De Milleniumwolven - Kerstspecial
Auteur
Sapir Englard
Lezers
486K
Hoofdstukken
3
Happy Holi-Waas 🌶️
Sienna
„We zouden chocolate chip cookies met rozijnen kunnen doen, wat eigenlijk nooit wordt gedaan, maar het combineert twee heerlijke koekjes, toch?“
Ik moest op mijn lip bijten om niet te lachen om Grady, de cateraar die ik aan de telefoon had. „Laten we de nieuwe ideeën bewaren voor Pasen“, zei ik terug. „Laten we gewoon bij chocolate chip, suiker en gemberkoekjes blijven. Oké?“
„Jij bent de baas, Sienna“, zei hij. „We zijn vrijdag om vijf uur bij je thuis om alles klaar te maken...“
„NEE!“ schreeuwde ik.
Mijn reactie werd beantwoord met stilte. Ik probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen terwijl ik het uitlegde. „Ik zei drie uur, Grady! Iedereen komt om vijf uur, omdat het Yule Ball om half acht begint.“
„Ik heb vijf uur opgeschreven...“
„Nou, het is NIET vijf uur! Hoe kun je tegelijkertijd opbouwen en serveren? Vertel me, is dat mogelijk?“
„Nee... nee, ik denk het niet...“
„Dan denk ik dat je om drie uur hier moet zijn. Toch?“
Ik hoorde Grady door de telefoon zuchten. „Juist, Sienna.“
Op dat moment hoorde ik de voordeur achter me opengaan, en ik draaide me om en zag Aiden het huis binnenkomen. Het sneeuwde buiten, dus er lag wit poeder op zijn hoofd en zijn met jas bedekte schouders.
Maar zelfs met de sneeuw zag hij er verdomd goed uit.
„Wie jaag je nu de stuipen op het lijf?“ vroeg hij me, terwijl hij me dicht tegen zich aan trok en zijn lippen liet zakken om me te kussen. „Kun je twee seconden stoppen met bazig zijn?“
„Shhh“, bracht ik hem tot zwijgen. „Wat zei je, Grady?“ vroeg ik in de telefoon.
„Ik vroeg alleen wanneer het artikel er zou zijn. Je weet wel, het artikel in de Pack News over hoe geweldig de alfa en zijn naaste familie en vrienden onze catering vonden.“
Ik rolde met mijn ogen, en Aiden lachte om mijn grote reactie. Maar hij had niet gehoord wat de cateraar vroeg. „Binnenkort, Grady. Ik beloof dat het binnenkort komt.“
„Nou, dan zie ik je om drie uur.“
Ik hing op, en meteen tilde Aiden me van de grond. Ik liet een giechel ontsnappen. „Wat doe je? Zet me neer!“
„Dat denk ik niet“, zei hij, terwijl hij me naar de bank droeg. „Je hebt al dagen al je aandacht aan het pre-Yule Ball feest gegeven, maar er zijn andere dingen die je aandacht nodig hebben.“
Hoe graag ik ook mijn handen op Aidens, uh... yule log... zou willen leggen, ik had verantwoordelijkheden als de luna.
„Ik weet het, maar Aiden, ik heb zoveel te doen. Ik heb hier geen tijd voor! Ik moet nog de decoraties kopen, de naamkaartjes maken, de boom versieren...“
Maar toen liet hij me op de zachte kussens vallen en liet zich zakken zodat hij boven op me lag. „We moeten ervoor zorgen dat je stopt met praten“, glimlachte hij.
En toen waren zijn lippen op de mijne en kuste hij me met dezelfde tedere passie die ik goed had leren kennen sinds we gepaard waren.
Terwijl de hitte tussen mijn benen groeide, nam het me niet over. Niet zoals het zou zijn als ik loops was.
Kijk, de loops is nog niet begonnen.
Wat heel vreemd was, gezien het de feestdagen waren. De loops kwam altijd voor de feestdagen, omdat het moest komen voordat het jaar voorbij was. Dat was de regel.
Maar hier waren we... wachtend. Wachten en wachten en wachten. En niets. Iedereen in de roedel werd er nerveus van – sterker nog, er was zoveel opgebouwde bezorgdheid over het ontbreken van de loops dat mensen in veel gevallen meer aan het vrijen waren om een punt te maken.
Dat ze intense seks konden hebben als ze wilden, loops of niet.
Maar ook al maakten Aiden en ik ons een beetje zorgen over de ontbrekende loops, ik moet toegeven dat zoveel vrije tijd hebben – vooral in deze drukke tijd van het jaar – niets minder dan geweldig is geweest.
Ik heb meer tijd gehad om me te concentreren op niet-seks-gerelateerde dingen, zoals mijn kunst. En mijn galerie deed het daardoor echt goed.
En – alleen vanwege het ontbreken van de loops – kon ik eindelijk een pre-Yule Ball feest bij ons thuis organiseren voor onze favoriete mensen. Het was iets wat ik wilde doen sinds Aiden en ik gepaard waren, maar om de een of andere reden was ik altijd te druk om het voor elkaar te krijgen.
Maar dit jaar niet.
Dit jaar zouden al onze vrienden en familie Kerstmis met ons vieren, in een privéruimte, met lekker eten en goede drankjes – en dan zouden we samen naar het Ball gaan. Het zou perfect zijn.
Maar om het perfect te laten zijn, moest ik de to-do-lijst afwerken.
Ik greep Aidens schouders en duwde hem van mijn lippen. „Aiden, ik kan nu niet“, fluisterde ik, terwijl ik probeerde te negeren hoe schattig het trieste-puppyhonden-gezicht was dat hij me gaf.
Ik gleed onder hem vandaan en stond op, terwijl ik mijn laarzen weer aantrok. „Laat je me echt achter?“ vroeg hij, terwijl hij met zijn handen door zijn haar wreef. „We hebben al bijna een week geen seks gehad.“
„Dat kan niet kloppen...“
„Het klopt wel. Afgelopen donderdag, Sienna. Na de bestuurskamervergadering. Vandaag is het woensdag.“
Ik dacht erover na. Hij had gelijk. We gingen nooit een hele week zonder seks – dat was gek. Maar ik moest echt de decoraties gaan kopen, en dan de naamkaartjes maken, en de boom...
„Het spijt me“, zei ik zachtjes tegen hem. „Ik zou graag met je vrijen, Aiden. Echt waar. Maar ik heb zoveel te doen, en ik wil dat vrijdag perfect wordt.“
Hij zuchtte. „Het is oké. Ik begrijp het.“
„Ik maak het goed met je.“
„Dat weet ik“, zei hij terug, terwijl de speelse blik in zijn ogen recht op me scheen. Ik negeerde de hitte die tussen mijn benen was teruggekeerd, en met een laatste glimlach naar mijn partner, liep ik de voordeur uit.
AIDEN
. . Ik was geen puberjongen die midden in de puberteit zat. Ik was verdomme een volwassen man – ik kon mijn behoefte aan seks toch wel een paar dagen beheersen.
Tenminste, dat bleef ik mezelf voorhouden.
Sienna de hele tijd zien, naast haar slapen, steeds stukjes van haar lichaam zien – en geen seks met haar kunnen hebben? Het was ontzettend moeilijk. En zij vond die tijd zonder seks duidelijk niet zo erg als ik.
Zelfs zonder de waas dacht ik er altijd aan om in haar te zijn. In de slaapkamer, in de keuken, in mijn kantoor. Het maakte niet uit waar.
Het enige dat ertoe deed, was dat ik haar nodig had.
Maar ze maakte glashelder dat ik tot vrijdag moest wachten. Dus terwijl ik wachtte, moest ik mezelf bezighouden. Nadat ze vertrok, dacht ik na over waar ik naartoe zou gaan – en toen viel het kwartje.
Ik had nog steeds niet het perfecte cadeau voor haar gevonden.
Ik had haar cadeaus gegeven, zeker, maar nog niet dat ene. Dat ene dat haar zou laten gillen van vreugde, haar helemaal opgewonden zou maken, haar op en neer zou laten springen.
Dus dat zou ik doen. Ik zou haar het cadeau geven dat ze altijd had gewild, en daarna de avond die ze altijd had gewild.
Deze kerst zou de beste kerst ooit worden.
SIENNA
Een beetje meer lint – nee, dat was nu te veel.
Ugh.
Ook al was ik kunstenaar, ik was hopeloos in dit soort dingen – alles wat met knutselen te maken had. Ik voelde me net een jongetje van acht met twee linkerhanden. Het eindigde altijd als het zielige huiswerk van een derdeklasser.
Ik maakte het lint los en begon opnieuw. Deze keer zou ik niet falen met knutselen – ik zou er goed in zijn. Dat was mijn enige optie.
Ik voelde me schuldig dat ik nee had gezegd tegen Aiden voor seks, vooral omdat ik het zo graag wilde.
Maar de echte reden dat ik hem weg moest sturen, was dat ik zijn cadeau nog moest inpakken.
Ik had het perfecte cadeau voor Aiden gekocht – een fles 21 jaar oude scotch van zijn favoriete distilleerderij – en het had de perfecte verpakking nodig om erbij te passen. Ik kon niet wachten om de blik op zijn gezicht te zien wanneer hij het cadeau opende.
Misschien is het egoïstisch van me, maar dat was altijd mijn favoriete deel van het geven van cadeaus: het gevoel van trots wanneer je weet dat je het cadeau goed hebt gekozen.
Ik probeerde het lint over alle kanten van het pakje te krijgen en dan de strik precies in het midden te strikken, maar het lukte gewoon niet. Ik liet een diepe zucht horen – en net op dat moment vloog de slaapkamerdeur open.
'Sorry, ik was mijn sleutels vergeten,' zei Aiden terwijl hij de kamer binnenstapte.
Ik draaide mijn hoofd met een ruk om. 'JE ZOU NOG EEN UUR WEG MOETEN ZIJN!' schreeuwde ik naar Aiden, die echt achteruit sprong van hoe hard ik was.
'Whoa,' zei hij. Zijn handen gingen omhoog in een geef mij niet de schuld-gebaar. 'Waar ben ik op gestuit?'
'Niets!' snauwde ik. 'Ik ben hier hard aan het werk en je mag niet zien wat ik aan het doen ben!'
Hij legde zijn handen over zijn ogen en begon dichter naar me toe te lopen, alsof hij niet kon zien door tegen dingen aan te botsen. Ik kon niet anders dan lachen. 'Jij, mijn lieve mate, bent een idioot.'
Hij haalde een hand weg en glimlachte breed. 'Nou, dank je –'
'OGEN!'
Zijn hand ging terug over zijn oog en ik haastte me om het cadeau en het lint, nog steeds niet gestrikt, terug in hun verstoptas te stoppen. 'Oké,' zuchtte ik. 'Je mag je ogen weer gebruiken.'
Hij liet zijn handen zakken en het volgende moment sprong hij bovenop me. Het bed wipte toen hij landde en ik lachte zo hard dat ik dacht dat ik ter plekke in mijn broek zou plassen. 'Aiden!' riep ik uit tussen het lachen door. 'Wat is er vandaag met je aan de hand?'
'Wat bedoel je, alleen vandaag?' vroeg hij grijnzend. Zijn gezicht was vlak boven het mijne en ik nam zijn stralende huid in me op, zijn dikke zwarte haar, en de manier waarop de goudgroene kleur van zijn ogen altijd fonkelde.
Hij was absoluut verdomd sexy.
Zoals, mijn droomman, in elke seksdroom die ik ooit heb gehad.
En hij was van mij.
Ik sloeg mijn armen om hem heen en toen onze lippen elkaar raakten, voelde ik dezelfde tinteling van lust in mijn onderbuik die ik altijd voelde. Zijn vingers gleden moeiteloos over mijn lichaam, alsof ze wisten wat ze deden zonder er zelfs maar over na te hoeven denken.
Ik maakte me even los. 'Ik ben nog steeds boos dat je me hebt onderbroken. Ik was echt ergens aan het komen, weet je –'
Maar toen gleed zijn hand onder mijn rok en zijn vinger streek over me heen door het kant van mijn ondergoed – en ik stopte met praten zodat ik in plaats daarvan kon kreunen.
'Je zei?' vroeg hij grijnzend terwijl zijn vinger sneller wreef.
Maar ik kon niet eens antwoorden – het genot had het overgenomen. En terwijl ik mijn ogen sloot en me verloor in het gevoel, wist ik maar één ding: het zou verdomme een goeie kerst worden.
AIDEN
... Na mijn korte stop om mijn sleutels te pakken, was het me eindelijk gelukt het huis uit te komen om een cadeau voor Sienna te zoeken.
En ik was verrast...
Het was me echt gelukt.
Ik had het perfecte cadeau voor haar gevonden.
Ik was zo enthousiast en kon niet wachten – ik kon niet wachten om het aan haar te geven. Ik kon niet wachten om haar reactie te zien, om haar gezicht te zien! Ze zou zo verrast zijn. Dat wist ik zeker. Ik was echt trots op mezelf.
Ik voelde me echt blij toen ik de winkel verliet. Wat moest ik doen als ik thuiskwam en ze vroeg waar ik was geweest? Hoe moest ik dit geheim houden?
Blijf sterk, Aiden.
Het is de moeite waard.
Als ik tot vrijdag kon wachten met seks, dan kon ik dit ook volhouden.
Tenminste, Sienna had me eerder een klein voorproefje gegeven.
Ik wilde net de auto starten en naar huis rijden toen mijn telefoon begon te rinkelen. Ik keek naar het scherm en zag Jeremy's naam oplichten. 'Hé, Jeremy,' begroette ik hem door de telefoon.
'Aiden, hoe gaat het?'
'Ik sta op het punt naar huis te gaan. Wat is er aan de hand daar?' Ik wist dat Jeremy nog steeds in het roedelhuis was, ook al was deze week vrij rustig wat werk betreft.
De leiding van de roedel kreeg meer vrijheid tijdens de week van Kerstmis om die door te brengen zoals ze wilden – de meesten kozen ervoor om vrij te nemen en bij hun familie te zijn, maar anderen, zoals Jeremy, konden het niet over hun hart verkrijgen om zoveel tijd weg te blijven van kantoor.
'Alles is goed, onder controle. Maar er is één ding dat ik je moet vertellen.'
Ik zuchtte. 'Vertel op.'
'De alfa van de Millennium heeft besloten om naar ons Yule Ball te komen, Aiden. En hij wil een privéontmoeting met jou vóór het Ball. Beginnend om vijf uur.'
Mijn gedachten begonnen te tollen.
Vijf uur 's middags op vrijdag. Dat was wanneer het feest bij ons thuis plaatsvond – het feest waar Sienna al haar energie en liefde in stak om te plannen.
Maar ik kon geen nee zeggen tegen de alfa van de Millennium – niemand kon dat.
'Ben je er nog, Aiden? Heb je me gehoord?'
'Ja. Ik ben er. Ik heb je gehoord.' Maar ik wilde echt dat ik het niet had gehoord.
