Betrapt op het Jumbotron
Auteur
Galatea
Lezers
261K
Hoofdstukken
12
Wanneer Ellie ontdekt dat haar man — tech-CEO Derek Brighton — verstrengeld is in een schandalige omhelzing met zijn HR-manager, live op het Jumbotron tijdens een concert van Goldray, stort haar wereld in. Gebroken door verdriet loopt Ellie weg van het verraad — en recht de schijnwerpers in. Maak kennis met Leo Voss, de onweerstaanbaar sexy, getatoeëerde leadzanger van Goldray.
Wat begint als een ontmoeting backstage, mondt uit in een onstuimige romance. Hij is een in leer geklede rockgod. Zij is zijn nieuwe muze. Samen zijn ze onstuitbaar. Maar terwijl Ellie haar stem hervindt, bereikt de mediahype rondom haar een kookpunt. Dan duikt Leo's ex-vrouw weer op en moet Ellie opnieuw een openbare liefdesbreuk riskeren. Het laatste wat ze nodig heeft, is nog meer chaos in haar leven. Kiest ze voor een liefde die zich niet aan de regels houdt?
Problemen
Sommige vrouwen worden boos. Sommigen nemen wraak. Zij kreeg een rockster.
ELLIE
Officiële verklaring van Eleanor Brighton, echtgenote van CEO Derek Brighton:
Ik ben erachter gekomen, net als het hele internet, dat mijn man, Derek Brighton, zijn affaire publiekelijk heeft gemaakt bij het concert van Goldray. Op het grote scherm. Laat ik heel duidelijk zijn. Ik huil niet om dwazen. Ik zal hem niet vergeven. Ik zal hem geen genade tonen. Maar ik zal wel mijn leven opnieuw opbouwen. Heb geen medelijden met mij, heb medelijden met hem. Terwijl hij valt, ga ik omhoog.
Ik neem wat van mij is. Wacht maar tot je me ziet opklimmen.
48 uur eerder…
Waar is Derek in hemelsnaam? Hij had me beloofd dat we vandaag samen zouden lunchen. Eerlijk gezegd is lunch niet het juiste woord.
Sinds Derek NFNLYF is gestart, drinkt hij alleen nog gepureerde groenten. Zijn AI-bedrijf is bedoeld om mensen langer te laten leven. Hij noemt zijn drankje een „tweede maaltijd“.
Ik loop door de marmeren gang. Ik kijk even binnen in de vergaderruimtes met hun grote glazen ramen. Het NFNLYF-kantoor in Silicon Valley is te kil naar mijn smaak. Maar Derek geeft niets om mijn mening.
Aan de andere kant van de gang zie ik Jenny, de assistente van Derek. Ze is jong, slim en wil graag alles goed doen. Ik glimlach als ik naar haar toe loop.
„Hé, Jenny! Heb jij Derek gezien?“
Jenny trekt haar wenkbrauwen ver omhoog. „Eleanor! Eh, hallo. Verwacht Derek je?“
Ik krijg een knoop in mijn maag. „Dat zou wel moeten. We zouden toch samen lunchen?“
Jenny steekt een lange, dunne vinger met een perfect gelakte nagel in de lucht. „Eén momentje. Ik kijk even in zijn agenda.“
Derek is al erg succesvol in zijn werk. Ik hoopte dat hij minder zou gaan werken. Ik wilde dat hij meer tijd met mij zou doorbrengen. Onze kinderen zijn het huis al uit, maar we zijn nog jong.
Ik heb mijn eigen werk op een laag pitje gezet om onze kinderen op te voeden. Derek kon zo zijn dromen najagen. Nu is zijn bedrijf miljarden waard.
Het is de bedoeling dat we nu weer meer samen doen. We zouden avondjes uit moeten hebben. We zouden verre reizen en avonturen moeten delen. Of we zouden op z'n minst samen moeten lunchen.
We zijn pas vijfenveertig. We zijn nog niet dood.
Maar dat is een deel van het probleem. Derek wil de dood vermijden door zijn lichaam te „biohacken“. Dat betekent geen alcohol, geen pizza, geen tv en geen sex meer.
Twintig jaar geleden hadden we een geweldig seksleven. Maar ergens tussen de supplementen en het „dopamine-vasten“ ben ik de man van wie ik hield kwijtgeraakt.
„Hij zit in zijn cryotherapie-sessie,“ antwoordt Jenny. „Als je wilt wachten, dan duurt het nog maar een paar…“
Ik negeer haar en loop de marmeren trap af. Ik ga naar de donkere kamer waar de ijskoude cabine van Derek staat.
Ik ben het wachten op hem zat. Ik ben zijn vrouw. Hij kan nu wel met me praten.
De machine maakt een hard, blazend geluid als ik dichterbij kom. Ik haal diep adem en open de deur van de cabine. Dan gil ik het uit als er een koude wolk stikstof in mijn gezicht blaast.
„Fuck, dat is koud!“
Derek staat daar naakt en zijn huid glanst. Het is onnatuurlijk glad, net als een stuk glimmend rubber. Hij kijkt me boos aan.
„Verdomme, Ellie! Ik zal Bryan Johnson nooit verslaan in de verjongingswedstrijd als je mijn routine zo verstoort!“
Ik doe mijn best om niet met mijn ogen te rollen. „Kun je er alsjeblieft uitkomen? Het is ijskoud!“
„Nee. Je hebt mijn bloedvaten verstoord. Nu moet ik weer helemaal opnieuw beginnen.“
Mijn schouders hangen naar beneden. Ik was weer aan het dagdromen. Niet over andere mannen, maar over Derek. Over hoe hij vroeger was, voordat hij zich druk maakte om al deze onzin.
Het gekke is dat hij er heel goed uitziet. Hij is supergespierd, maar ik mag hem niet aanraken. Ik heb veel liever een man met een bierbuikje dan deze afstandelijke versie van mijn man.
„Gaan we nog samen lunchen? Ik bedoel… eh… een tweede maaltijd nemen?“
Ik tril nu helemaal, ook al heb ik al mijn kleren aan. Er blaast ijskoude lucht in mijn gezicht. Een wolk van koude damp verzamelt zich bij mijn voeten.
„Sorry,“ zegt Derek koeltjes. „Jenny heeft vast een dubbele afspraak ingepland. Ik heb een vergadering met mijn baas van personeelszaken, Candi.“
Derek kiest altijd eerst voor zijn werk. Candi werkt hier nog geen jaar. Ze is net zo oud als ik. Maar ze heeft haar gezicht vol botox gespoten en haar lippen dikker laten maken met fillers.
Blijkbaar zijn gifstoffen geen probleem als ze je jonger maken.
„Kun je de afspraak niet verzetten?“
„Ik ben bang van niet.“
Ik zucht. „Oké. Zullen we dan vanavond samen eten? We kunnen eten bestellen en naar Succession kijken.“
Derek stapt uit de ijskoude machine en droogt zich af met een handdoek.
„Ik ga mezelf geen ‘digitale dementie’ geven. En ik eet zeker niets met meervoudig onverzadigde vetzuren. Maar nee, ik kan niet. Ik neem het team vanavond mee naar een concert van Goldray in het SAP Center.“
Ik voel me ineens jaloers. „Goldray? Mag ik mee?“
Ik loog toen ik zei dat ik nooit over andere mannen droom. Er is één man over wie ik wel droom. Dat is Leo Voss, de zanger van Goldray.
Zijn Britse accent en zijn stoere uiterlijk met tatoeages maken hem heel aantrekkelijk. En dromen over een beroemdheid telt toch niet mee.
„Nee,“ zegt Derek streng, terwijl hij zijn handdoek neergooit. „Alleen voor de mensen van het NFNLYF-team.“
Hij staat daar helemaal naakt en kijkt me fel aan.
„Prima,“ zeg ik. „Dan bestel ik wel eten voor mezelf.“
„Gehydrogeneerde oliën zullen je vermoorden!“ roept Derek me na als ik me omdraai en wegloop.
Buiten het gebouw wil ik net in mijn auto stappen. Dan rent Jenny door de dubbele deuren naar buiten. Haar toegangspas bungelt om haar nek.
„Eleanor! Wacht!“
Even raak ik in paniek. Ik vraag me af of ze me namens Derek een preek gaat geven over de gevaren van beeldschermen en „digitale dementie“.
Ik stop, met mijn autosleutels in mijn hand. „Is alles in orde?“
„Ja hoor!“ zegt ze buiten adem. Dan knippert ze snel met haar ogen en schraapt ze haar keel. Ik heb haar nog nooit zo zenuwachtig gezien.
„Weet je het zeker?“
„Ik… eh,“ Jenny stopt even om te kuchen. „Ik word een beetje verkouden. Dus ik kan vanavond niet mee met het team naar Goldray. Ik hoopte dat jij mijn kaartje wilde hebben.“
„Echt waar?“ Er verschijnt een brede glimlach op mijn gezicht. „Wat vervelend dat je je niet lekker voelt. Ik zou heel graag willen gaan. Maar Derek zei dat het een uitje met collega's was. Hij wil niet dat ik meega.“
Ze lacht onnatuurlijk en op een hoge toon. „Nee hoor! Je moet absoluut gaan. Hij… heeft zich bedacht. Ontmoet Derek en het team gewoon bij het SAP Center. Ik regel de rest wel. Veel plezier.“
Jenny duwt een kaartje voor Goldray in mijn handen. Daarna draait ze zich om en zwaait nog even, voordat ze terug rent naar het gebouw.
Hè. Dat was raar.
Maar ik heb geen tijd om er te veel over na te denken. Ik heb Goldray niet meer live gezien sinds hun laatste album drie jaar geleden uitkwam.
Mensen zeggen dat hun nieuwe muziek minder goed is, maar dat maakt me niets uit.
Ik voel me blij en opgewonden bij de gedachte dat ik naar Leo Voss kan kijken en naar zijn mooie stem mag luisteren. En heel misschien gedraagt Derek zich vanavond weer als een normaal mens. Dan kunnen we samen dansen in de lichten van het stadion. En dan herinneren we ons weer wie we vroeger waren.
***
Het stadion zit vol en ik controleer het stoelnummer op mijn kaartje nog eens. Gek genoeg is het een plek helemaal bovenin het stadion. En dat terwijl Derek makkelijk vip-plekken kan betalen voor het team.
Ik ben te laat. Ik hoor de mooie klanken van een bekend liedje. Het publiek begint te juichen.
Leo Voss begint één van mijn favoriete nummers te spelen, Midnight Requiem. Ik kijk naar het gigantische scherm en glimlach terwijl ik hem bekijk. Hij heeft volle lippen, felle groene ogen, perfect warrig haar en armen vol tatoeages. Hij straalt echt een enorme seksuele aantrekkingskracht uit.
Ik heb al meer dan een jaar geen sex gehad. Dat komt omdat Derek zijn zaad niet meer wil verliezen. Dit is een belangrijk onderdeel van zijn vreemde gezondheidsroutines geworden.
Ik loop langs een kraampje met eten. De popcorn ruikt heerlijk naar boter. Derek zal het vast niet met me willen delen, maar misschien wil Candi dat wel?
Ze ziet er dan wel uit als een Barbie, maar ze lijkt me aardig. Ik besluit toch maar een grote bak popcorn te bestellen.
In een ondeugende bui bestel ik er ook een biertje bij. Een koude Corona zal heerlijk smaken.
Ik loop voorzichtig tussen de mensen door. Terwijl ik langzaam de trappen oploop naar mijn plek, begint Leo Voss te praten.
„Ik weet dat jullie het zat zijn om naar mij te kijken, dus we gaan een paar van jullie op het grote scherm zetten.“
Ik kijk even omhoog naar het scherm. Ik zie een gezin dat naar de camera zwaait.
Leo lacht.
„Oh, wat schattig. Kijk eens hier: papa, mama en een kleine baby. Ze draagt een roze koptelefoon! Is ze wel oud genoeg om hier te zijn? Ach, fuck it, jong geleerd is oud gedaan. Oh fuck, ik mag niet schelden. Laten we verdergaan.“
Ik krijg een warm, maar verdrietig gevoel vanbinnen. Ik denk terug aan die drukke dagen toen mijn kinderen nog klein waren.
Nu heb ik geluk als ze één keer per week naar huis bellen.
Ik let goed op de treden voor me. Ik doe mijn best om mijn bier of popcorn niet te knoeien. Leo praat ondertussen verder.
„Speciale aandacht voor die groep jonge gasten daarginds! Bedankt dat jullie er zijn, mannen. Oh, oké, ze… zijn ze nu aan het twerken? Ik weet eigenlijk niet of jullie wel bij het goede concert zijn. Sabrina Carpenter treedt verderop in de straat op.“
Ik ben een beetje duizelig als ik de bovenkant van het stadion bereik. Niet buiten adem hoor. Met een man als Derek blijf ik zelf ook wel fit. Alleen doe ik het niet op zo'n overdreven manier.
Ik zoek naar rij C en vind hem. Ik zeg netjes sorry terwijl ik me langs de andere mensen wurm, op weg naar stoel tweehonderdnegentien.
„Goed dan,“ zegt Leo met zijn leuke accent. „Wie hebben we hier nog meer? Ah, leuk, dat stel van middelbare leeftijd hier. Jij, in dat shirt met het oneindigheidsteken erop. En jij, die blonde vrouw met de armbandjes.“
Mijn oren spitsen zich bij het woord „oneindigheidsteken“. Dat is het logo van Dereks bedrijf.
Ik kijk op naar het grote scherm en mijn hart zakt in mijn schoenen. Ik zie Derek op het scherm. Hij omhelst Candi heel liefdevol van achteren. Haar handen liggen op de zijne en hun vingers zijn in elkaar gestrengeld.
Candi schrikt enorm. Ze slaat haar handen voor haar gezicht en draait haar rug naar de camera.
Derek knippert een paar keer met zijn ogen. Hij lijkt niet te geloven wat er gebeurt. Dan probeert hij snel uit beeld te bukken. Hij lijkt net een kind dat betrapt is terwijl hij snoepjes pakt. Alleen is hij nu betrapt terwijl hij met zijn handen aan de grote, nepborsten van Candi zit.
Ik kijk van het grote scherm naar de vreselijke scène die zich recht voor mijn neus afspeelt. Ik voel me alsof ik moet overgeven.
„Oh, willen jullie niet op camera?“ zegt Leo. „Of ze zijn gewoon heel verlegen, of ze hebben een affaire.“
Het geluid in het stadion lijkt langzaam te verdwijnen terwijl ik op hen afstap. Mijn man en zijn baas van personeelszaken. Ze doen alsof het hele stadion net niet heeft gezien hoe hij zich als een slang om haar heen had gekruld.
Ik tril van woede. Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Derek zit nog steeds weggedoken op de grond. Ik kijk naar zijn rode wangen en zijn bezwete voorhoofd. Dan kijk ik naar Candi. Haar mond valt open als ze me ziet.
Derek kijkt me bang aan, als een dier dat in koplampen staart. Hij steekt zijn handen in de lucht.
„Schatje, ik kan het uitleggen.“
„Wacht eens even, wie is dat?“ zegt Leo. „Een vrouw met bruin haar in een leren broek en een Goldray T-shirt. Ze ziet er heel mooi uit, moet ik zeggen. Oh shit. Is dat zijn vrouw?“
Het grote scherm filmt ons nog steeds. Vanaf de andere kant van het stadion maak ik oogcontact met Leo. In dit gekke, vreselijke moment voelt het alsof hij me wil steunen.
Ja, ik ben zijn vrouw, voor nog precies vijf seconden… wil ik eigenlijk zeggen. Maar dan kijk ik naar het bier in mijn hand.
Ik trek mijn schouder naar achteren en til de plastic beker hoog boven mijn hoofd. Ik kijk Derek recht in de ogen aan.
„Jij. Klootzak.“
En dan gooi ik de beker keihard naar voren, zodat het bier vol in zijn gezicht spat.
