Gestraft door de alfa Book 2
Auteur
B. Luna
Lezers
252K
Hoofdstukken
25
In een wereld waar weerwolven worstelen met de complexiteit van familie, liefde en plicht, proberen Alexia en Rainier een balans te vinden tussen hun rollen als ouders en roedelleiders. Wanneer Alexia's broer, Adam, na jarenlange gevangenschap in een brute vechtring levend wordt teruggevonden, wordt het gezin meegesleurd in een wervelwind van gevaar en emotionele onrust. Terwijl ze vechten om hun geliefden te beschermen en hun verleden onder ogen te zien, ontdekken ze diepgewortelde geheimen en staan ze voor levensveranderende beslissingen die hun banden op de proef zullen stellen en hun toekomst zullen herdefiniëren.
Papa Alpha
Boek Twee
NINE MONTHS LATER
ALEXIA
„Hé, lieverd... word eens wakker.“
De vriendelijke stem haalt me uit mijn slaap. Langzaam open ik mijn ogen. Ik zie dat ik weer eens op de bank in slaap ben gevallen.
In mijn vermoeide armen houd ik onze pasgeboren zoon vast. Als ik opkijk, zie ik Rainiers gouden ogen.
„Hoi,“ glimlach ik. Ik ben net wakker, maar mijn leven voelt zo fijn dat het nog steeds een droom zou kunnen zijn.
„Mijn liefste,“ zegt hij zachtjes. „Heb je lekker geslapen? Ik had je graag langer laten slapen, maar het eten staat klaar.“
„Ja, dank je,“ antwoord ik.
Hij streelt mijn gezicht en zijn ogen kijken zacht, maar worden dan donker van verlangen. Ik kan zien dat zijn wolfskant staat te popelen om het bos in te rennen.
Het is al een tijd geleden dat we tijd voor onszelf hadden.
We hebben het tegenwoordig behoorlijk druk. Zorgen voor een baby en zesjarige tweeling is geen kleinigheid. En dan moeten we ook nog de roedel leiden...
Maar het is het allemaal waard. Onze baby, Adam, heeft nieuw leven in ons bestaan gebracht.
Adam.
We hebben ons derde kind vernoemd naar mijn geliefde broer. Adam is pas een maand oud, maar hij is nu al zo rustig als mijn broer was.
Hij is een tevreden baby, niet zo'n huilebalk als Artemis en Raiden waren.
Rainier kust me zachtjes en ik sluit mijn ogen. We zijn al zeven jaar samen. We hebben een gezin, maar de kussen van mijn partner maken me nog steeds warm vanbinnen.
En ik hou nu meer dan ooit van mijn alfa...
Als Rainier zich terugtrekt, kijkt hij naar de baby in mijn armen.
Ons kind maakt een blij geluidje naar zijn vader en grijpt zijn vinger.
Rainier pakt onze baby voorzichtig op en legt hem in de wieg, dan loopt hij naar het open raam.
„Aan tafel!“ roept hij om de tweeling binnen te halen na een middag buiten spelen.
„Bedankt dat je eten hebt gemaakt,“ zeg ik terwijl ik opsta en naar mijn partner loop.
Rainier gaat achter me staan en slaat zijn sterke armen om mijn middel.
Ik leun tegen mijn partner aan, wetend dat hij me zal ondersteunen.
Als hij mijn nek kust, voelt mijn wolfskant zich gelukkig.
„Het is gewoon diepvriespizza en salade... weer,“ zegt hij met een kleine glimlach.
„Klinkt heerlijk.“
Tegenwoordig, met twee actieve kinderen en een pasgeboren baby, heb ik geen tijd om uitgebreide maaltijden te maken zoals hertenstoofpot...
En het betekent veel voor me dat Rainier helpt met koken.
„Laten we eten en de kinderen naar bed brengen, en dan ben je helemaal van mij,“ fluistert mijn partner met een lage stem in mijn oor.
Ik glimlach en bijt op mijn lip. Wat tijd alleen met mijn partner is precies wat ik nu nodig heb.
Een moment later vliegt de deur open en rennen de tweeling binnen. Artemis en Raiden rennen allebei naar me toe, roepend „Mama! Mama! Mama!“
„Sssst, jullie broertje slaapt,“ zeg ik zachtjes tegen ze terwijl ik Raidens haar uit zijn ogen veeg.
„Kijk wat we hebben gevonden!“ zegt Artemis zacht maar opgewonden, terwijl ze haar hand opent om me een grote steen te laten zien.
„Het is een diamant!“ zegt Raiden.
„Hmm,“ zeg ik, „ik denk dat het kwarts is. Het is heel mooi.“
„Het is voor jou, mama,“ zegt Artemis met een grote glimlach. Haar ogen zijn helder en goudkleurig, net als die van haar vader.
„Dank je wel. Ga nu jullie handen wassen voor het eten.“
Terwijl ze wegrennen, zet ik mijn nieuwe steen op de plank waar ik alle bijzondere dingen van mijn kinderen bewaar. Ik heb verschillende takjes, herfstbladeren, wat stenen en een uilenveer.
Voordat we naar de eetkamer gaan, kijk ik even naar Adam, die rustig in zijn wieg slaapt.
Rainier zit aan het ene uiteinde van de eettafel en ik ga naast hem zitten. Artemis heeft al knoflookbrood in haar mond.
„Wat hebben we jullie twee verteld over wachten tot we allemaal aan tafel zitten?“ vraag ik hen.
„Ik wacht!“ zegt Raiden.
„Goed zo, zoon,“ zegt Rainier tegen hem. Artemis glimlacht alsof ze niets verkeerd heeft gedaan en ik kan niet anders dan terugglimlachen.
Rainier geeft me de pizzaschaal en ik neem twee stukken met pepperoni. Ik bijt in de kaasachtige pizza en maak een tevreden geluid.
“Ik wou dat ik dat geluid de hele dag kon horen,“ zegt mijn partner via onze gedachtenlink, en ik kijk hem aan met een kleine glimlach.
„We hebben vandaag trefbal gespeeld met andere kinderen uit de roedel,“ zegt Raiden blij.
„Ik was aanvoerder!“ voegt Artemis toe. „En Raiden was de eerste die ik voor mijn team koos.“
„Dat is geweldig. Het is belangrijk om voor je broers en zussen te zorgen,“ zegt Rainier op een aardige manier.
Onder de tafel knijp ik in Rainiers been. Het betekent veel voor hem dat onze kinderen goed met elkaar overweg kunnen, omdat hij dat zelf nooit had met zijn eigen familie.
Silas, zijn lang verloren broer, wilde hem vermoorden, en Rainier moest Silas in plaats daarvan doden.
Toen we ons gezin stichtten, wist Rainier dat hij het beter wilde doen dan zijn eigen vader had gedaan.
„Wanneer zien we tante Gennie?“ vraagt Raiden. „Ik wil haar een steen geven die ik heb gevonden als cadeau.“
Mijn zoon die zo attent is maakt me aan het glimlachen.
„Zij en Ardon passen volgende week op jullie,“ vertel ik hem, en Raiden glimlacht breed.
Nu legt Rainier zijn hand op mijn knie. Hij kan zien dat ik aan mijn broer Adam denk. Hij weet dat ik wou dat Adam hier bij onze kinderen kon zijn.
Gennie en ik praten vaak over hoeveel we hem missen. Mijn broer was Gennies partner, en ik weet dat ze elke dag aan hem denkt.
Ardon heeft zijn partner ook verloren, dus ze kennen beiden die pijn.
Gennie en Ardon hebben iets opgebouwd dat net zo bijzonder is als een partnerband. Ze zijn gelukkig samen, en ik ben blij voor hen.
„Ik heb drie hele stukken pizza op,“ zegt Artemis trots.
„Dat is mijn meid. Je zult de energie nodig hebben voor onze training morgen,“ zegt Rainier.
„Echt?! Gaan we morgen trainen?“ roept ze blij.
„Ja. Laten we jullie nu klaarmaken voor bed zodat jullie morgen goed uitgerust zijn.“
Artemis springt van haar stoel en rent de trap op. Raiden kijkt verdrietig. „Maar ik ben niet moe.“
„Ik zal je een verhaaltje voorlezen,“ zeg ik tegen hem, en hij kijkt blij voordat hij zijn zus volgt.
„Ik ruim op en breng Adam naar boven,“ zegt Rainier, terwijl hij me een snelle kus geeft.
„En ik help de tweeling,“ zeg ik.
Ik ga naar boven, erg moe maar gelukkig.
Dank u, Maangodin. Ik zeg een stil gebed terwijl ik de kamer van de tweeling binnenloop. Ik moet wel de gelukkigste vrouw ter wereld zijn.
Na niet één, maar twee verhalen over de Noorse god Thor, slapen Raiden en Artemis eindelijk.
Ik loop zachtjes naar de deur en kijk nog een keer om naar hen, zo lief slapend.
„Welterusten,“ fluister ik voordat ik de gang op loop om mijn partner te zoeken.
Een baby hebben betekent dat we niet veel tijd voor onszelf hebben gehad, en ik wil echt dicht bij Rainier zijn...
Maar als ik onze slaapkamerdeur open, zie ik Rainier rechtop in bed zitten, Adam tegen zijn blote borst houdend... allebei diep in slaap.
Ik kijk een moment naar hen, vol liefde.
Mijn partner heeft rust nodig. We zullen snel genoeg tijd voor onszelf hebben.
Rainier blijft slapen terwijl ik de baby uit zijn armen neem en hem in zijn wieg aan het voeteneinde van ons bed leg.
Ik fris me op in de badkamer en kruip dan onder de dekens. Rainier schuift naar beneden en trekt me dicht tegen zich aan, en meteen val ik in slaap.
Later heb ik een heel duidelijke droom.
Ik loop in het bos als ik een angstaanjagend gegrom hoor. Ik voel dat er iets mis is, dus ik volg het geluid.
Ik kom dichterbij en hoor twee wolven woest vechten. Mijn hart bonst terwijl ik door de bomen ren, en dan kom ik bij een open plek.
Nu zie ik ze. Twee wolven die in hun eentje vechten.
Ik hoor gejuich en geschreeuw uit het bos, en een groep mannen verschijnt rond de vechters.
Die mannen GENIETEN hiervan, besef ik.
Eindelijk zie ik een van de wolven duidelijk... en ik weet wie hij is.
Ik zou de zwarte wolf met de witte vlek op zijn neus overal herkennen.
Want hij is mijn broer.
“ADAM!“ schreeuw ik, maar mijn stem gaat verloren in het gejuich van de mannen. Terwijl de andere wolf hem opnieuw aanvalt, probeer ik van gedaante te verwisselen, maar het lukt niet. Ik kan niets doen.
Plotseling opent de hemel zich en schijnt er een fel licht op mijn broer terwijl hij vecht om in leven te blijven.
De stem die ik hoor is krachtig, maar kalm. Hij omringt me, en ik weet dat het alleen de Maangodin zelf kan zijn.
“Je broer heeft je nodig, Alexia.“
Dan word ik wakker. Ik ga rechtop in bed zitten, helemaal bezweet.
Rainier beweegt naast me in het donker. Mijn hart bonst terwijl ik probeer normaal te ademen.
Het was maar een droom, maar het voelde zo echt.
Zou mijn broer echt nog in leven kunnen zijn?!
