Oorlog & Chaos Boek 4: Skitzo
Auteur
Gina O’Connor
Lezers
231K
Hoofdstukken
21
Skitzo is een stille storm binnen de Highway Jokers—dodelijk, ondoorgrondelijk, onaanraakbaar. Maar wanneer Rowan na jaren van afwezigheid weer de stad in loopt, begint alles te barsten. Ze is niet langer het lieve meisje dat hij kapotmaakte, en hij is niet langer de roekeloze jongen die niet wist hoe hij haar op de juiste manier moest liefhebben. De spanning tussen hen is te snijden, vol onuitgesproken 'wat als'-scenario's, vluchtige bijna-aanrakingen en weggestopte pijn die weigert te zwijgen. Ze is hier voor een begrafenis, niet voor vergeving. Maar het lot heeft zo zijn eigen wrede gevoel voor humor. Hij kan elk straatgevecht overleven, maar oog in oog staan met de vrouw die hij verwoestte? Dat is een compleet andere oorlog. En deze keer zou haar opnieuw verliezen hem weleens voorgoed kunnen breken.
Hoofdstuk 1
Skitzo: Boek 4
ROWAN
ACHT JAAR GELEDEN
„Je moet met hem praten, Ro. Hij moet het weten, voordat je morgen weggaat,“ zei Claudia. Ze kneep in mijn hand en wreef met haar duim de tranen van mijn gezicht.
„Ik ben bang, Dia…“ Mijn stem brak toen ik de tranen probeerde weg te slikken. „We hebben elkaar al weken niet gesproken. En nu dit? Hij gaat me haten…“
Claudia sloeg haar armen om me heen, maar de troost was van korte duur. Ze trok zich terug, pakte mijn jas van de stoel en hielp me hem aan te trekken.
„Waar ga je heen?“ vroeg ik, terwijl ze haar eigen jas dichtritste.
„We gaan hier niet de hele avond zitten, terwijl jij huilt om een jongen die om jou zou moeten huilen. Je gaat het hem vertellen. Vanavond nog.“
„Waarom?“
„Omdat het me pijn doet om je zo te zien,“ snauwde ze. „Hij is je vriendje, Ro. Als hij net zoveel van jou hield als jij van hem, dan was hij nu hier.“
Haar woorden deden pijn, maar ze had gelijk. Ik kon niet weggaan zonder het Beau te vertellen. Niet op deze manier.
„Ik weet dat je bang bent,“ zei ze zachter. Ze pakte mijn hand en trok me mee naar haar auto. „Maar ik zal je de hele tijd steunen. Zelfs als ik over een paar weken wegga.“
De rit naar het huis van Beau was stil. Mijn handen trilden in mijn schoot. Mijn gedachten sloegen op hol.
Twee maanden geleden kreeg mijn vader een baan in Groot-Brittannië aangeboden. Eerst zei ik dat hij het moest doen. Ik dacht niet dat het echt zou gebeuren.
Ik dacht dat we nog tijd hadden. Maar toen was het echt. We gingen verhuizen.
Ik vertelde het aan Beau en alles stortte in. Eén ruzie. Eén zware, gemene discussie.
Gevolgd door een allesvernietigende stilte. We hadden elkaar sindsdien niet meer gesproken.
Claudia legde haar hand op de mijne en haalde me uit mijn gedachten. Ik glimlachte zwakjes naar haar, maar ze had me door. Dat had ze altijd.
Toen we de straat van Beau inreden, fronste ik. De straat stond vol met auto's. Gelach klonk door de straat.
„…Geeft hij een feestje?“ mompelde ik, terwijl ik uit de auto stapte. Het gras lag bezaaid met bierflesjes.
Vanuit het huis dreunde harde muziek. Er flitsten lichten achter de ramen.
Iemand strompelde dronken en giechelend de trap af. „Wat in vredesnaam…,“ mompelde Claudia.
We drongen door de voordeur naar binnen. De zware muziek sloeg in als een stomp op mijn borst.
De lucht hing vol met rook, zweet en de geur van gemorst bier.
„Rowan?“ George, de beste vriend van Beau, keek verward naar me. Er bungelde een bierflesje aan zijn vingers. Zijn ogen schoten heen en weer, alsof hij iets verborg.
„Waar is Beau?“ vroeg Claudia.
George aarzelde. „Ik… Ik weet het niet.“
Ik wachtte niet. Ik duwde hem opzij en wurmde me langs de mensen en plastic bekertjes.
In de keuken was Brody, de tweelingbroer van Beau, drankjes aan het inschenken. Hij grijnsde alsof hij de baas was over alles.
„Row!“ zei hij vrolijk. „Hoe is het, meid?“
„Waar is Beau?“
„Als hij niet beneden is, moet je boven kijken.“
Ik zei geen woord. Ik draaide me om en rende de trap op. Mijn hart klopte met elke stap sneller.
Iets voelde verkeerd. Een naar gevoel krampte samen in mijn buik. Zijn slaapkamerdeur was dicht.
Ik deed de deur open. En mijn wereld stortte in.
Beau. In bed. Met haar.
Het meisje uit zijn wiskundeklas. Ik wist haar naam niet. Maar ik had haar wel eens gezien, toen ze te dicht bij hem zat in de bibliotheek.
Ik dacht terug aan hoe ze naar hem lachte. Alsof het haar niet kon schelen dat hij een vriendin had. Alsof ze wist dat ze ging winnen. En dat was zo.
Eerst hadden ze me niet eens door. Ze hadden alleen maar oog voor elkaar.
De kamer draaide. Mijn borstkas trok samen. Ik kreeg geen adem.
Ik wankelde naar achteren. Mijn maag draaide zich om. Ik was misselijk, verdrietig, boos en geschokt tegelijk.
Opeens stond Claudia achter me. Ze smeet de deur dicht. Ze beschermde me zo tegen het beeld dat nu in mijn geheugen gegrift stond.
George verscheen bovenaan de trap. Hij keek in paniek.
„Row—het is niet wat—“
Mijn vuist vloog naar voren. Bot raakte bot. Een luide krak.
George wankelde naar achteren. Er stroomde bloed uit zijn neus. Ik voelde er helemaal niets van.
Niet de pijn in mijn hand. Niet de pijn in mijn borst. Niet hoe Claudia achter me naar adem hapte. Of hoe George mijn naam riep, alsof ik hem iets schuldig was.
Ik voelde me helemaal leeg.
„Breng me naar huis,“ fluisterde ik. Mijn stem klonk niet als mijn eigen stem. Hij was dunner en zachter. Alsof ik een deel van mezelf in die kamer had achtergelaten.
Claudia zei geen woord. Ze probeerde niet met me te praten of te vragen wat er was gebeurd. Ze knikte alleen maar en pakte me vast. Ze was een sterke, goede vriendin, die geen antwoorden nodig had om te weten hoeveel pijn het deed.
Ze sloeg een arm om mijn schouders en nam me mee de trap af. We liepen door de harde muziek en de geur van zweet en alcohol. Niemand hield ons tegen.
Niemand had iets door. Voor hen waren we gewoon een deel van het feest. Maar voor mij stond alles stil.
Het huis vervaagde achter ons. Gelach en stemmen klonken vanaf de veranda. Het klonk alsof het uit een ander leven kwam. Een leven waarin ik dacht dat Beau altijd bij mij zou blijven.
Ik huilde niet. Zelfs niet in de auto. Ik staarde alleen maar uit het raam. Ik was verdoofd.
Straatlantaarns schenen door de voorruit als vage sterren. De warmte van de nacht kwam door het glas naar binnen, maar ik had het koud. Niet alleen op mijn huid, maar tot diep in mijn ziel.
„Ik maak hem af,“ mompelde Claudia even later. Ze kneep stevig in het stuur. „Ik zweer het je, Ro. Ik doe het echt.“
Ik gaf geen antwoord. Dat lukte niet.
Ze keek me steeds even aan. Ik voelde hoe graag ze me wilde helpen om het op te lossen. Maar sommige dingen kun je niet zomaar oplossen.
Alles vanbinnen was kapot. En op de plek waar eerst liefde zat… was nu stilte.
***
Toen we bij mijn huis waren, liep Claudia zonder te vragen met me mee naar binnen. Het was stil in huis. Mijn vader had zijn spullen voor de verhuizing al ingepakt. Hij was te druk met plannen om de emotionele tijdbom op te merken die door zijn voordeur naar binnen liep.
Ik schopte mijn schoenen uit bij de deur en liet mijn jas op de vloer vallen. De stilte klonk harder in mijn oren dan de muziek op het feest ooit had gedaan.
„Je moet iets eten,“ stelde Claudia voor. „Zal ik een geroosterde boterham voor je maken?“
Ik gaf geen antwoord. Ik liep naar mijn slaapkamer en deed de deur achter me dicht. Niet om onbeleefd te zijn, maar omdat de pijn te hevig was. Het suisde in mijn oren en de brok in mijn keel deed pijn.
Mijn zicht werd wazig. Niet van de tranen, maar omdat ik te veel zware emoties te lang had ingehouden.
Het bed kraakte toen ik erop viel. Mijn kussen rook naar mijn shampoo.
De lampjes boven mijn kast knipperden zachtjes.
Ik lag op mijn zij, helemaal opgerold. Ik staarde naar de muur. Die hing vol met foto's van mij en Beau, van mij en Claudia. Dagen op het strand, kampvuren en late avonden onder de sterren.
Het voelde alsof al die dingen bij iemand anders hoorden.
Ik weet niet hoe lang ik daar heb gelegen. Toen hoorde ik Claudia zachtjes de kamer binnenkomen met een geroosterde boterham met Vegemite. Ze zei niets.
Ze kroop gewoon in haar kleren naast me in bed en trok de deken over ons allebei heen.
„Ik ben er nog als je wakker wordt,“ zei ze zachtjes.
Even dacht ik dat ik misschien iets kon zeggen. Dat ik haar kon bedanken, of haar kon vragen om de pijn te laten stoppen.
Maar er kwamen geen woorden uit mijn mond.
Dat hoefde ook niet. Ze hield alleen maar mijn hand vast.
