Verliefde buren 2: De vijand vertrouwen
Auteur
Lezers
672K
Hoofdstukken
36
Woorden Vol Venijn
Boek 2: De vijand van hiernaast vertrouwen
JESS
Je mag niet verlangen naar het vriendje van je beste vriendin.
Dat is een regel waar ik me altijd aan heb kunnen houden, totdat Logan Jacobs in beeld kwam. Nu is het een regel die ik blijkbaar de hele tijd breek.
Neem bijvoorbeeld dit moment. Ik dans met Logan in een drukke nachtclub. Het hoort een onschuldige dans te zijn, een manier om een opdringerige man af te wimpelen die maar met me blijft flirten.
En het is onschuldig — vanuit Logans perspectief. Maar voor mij? Mijn hart klopt snel elke keer als we elkaar aankijken. Ik geniet een beetje te veel van het gevoel van zijn handen op mijn heupen. En dan is er die warmte onder in mijn buik die oplaait elke keer als ik me inbeeld om mezelf tegen hem aan te drukken.
Ik voel me aangetrokken tot Logan, en ik heb me nog nooit in mijn leven ergens zo schuldig over gevoeld. Logan kijkt over mijn schouder en glimlacht. Ik hoef me niet om te draaien om te weten dat hij naar mijn beste vriendin grijnst.
Logan is niet alleen knap — een blonde god in menselijke vorm — hij is ook nog eens slim. Slim genoeg om in te zien dat mijn beste vriendin het complete pakket is. Kristy heeft eindelijk een goede man gevonden.
En ik denk dat ik dat het meest waardeer aan Logan, de manier waarop hij met mijn vriendin omgaat. De manier waarop hij dol op haar is. Ik blijf glimlachen en dansen met Logan, en wacht tot Kristy zich bij ons voegt.
Maar ik bevries als ze naar ons toe komt en ik de blik op haar gezicht zie. Ze kijkt naar Logan en mij alsof we zojuist haar hart eruit hebben gerukt.
„Kristy!“ Ik haal snel mijn handen van Logan af en doe een stap achteruit. „Logan zei dat je me zocht. Het spijt me, ik danste met een eikel die zijn handen niet thuis kon houden. Toen ik Logan zag, vroeg ik hem om met me te dansen zodat die man me met rust zou laten. Ik hoop dat je het niet erg vindt.“
Haar laatste twee vriendjes probeerden me allebei te versieren zonder enige aanmoediging van mijn kant, dus misschien had ik haar reactie kunnen verwachten. Maar ze zou me moeten vertrouwen.
Zelfs al heb ik gevoelens voor Logan, en ook al fantaseerde ik alleen maar over hem, ik zou nooit iets tussen ons laten gebeuren. Hij zou de laatste man op aarde kunnen zijn, en dan zou ik hem nog steeds nooit aanraken. Niet als mijn vriendschap met Kristy op het spel staat.
Ik vind haar vriendschap belangrijker dan wat dan ook. Zij is de enige persoon die belangrijk voor me is, en dat zou ze moeten weten. Na een kort moment blaast Kristy uit en knikt. Godzijdank.
Ze herinnert zich dat ik aan haar kant sta — dat zij mijn rots in de branding is en ik die van haar. Of tenminste, ik was altijd haar rots. Nu vermoed ik dat die eer naar Logan gaat.
„Het is goed,“ zegt ze, terwijl ze haar hand op mijn arm legt om me gerust te stellen. „Maar gaat het wel met jou? Ik zag Alfie heel intiem met iemand anders dansen.“
Ik trek mijn blik van haar los om naar Alfie te kijken. Vanaf vanavond is hij mijn ex-verloofde. Niet dat Kristy die nieuwe status in mijn leven al weet. Onze breuk vond een half uur na onze aankomst in de club plaats.
Terwijl ik naar Alfie kijk, die danst met een meisje in een te strakke rok en top, en wiens handen over haar heupen, billen en dijen glijden, wou ik dat ik meer voelde dan een snelle steek van teleurstelling. Helaas zijn mijn gevoelens voor Alfie — net als voor elke man die ik voor hem heb gedatet — op z'n zachtst gezegd onverschillig.
Wilde ik geloven dat het anders kon zijn met Alfie? Dat ik mezelf kon laten gaan en me kon overgeven aan de waanzin van verliefd worden? Ja, maar dat was alleen omdat ik even dacht dat we misschien samen een baby zouden krijgen.
Al voordat het vliegtuig in Melbourne was geland, wist ik dat het een fout was dat hij Italië verliet om met mij mee naar huis te komen. Ik had hem toen moeten vertellen dat ik me had bedacht over onze relatie, maar ik was zwak. En daarna hield hij me gezelschap terwijl Kristy tijd doorbracht met Logan.
Ik haal mijn schouders op en glimlach naar Kristy om haar te laten zien dat ik niet gekwetst ben. „Zo gewonnen, zo geronnen. Hij mag doen wat hij wil.“
Haar warme blauwe ogen zijn vol bezorgdheid en verwarring. „Maar Jess, je bent verloofd!“
„Maak je daar geen zorgen over, K. Alfie en ik… Het is uit tussen ons, en ik vind dat helemaal prima.“ Ik kijk heen en weer tussen haar en Logan en glimlach. „Wij hadden nooit wat jullie hebben.“
„Ik begrijp het niet, Jess. Hij is met jou mee naar Australië gekomen. Ik dacht dat jullie gingen trouwen. Ik dacht dat het echt was.“
Teleurstelling vertroebelt haar blik terwijl ze me bestudeert. Ik weet dat ze niet teleurgesteld in mij is, maar voor mij. Toch doet haar teleurstelling pijn.
Kristy kent me beter dan wie dan ook. Ze weet dat gezelschap en seks de enige dingen zijn die me interesseren aan mannen. Nou ja, dat was zo voordat ik Logan ontmoette.
Zien hoe Logan zich gedraagt bij Kristy, laat me verlangen naar een diepere band dan ik eerder heb ervaren. Het laat me verlangen naar hem, ook al weet ik dat het nooit iets zal worden tussen hem en mij.
Ik geef Kristy de meest geruststellende glimlach die ik kan bedenken. „De situatie met Alfie is ingewikkeld, maar het was een fout om te denken dat het kon werken tussen ons. Ik leg het later wel uit. Nu wil ik gewoon even dansen. Me laten gaan.“
Als ik Kristy's bezorgde gezicht zie, knipoog ik naar haar en loop weg. Ik loop recht op de bar af, want ik heb een drankje nodig.
Ik ben nooit iemand geweest die er veel achteroverslaat. Je krijgt immers niet de grote modellenklussen die ik doe met een reputatie als feestbeest, maar vanavond wil ik de opkikker die een zoete cocktail me kan geven.
Ik wijs vriendelijk de drie verschillende mannen aan de bar af die me een drankje willen aanbieden, en betaal in plaats daarvan voor mijn eigen drankje. Daarna draai ik me met een drankje in mijn hand weer om en kijk hoe Logan en Kristy weer samen dansen.
De manier waarop hij naar haar kijkt, haar aanraakt, van haar houdt… Die twee verliezen zich in elkaar, hun gedachten vol van elkaar. Ik zou weg moeten kijken, maar ik kan het niet.
Hun gevoelens zijn als een magneet die mijn blik aantrekt. Hoe voelt het om zo in iemand op te gaan dat niets anders er meer toe doet? Heb ik het fout gedaan door elke man op afstand te houden?
Als Logan en ik elkaar als eerste hadden ontmoet, zou hij dan ook zo met mij zijn omgegaan?
„Kristy moet oppassen, of niet?“
Ik draai me razendsnel om en zie Logans beste vriend op nog geen dertig centimeter afstand van me staan. De donkerblauwe ogen van Adam Granger zijn vol walging als ze de mijne ontmoeten.
De vaste verwarring en zenuwen die ik in zijn buurt voel, maken dat ik wil vluchten. Ik heb normaal altijd de controle. Koel, kalm en beheerst. Niemand kruipt onder mijn huid, maar Adam komt aardig in de buurt.
Er is iets aan de manier waarop hij naar me kijkt, alsof hij mijn diepste, donkerste geheimen kan zien en me daarvoor haat, dat me zenuwachtig maakt. Het lijkt wel alsof hij de aanblik van mij niet kan verdragen.
De laatste keer dat ik hem zag in de drukke club, bewoog hij op de muziek met een kleine, rondborstige brunette, terwijl hun lichamen met elkaar waren versmolten. Ik wou dat hij zich nog steeds met haar verloor in het ritme in plaats van hier te staan, en me met zijn blik te doorboren.
Ik zet me schrap voor de onvermijdelijke confrontatie, kijk hem recht in de ogen en veins onverschilligheid voor zijn plotselinge aanwezigheid.
„Waar heb je het over, Adam?“
Hij schudt zijn hoofd, vol ongeloof op zijn gezicht. „Je valt overduidelijk op Logan. Maar hij is samen met Kristy, dus je moet stoppen met jagen op wat niet van jou is en ze met rust laten.“
Een golf van adrenaline en angst overspoelt me als zijn woorden me raken. Hij weet het. Hij weet dat ik me aangetrokken voel tot Logan.
Ik dacht dat ik mijn gevoelens voor Logan goed had verborgen, en misschien is het me wel gelukt om de rest in het duister te laten tasten. Maar Adam ziet wat anderen missen.
Hij is een populaire radiopresentator, die bekendstaat om zijn scherpe blik op het leven en zijn prikkelende interviews met beroemdheden. Hij verdient zijn geld door te zeggen wat hij denkt en de geheimen van mensen op te graven.
„Je hebt geen idee waar je het over hebt,“ snauw ik terug, terwijl ik zelfvertrouwen veins.
„Ik ben niet dom, Jess. De manier waarop je naar hem keek tijdens het dansen was overduidelijk. Bovendien staar je altijd naar hem. Zelfs nu je knappe Italiaanse vriend hier is.“
Ik wil het ontkennen, maar ik wil niet dat hij ziet hoe erg hij me van mijn stuk heeft gebracht.
„En hoe zou jij dat weten? Heb je me de hele tijd in de gaten gehouden?“ Ik wapper met mijn wimpers en gooi mijn charmes in de strijd. Misschien kan ik hem genoeg irriteren om hem te laten vertrekken. „Heb je een oogje op me gehouden, Adam?“
Zijn gezicht betrekt en er trilt een spier in zijn kaak. Ik weet dat hij geen interesse in me heeft, maar het is vermakelijk om te zien hoe erg hij walgt van het idee.
Het zou grappig zijn als hij er niet uitzag alsof hij me hier en nu kon wurgen.
„Ik maak me zorgen om Kristy. Daarom heb ik jou in de gaten gehouden.“
„Je hoeft je geen zorgen te maken. Ik zou zoiets nooit doen.“
„Maar je wilt hem wel, of niet?“
Hij stapt dichterbij en zijn ogen flitsen van woede. Hij heeft nog nooit zo dicht bij me gestaan, en ik besef dat hij langer is dan ik dacht. Op zijn minst een meter negentig, misschien wel bijna twee meter.
Zijn donkerbruine haar is in model gebracht in een rommelige gel-look in plaats van dat het over zijn voorhoofd hangt. Het voegt iets toe aan zijn lengte en zorgt ervoor dat ik me klein voel, wat ongewoon is aangezien ik zelf een meter tachtig ben — en op hakken nog langer.
Ik neem zijn strakke kaak, volle lippen en hoge jukbeenderen in me op, en ben verrast dat hij een gezicht heeft dat beter bij de televisie past dan bij de radio.
„Je hebt geen idee waar je het over hebt,“ weet ik uit te brengen, terwijl mijn adem stokt.
„Je kunt het niet eens toegeven. Ik walg van je.“
„Jouw mening over mij doet er niet toe, Adam.“
„Je bent altijd anders behandeld omdat je mooi bent, en nu denk je dat je beter bent dan alle anderen.“
Ik slik even, overrompeld door het gif in zijn woorden. Ik vraag me af welke mooie vrouw zijn hart heeft gebroken en hem in zo'n eikel heeft veranderd.
Ik heb vaker mannen zoals Adam ontmoet — mannen die vrouwen haten door een slechte ervaring. Maar uiteindelijk draaiden ze altijd bij. Iedereen doet dat. Iedereen behalve Adam.
Zijn opmerking is persoonlijk. En ik weet niet goed hoe ik ermee moet omgaan of waarom het me überhaupt iets kan schelen. Misschien is het omdat hij de beste vriend van Logan is, of misschien is het omdat hij de eerste persoon is die me echt niet mag.
Wat de reden ook is, ik weiger hem te laten zien dat zijn vijandigheid me raakt.
„Heb je een probleem met mooie vrouwen, Adam?“ Ik ga op mijn tenen staan en breng onze gezichten dichter bij elkaar om zijn lengte te evenaren en te doen alsof hij me niet intimideert. „Heeft een of andere cheerleader je gedumpt op het schoolfeest en ben je nu uit op wraak?“
Zijn ogen worden harder. „Je weet helemaal niets van mij, prinsesje. Doe ook geen seconde alsof dat wel zo is.“
„Jij kent mij ook niet.“
„Ik ken jouw type. Jij bent het soort vrouw dat haar uiterlijk gebruikt om haar grootste gebrek te verbergen.“
„En wat is dan wel mijn grootste gebrek?“ Ik wil zijn mening niet weten. Echt niet, maar de vraag rolt er al uit voordat ik hem kan stoppen.
„Lelijkheid.“ Hij laat het woord even in de lucht hangen. „Ik zie je voor wie je bent. Van buiten zie je er misschien goed uit, maar van binnen ben je afschuwelijk.“
Zijn giftige woorden laten me naar adem snakken. Mijn hakken raken de vloer weer. Niemand heeft ooit zo tegen me gepraat, laat staan zoiets wreeds gezegd.
Eindelijk doet hij een stap achteruit, en ik probeer diep adem te halen, maar de pijn in mijn borst maakt dat lastig terwijl ik zijn woorden steeds opnieuw in mijn hoofd afspeel.
„Blijf uit de buurt van mijn vrienden, prinsesje,“ waarschuwt Adam. „Laat ze met rust, of je zult wensen dat je me nooit had ontmoet.“
Zijn vrienden? Logan en Kristy zijn ook mijn vrienden. En ik heb geen enkele intentie om Kristy te laten gaan.
Ik forceer een glimlach, in de hoop dat die mijn trillende handen niet verraadt. Mijn lichaam trilt door de harde woordenwisseling.
„Dat doe ik al, Adam. Maak je daar maar geen zorgen over,“ zeg ik.
Ik drink mijn glas leeg en loop terug naar de bar. Mijn hand trilt nog steeds als ik het lege glas neerzet en de barman om nog een drankje vraag.
Ik haat het dat Adam me zo raakt. Hij zou geen macht over mij moeten hebben, maar toch merk ik dat ik hem probeer te vermijden elke keer als we in dezelfde kamer zijn.
Ik haat het dat zijn woorden me zo veel doen. Ik haat het dat hij de zelfbeheersing verbrijzelt die ik altijd behoud en dat zijn woorden pijn doen.
Kristy is de enige persoon die belangrijk voor me is. Haar mening is de enige die telt.
Mijn maag draait zich om bij de gedachte dat Adam Kristy waarschuwt voor mij. Wat als ze hem gelooft?
Ik wil niet denken dat ze dat zal doen, maar de blik op haar gezicht toen ze me met Logan zag dansen? Dat laat me denken van wel. Ik kan de gedachte niet verdragen.
Ik heb haar nog nooit zo gelukkig gezien als nu. De wetenschap dat ik Logan begeer, zal dat voor haar verpesten. Ze zal twijfelen aan de trouw van Logan, ook al is hij volledig aan haar toegewijd.
Ze zal op haar hoede zijn en wachten tot er iets gebeurt tussen hem en mij, wachten tot hij voor mij kiest in plaats van voor haar, omdat haar laatste twee vriendjes dat ook deden.
Dat kan ik niet laten gebeuren.
Gisteren belde mijn manager me nog op met een aanbod voor een baan — een rol in een nieuwe spelshow in Londen. In eerste instantie wees ik het af, omdat ik net terug was in Australië na een lange afwezigheid.
Ik maakte me zorgen om Kristy weer alleen te laten, vooral omdat ik haar ontzettend had gemist tijdens mijn vorige reis. Maar nu is Kristy niet alleen, en misschien is het geen slecht idee om mezelf wat ruimte te geven om met deze gevoelens voor Logan om te gaan.
„Anders zul je wensen dat je me nooit had ontmoet.“
Misschien is de kans groter dat Adam zijn mond houdt als ik in Londen ben. Ik haat het idee om toe te geven aan de bedreigingen van Adam, maar het alternatief — het verdriet van Kristy — is gewoon onacceptabel. Misschien is afstand nemen en haar laten genieten van haar nieuwe relatie wel het liefste wat ik voor haar kan doen.
We zullen wel moeten bedenken wat we doen met het huurcontract voor het huis dat we nu delen. Misschien besluit ze om hiernaast bij Logan in te trekken. Of misschien trekt hij wel bij haar in.
Wat ze ook kiest, ik vind het prima. Ze bloeit helemaal op bij Logan, en ze is nog nooit zo onafhankelijk van mij geweest. Dus wat maakt het uit dat ik haar nodig heb?
Wat maakt het uit dat haar afwezigheid me meer pijn zal doen dan wat dan ook?
Ik kijk naar Kristy terwijl ze naar Logan staart, haar ogen gevuld met aanbidding. Ze slaat haar armen om zijn nek, met een stralende glimlach op haar gezicht.
Ik besluit om mijn manager morgenochtend meteen te bellen om te kijken of ik de baan alsnog kan aannemen. Het is tijd voor mij om Australië weer te verlaten.
