielden we ons meestal voor onszelf, net als onze familiegeheimen. En onze familiepijn.
Zeggen dat ik niet overweg kon met mijn moeder of zussen was zacht uitgedrukt. De gevoelens van achtergelaten worden en pijn zaten diep in me om veel redenen.
Waardoor ik worstelde, nog steeds probeerde mijn moeder gelukkig te maken, onze covenleider, met taken zoals deze.
Dit was precies waarom ik niet uitkeek naar de reden waarom ik hierheen was gestuurd door mijn coven – en ik betwijfelde of ik mijn partner snel onder hen zou vinden.
In plaats daarvan mocht ik koppelaar spelen voor andere mensen. Niet eens mensen – wolven. Honden. Wezens die hijgden en kwijlden zouden gelukkiger over de aarde lopen dan ik ooit zou kunnen zijn.
Wie kan het schelen? zei mijn geest zachtjes. Mezelf proberen te laten geloven dat ik niet van streek was en dat ik een week lang halfnaakte stinkende wolfmannen zou moeten doorstaan en alles wat deze spreuk nodig zou hebben om beter te werken. Zoals afgesproken.
Wat ook betekende sexy aankleden en rondlopen als aas, zelfs als het betekende nog meer magie tevoorschijn halen om ze seks te laten willen.
Ugh. Alleen al eraan denken deed mijn huid raar aanvoelen.
Weerwolven waren gewoon mijn minst favoriete om mee te werken. Zelfs de werepanthers waren beter geweest. Tenminste, die mannen droegen leer, geen geruit en spijkerbroeken.
Ik liet een zucht ontsnappen en keek naar het met as bevlekte tapijt.
Hopelijk rekenen ze mijn kaart niet af voor de schade.
Ik kon met mijn vingers knippen en het repareren, maar het was verspilling van magie en een godvergeten hoeveelheid energie. In de komende dagen moest ik mijn kracht sparen.
Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik twee spreuken deed, niet één.
De New Moon-roedel had veel geld betaald voor mij om een partnervinderspreuk te doen voor niet één, maar twee alfa's.
Iets wat vrijwel nooit gehoord was. Niet zozeer de spreuk als wel het feit dat ze twee alfa's hadden die niet uit elkaar waren gegaan of elkaar aan stukken hadden gescheurd.
Weerwolven over de hele wereld riepen de georganiseerde covens steeds vaker op voor dit soort dingen, hoewel we niet wilden toestaan dat de wolven groeiden in de menselijke gemeenschap. Met genoeg geld en genoeg zoete praatjes, echter.
Roedels zoals deze kregen diensten zoals de mijne. Echte kracht met sterkte.
Ik moest al mijn energie plus mijn extra energie die me door de coven was gegeven sparen om er twee te doen. Alleen al die ene kleine spreuk die ik had gedaan was onverstandig geweest.
'Godin, leid me,' zei ik zachtjes, opkijkend naar de maan. Morgen was een nieuwe dag.
Hun bèta zou me 's ochtends komen ophalen. Dan had ik twee dagen om de alfa's te leren kennen en een speciale plek op hun land te vinden om de spreuk te doen.
Dan was ik vrij om naar huis te gaan naar New Mexico.
De gedachte voelde leeg. Mijn hart deed pijn met een behoefte die ik niet kon beschrijven anders dan alleen zijn.
Misschien zou ik na deze klus gaan reizen.
Misschien kon ik een doel vinden buiten de coven en mijn moeder. Het was het enige leven dat ik ooit had gekend. Aanbid de aarde. Houd van je zus. Doe niemand kwaad, doe wat je wilt.
Doe wat je wilt...
Het was tijd dat ik mijn eigen magie maakte in mijn leven na deze klus.
