Het Halfbloedje Boek 4
Auteur
Laura B.L.
Lezers
161K
Hoofdstukken
47
Hoofdstuk Een
Boek Vier: Troon van Bloed en Angst
De wolvin rende, haar adem kwam in schokkerige stoten. Angst klemde zich als een bankschroef om haar hart en kneep met elke stap strakker toe. Ze hadden haar gevonden. Die klootzakken hadden haar gezien.
De torenhoge bomen maakten van de nacht een verraderlijk doolhof. Maar hier was ze voor gebouwd. Haar ogen pasten zich aan de duisternis aan, waardoor ze de obstakels op haar pad kon ontwijken.
Haar poten beukten op de grond, wanhopig om de jagers voor te blijven. Of liever gezegd, de moordenaars. De geruchten waren waar. Dit waren geen gewone jagers.
Gewone mensen beschikten niet over dit soort kracht.
Een kreet ontsnapte uit haar keel toen ze struikelde. Iets had zich om haar enkel gestrikt en nagelde haar aan de grond. Ze keek naar beneden.
Wortels, als knoestige vingers, hadden zich om haar benen gewikkeld. Bij elke beweging beten ze in haar vlees.
Tranen van frustratie welden op in haar ogen terwijl ze zichzelf probeerde te bevrijden. Haar nagels veranderden in klauwen.
Met een snelle uithaal sneed ze de wortels door. Ze verspilde geen seconde, krabbelde overeind en vervolgde haar wanhopige vlucht. Haar territorium was dichtbij.
Ze snoof de lucht op, in de hoop hun geur op te pikken. Maar ze lieten geen spoor achter. Hun namen waren onbekend.
Maar één ding was zeker: niemand overleefde een ontmoeting met hen.
Met elke zware ademhaling had ze spijt van haar beslissing om in The Fox and Boar te blijven.
De herberg was een populaire plek voor de wezens van de Seven Realms. Een veilige haven in de mensenwereld, een neutrale zone. Het was een plek voor plezier, niet voor angst.
De herberg was een toevluchtsoord voor de meer tolerante wezens. De eigenaar, een warlock, had het een eeuw geleden opgericht.
Zij, net als vele anderen, kwam er vaak voor de kameraadschap en de drankjes. Vanavond was net als alle andere begonnen.
De herberg was gevuld met gelach, geschreeuw, liederen en dans. Niemand merkte het toen ze binnenkwamen. De twee vrouwen en de man.
Zij had het ook niet gemerkt.
Er was slechts een glimlach, een kus en nog een paar drankjes nodig om met een van de vrouwen mee te gaan. Haar lippen waren zoet, haar ogen zo donker als koffie.
In het schaduwrijke steegje tussen twee gebouwen had de vrouw haar verraden met een zilveren dolk.
Ze had geen tijd om in haar wolvenvorm te transformeren. Ze vocht terug, liet de verrader verdoofd achter, en vluchtte.
Nu was zij de prooi; ze rende, bloedde en werd met elke stap zwakker. Niet in staat om te transformeren. Kwetsbaar.
Ze was dicht bij haar roedel. Nog een klein stukje. Het zilver had de mentale link met haar roedel geblokkeerd. Ze was alleen, overgeleverd aan hun genade.
Hun gelach weerklonk onheilspellend in de nacht. De tranen stroomden over haar gezicht. Ze waren dichterbij dan ze had gedacht. De angst liep als een koude rilling over haar rug.
Plotseling kronkelden er takken om haar keel, wat haar vlucht stuitte. Ze viel hard en haar handen klauwden naar de takken. Haar klauwen kwamen weer tevoorschijn.
Wortels barstten uit de grond en zetten haar handen en voeten vast.
“Alsjeblieft,” smeekte ze, terwijl de tranen over haar gezicht stroomden. “Doe het alsjeblieft niet!”
Een paar gepoetste zwarte laarzen stopte voor haar. “Sssht,” zei de man. Zijn ogen leken niet van deze wereld. Ze had nog nooit zoiets gezien.
Ze waren warm, uitnodigend. Hij was prachtig. Te prachtig. Ze besefte toen dat hij zijn schoonheid als lokaas gebruikte, net zoals ze haar in de val hadden gelokt.
“Maak er nu een einde aan,” beval de vrouw die haar had gekust en vervolgens had neergestoken.
De man hief zijn hand op en maakte een subtiele draaiende beweging. Een wortel rees op uit het gras.
Haar ogen sperden zich wijd open van afschuw toen de wortel in stukken spleet en de klauwen van een wolf vormde. Ze had geen tijd om te gillen toen haar hart uit haar borst werd gerukt.
Haar ogen werden glazig.
Dood.
“We moeten gaan. We zijn dicht bij haar roedel,” zei de verrader.
“Heb je het bloed?” vroeg de man, terwijl hij de wortels zich weer in de grond liet terugtrekken.
De andere vrouw, die van een afstandje had toegekeken, overhandigde hem een flesje.
Hij smeerde het demonenbloed in de buurt van de levenloze wolvin, haar ogen nog steeds open.
“Die fucking idioten zullen denken dat het een demon was,” zei de man.
“We moeten beginnen met het opsporen van de vampiers. Koning Maxius is niet de slimste. Het zal makkelijk zijn om ze te manipuleren,” zei de vrouw met het flesje.
De man knikte en stond op. “Laten we gaan. De anderen wachten.”
Plotseling draaiden ze zich allemaal naar het bos, toen het gehuil van weerwolven door de bomen galmde.
Ze verdwenen zonder een tweede gedachte, en lieten het levenloze lichaam van een onschuldige wolvin over aan de genade van de nacht. Het bewijs dat ze achterlieten was een tikkende tijdbom, een potentiële katalysator voor oorlog.
***
In een andere dimensie leek de imposante stenen muur die de demonische citadel beschermde een zucht van verlichting te slaken toen hij neerkeek op Tara. De eeuwig grijze lucht erboven echode met het geluid van de donder.
Verborgen in de wolken, signaleerde de zwarte bliksem de aankomst van een hooggeplaatste demonin.
“Weet je zeker dat je het redt?” vroeg Tara aan Sorana.
Sorana wierp een luie blik op de torenhoge muur. “Ik hoop het. Mijn broer popelt waarschijnlijk om me te straffen voor al het onrecht dat ik hem heb aangedaan.”
“Laten we gaan,” drong Tara aan.
Terwijl ze liepen, pauzeerden demonen en demoninnen om naar hen te kijken, met hun blikken strak op Sorana gericht. De demonin die haar Koning en broer had verraden voor de liefde.
Bij velen begon de wrok op te borrelen, en ook de haat. Sorana was nooit erg geliefd geweest in haar eigen koninkrijk.
Ze werd gezien als egoïstisch, onbetrouwbaar en te mooi.
Sorana stond bekend om haar opvallende schoonheid, met haar zwarte haar, grijze ogen en perfect gewelfde, volle zwarte wenkbrauwen.
Maar nu leek die onbetrouwbare, onberekenbare, egoïstische schoonheid iets te missen. Toen ze passeerde, begonnen velen dat te voelen.
Er werden kwaadaardige glimlachen uitgewisseld toen ze merkten dat Sorana niet langer de kracht bezat die haar ooit onderscheidde.
Zou ze nog steeds onsterfelijk zijn? Dat was de vraag die iedereen bezighield.
Het grote paleis van de Demonenkoning torende uit boven het hele rijk. De deuren zwaaiden open, gaven hun toegang en hulden hen in de mist van de Abyss – waardoor ze blind werden voor hun omgeving.
Angst sloop Tara binnen – een angst voor straf, voor verwijten, voor de ontmoeting met de Koning. Haar blik viel op Sorana's gezicht toen ze door de mist werden geleid.
“Je bent bang,” stelde ze vast.
Sorana zuchtte. “Alleen een dwaas zou niet bang zijn voor Lorcan.”
De angst die Tara voelde was voor haar vriendin. Het was een beklemmende angst, het soort dat gepaard ging met een razende hartslag.
De mist van de Abyss trok op en onthulde de troon voor hen.
De Vijf Heren keken van een veilige afstand toe, hun gezichten zonder enige emotie.
Ze stonden rechtop, hun lichamen gespannen, spieren afgetekend, zwaarden in de hand, en straalden kracht uit.
Tara vond het enigszins absurd om te denken dat twee vrouwen het tegen hen op konden nemen, vooral Sorana.
Plotseling trok Tara's borstkas samen toen een golf van kracht haar doorboorde. Als door een magische kracht werden haar ogen naar een figuur getrokken die ze nog nooit eerder had gezien.
Een man die ze nog nooit had ontmoet, en toch voelde ze een vreemde connectie met hem.
Zelfs en profil kon ze zien dat zijn gezicht opvallend knap was.
Kracht straalde van hem af. Zijn brede schouders werden bedekt door een schild van koud ijzer, gevormd als scherpe veren die bijna tot aan zijn polsen reikten.
Zijn donkere, bijna zwarte haar viel vrij over zijn schouders. De connectie was daar, een delicate, onzichtbare, glinsterende groene draad die hem met haar verbond.
Tara wendde snel haar blik af en keek weer naar de Demonenheren. Hun verdedigende houding leek nu logisch.
Niet vanwege haar en Sorana, maar vanwege de mysterieuze man die zich nog moest omdraaien.
Koning Lorcan keek Sorana aan met een koude, emotieloze blik. De Koningin, aan zijn zijde, had een ingetogen uitdrukking. “Goed gedaan, Tara,” zei ze.
“Broer,” sprak Sorana, terwijl haar angst wegebde.
Koning Lorcan reageerde niet op haar; in plaats daarvan verschoof zijn aandacht naar Tara. “Een afspraak is een afspraak, fae.” Zijn stem was ijskoud en vijandig als altijd.
Tara kon zich niet voorstellen dat hij ooit ontspannen zou zijn of zou glimlachen. Zijn gezicht leek permanent getekend met een grimmige en donkere uitdrukking. Desondanks behield ze een stevige houding en een kalme uitdrukking.
“Noem je beloning,” beval hij.
