De obsessie van de maffia
Auteur
Sofia
Lezers
7.8M
Hoofdstukken
36
Hope Anderson is een gewoon meisje: ze gaat naar school, feest met haar vrienden... oh, en haar vader is een van de rijkste mannen in Engeland. Maar dan valt ze op bij Enrique Garcia, een man die gewend is te krijgen wat hij wil - en het te houden. Voor ze het weet, wordt Hope gedwongen tot een huwelijk met deze man die ze niet kan uitstaan, maar ook niet kan weerstaan... en wordt ze in een duistere onderwereld geworpen die haar hele leven net buiten zicht is geweest.
Leeftijdsclassificatie: 18+ (Waarschuwing: Marteling, Verkrachting, Extreem geweld/gore).
Hoofdstuk 1
Vandaag begon mijn laatste schooljaar en ik was blij dat dit hoofdstuk van mijn leven bijna voorbij was. Ik zette een rondje om 4 september op mijn kalender voordat ik naar de badkamer ging.
Na een snelle douche en wat make-up keek ik in de spiegel.
Ik zag er goed uit. Ik was lang, ongeveer 1 meter 73, langer dan de meeste meiden op school. Mijn lichaam was mooi gevormd, met flinke borsten.
Mijn ogen waren felgroen, wat mooi afsteekt tegen mijn getinte huid en donkerbruine haar. Ik wist dat ik er goed uitzag, maar ik liet mensen daar nooit misbruik van maken.
Ik hield niet van de aandacht die mijn lichaam trok, dus droeg ik meestal wijde kleren. Mijn kleren maakten me niet mooier, maar ook niet lelijker.
Toen ik klaar was, pakte ik een van mijn favoriete schooltassen en ging naar beneden. Ik woonde op de bovenste verdieping van ons huis, dus moest ik de trap af, wat ik niet zo leuk vond.
Maar er waren ook voordelen. Het uitzicht vanaf mijn balkon was prachtig, je keek uit over grote weilanden waar paarden graasden.
's Nachts was het nog mooier, met maanlicht en sterren. Ik bracht graag mijn avonden door met kijken naar de paarden in de wei en de sterren aan de hemel.
"Hé, lieverd," zei mijn vader, terwijl hij een kus op mijn hoofd gaf.
Ik leunde tegen zijn schouder, genietend van de zeldzame momenten dat hij thuis was.
"Hé, pap," zei ik, terwijl ik naar zijn kleren keek. Hij droeg een van zijn dure pakken van een chique winkel. Ja, hij was een van de rijkste mensen in Engeland.
Om de een of andere reden was ik nooit een verwend nest geworden zoals mijn tweelingzus Katherine. Zelfs haar naam klonk al snobistisch.
Gelukkig waren we geen eeneiige tweeling, dus ik leek niet op haar. Ze was kleiner, met gewone bruine ogen en bruin haar.
Ze was slank, maar had niet de rondingen zoals ik, wat haar altijd leek te storen. Ze wilde aandacht en deed er alles aan om die te krijgen. Ik liet haar graag alle aandacht hebben.
"Hope, waar denk je aan?" De stem van mijn vader haalde me uit mijn gedachten terwijl hij me een bord zelfgemaakte gebakjes gaf, gemaakt door onze goede kok.
"Bedankt, pap," zei ik, terwijl ik een hap nam van een gebakje. Ik maakte een zacht geluidje van genot. Het smaakte heerlijk. Ik hou van eten.
"Wanneer ben je weer thuis?" vroeg ik aan mijn vader toen ik klaar was met eten en op het punt stond naar school te gaan.
"Weet ik niet zeker, meid. Waarschijnlijk over een paar dagen. Katherine zou vandaag terug moeten komen van je moeder. Je zult niet alleen zijn." Hij hield de deur voor ons open.
Hij liep met me mee naar buiten en deed het portier van mijn auto open, een gouden Porsche Cayenne.
Hij gaf me een kus op mijn voorhoofd en nam snel afscheid voordat hij het portier dichtdeed. Ik startte de auto en reed weg.
***
Ik zat in mijn eerste les te wachten tot mijn vriendinnen zouden komen. Zoals gewoonlijk waren ze te laat. Net toen ik aan hen dacht, kwamen ze binnen, zingend en lachend.
"Hé, jarige!" riep ik, terwijl ik uit mijn stoel sprong om haar een dikke knuffel te geven.
Sofia werd vandaag achttien. Ze was een van de jongsten in onze klas, maar dat zou je niet zeggen als je haar zag.
Ze had golvend rood haar en blauwe ogen. Ze was iets kleiner dan ik en had net als ik een mooi gevormd lichaam. Ze was erg knap.
Ze was het type meisje dat een jongen lang achter zich aan kon laten lopen, om hem uiteindelijk af te wijzen.
Lana was mijn andere beste vriendin. Ze was klein en blond met blauwe ogen. Ondanks de vooroordelen over blondjes, hield ik ontzettend veel van haar.
Ik heb nooit begrepen waarom sommige mensen een hekel hebben aan blondjes. Lana was een van de beste mensen die ik kende.
"Hoe voelt het om legaal te zijn?" vroeg Lana, en we schoten allemaal in de lach. Kort daarna kwam onze wiskundeleraar binnen en begon de saaie les.
Na vier saaie lessen zaten mijn vriendinnen en ik in de kantine, pratend over plannen voor vrijdag. We hadden maar twee dagen om te plannen en toestemming van onze ouders te krijgen, omdat ons schooljaar altijd midden in de week begon.
"Dus, naar welke club gaan we?" vroeg Sofia.
"Het is jouw verjaardag, jij mag kiezen," zei ik, hoewel ik al een paar coole clubs in gedachten had.
"Meiden, laten we naar Electric Brixton gaan!" zei Lana, iets te luid. Sommige mensen draaiden zich om naar ons.
"Nee, dat is niet goed genoeg voor mijn achttiende," zei Sofia. Ik was het met haar eens. We konden wel iets beters vinden.
"Wat dacht je van Heaven?" stelde Lana voor, nog een oké maar niet geweldige club. Ik zou er elke andere avond naartoe gaan, maar Sofia's verjaardag verdiende iets beters.
"Ik geef het op," zuchtte Sofia nadat we veel clubs hadden afgewezen. Ik had één plek in gedachten. Ik pakte snel mijn telefoon en stuurde een berichtje naar Nick, mijn broer.
Hope
Hé, ken je nog goede clubs die ik nog niet ken?
Terwijl ik op antwoord wachtte, at ik mijn lunch. Na een groot bord kip en pasta voelde mijn maag zich tevreden.
Nick antwoordde eindelijk. Hij studeerde voor zijn master aan de LSE. Hij was de oudste van ons drieën, bijna vijfentwintig.
Nick
Hé, zus, waarom vraag je dat?
Hope
Sofia's achttiende verjaardag. We hebben de beste club nodig.
Ik vertelde hem hoe belangrijk het voor ons was om naar de beste club te gaan zodat Sofia het beste feest kon hebben. Hij antwoordde een minuut of zo later.
Nick
Oké. Het heet Avaritia. Ik stuur het adres op de dag zelf.
"Wie noemt zijn club in godsnaam Hebzucht?" zei ik hardop, waardoor mijn vriendinnen me met verwarde gezichten aankeken.
"Sorry," zei ik snel, en ze gingen weer verder met eten. Ik typte snel terug.
Hope
Thx
Ik besloot hem te vertrouwen. Hij stond bekend om zijn voorliefde voor dure dingen.
Hij was beroemd in Engeland, omdat hij er goed uitzag en hij ooit het bedrijf van onze vader zou overnemen. Hij wist wat de beste dingen waren.
"Meiden, ik moet gaan. Ik kan niet te laat komen voor mijn les met Willow," vertelde ik de meiden, terwijl ik ze allebei een knuffel gaf. Willow was mijn paard dat ik twee jaar geleden had gered toen ik zeventien was.
Ze leek veel op mij - lief van buiten, maar kon gemeen zijn als ze dat wilde.
De meeste mensen hadden vandaag les, maar mijn rooster gaf me twee tussenuren. Ik vond mijn dagindeling wel fijn.
Toen ik naar mijn auto liep, liep ik tegen de laatste mensen aan die ik wilde zien - de gemene meiden. En de leider was mijn zus.
Onze relatie was, zoals je waarschijnlijk kunt raden, niet erg goed.
"Hope, mijn lieve zus," begroette ze me met een neppe glimlach.
Ze probeerde aardig te doen voor anderen, maar iedereen wist dat ze gemeen was. Ze was een slechte actrice.
"Katherine," zei ik, terwijl ik langs haar probeerde te lopen.
"Wees niet zo onbeleefd, zusje. Ik wilde alleen zeggen dat ik je mee wil nemen om te winkelen. Je kleren zien eruit alsof ze uit de vuilnisbak komen." Ze speelde met de onderkant van mijn trui.
Eerlijk gezegd kon ik het niet oneens zijn, maar ik hield van mijn kleren precies zoals ze waren.
"Nee, dank je. Ik wil er niet uitzien als jij, Katherine," beet ik terug voordat ik me omdraaide en de trap op liep om haar te ontwijken. Ik hoorde haar vriendinnen lachen, maar zij kozen ervoor om dom te zijn.
***
Toen ik thuiskwam, trok ik snel mijn rijkleding aan - een donkerblauwe broek en een T-shirt.
Omdat het september was, besloot ik voorzichtig te zijn en deed ik er een bijpassende strakke trui overheen.
Ik ging naar de stallen waar mijn lerares Olivia op me wachtte. Ze was een aardige vrouw in de dertig die veel Olympische ruiters en hun paarden had getraind.
Ik liep naar Willows stal waar mijn vader in grote rode letters had geschreven: "NIET AANRAKEN. HAAR BETEN DOEN VERDOMD PIJN!!!" Het was belachelijk maar grappig en een beetje waar.
Ze had mij nog nooit gebeten, dus ik zou het niet weten. Maar mijn vader was een paar keer door haar gebeten.
"Hoi, meisje. Laten we gaan rijden," zei ik tegen haar terwijl ik haar halster omdeed en haar naar de poetsplaats leidde.
Nadat ik haar had klaargemaakt, trok ik mijn laarzen en helm aan en leidde haar naar de rijbaan.
***
Na uren werk in de stallen lag ik nu te ontspannen in ons zwembad met een glas whisky. Begrijp me niet verkeerd - ik hou van werken met de paarden, maar ik hou ook van ontspannen erna.
Het was al na etenstijd, maar ik had geen honger, dus besloot ik in plaats daarvan een drankje te nemen.
Nadat ik uit het zwembad was gekomen en had gedoucht, ging ik naar het tuingedeelte dat voor mijn honden was gemaakt.
"Milo! Murphy! Angel!" riep ik naar mijn honden.
Murphy, een twee jaar oude Siberische husky, kwam als eerste aanrennen. Hij was waarschijnlijk de grootste van zijn familie. Hij was zeker erg zachtaardig.
Milo en Angel zaten vlak achter hem. Milo was een één jaar oude Duitse herder. Hij groeide nog steeds, maar was al behoorlijk groot.
Angel was het enige meisje. Ze was een twee jaar oude Tsjechoslowaakse wolfhond en was erg mooi. Ik had haar samen met Willow gered. Ze hadden allebei een moeilijk begin gehad, maar waren nu vol liefde.
Ze sprongen allemaal om me heen, in de hoop dat ik ze binnen zou laten. Mijn vader stond niet toe dat ze in huis kwamen, maar als ik alleen thuis was, liet ik ze altijd bij me slapen.
Katherine stuurde me een kort berichtje dat ze niet thuis zou komen omdat ze bij een vriendin bleef slapen.
Ik wist dat ze loog. Ik had haar een paar keer stiekem met een jongen zien weggaan. Ik wist dat ze aan het daten waren, maar ik wist nog niet wie hij was.
Ik ging naar boven naar mijn kamer. Mijn honden volgden me, en zodra mijn hoofd het kussen raakte op mijn grote bed, sprongen ze allemaal op en krulden zich om me heen. Ik viel heel snel in slaap.
